Λογαριάζουμε χωρίς τον ξενοδόχο, αν δεν τον περιφρονούμε κιόλας. Κάπως έτσι θα μπορούσε να διαβαστεί το σφοδρό βιβλικό ζεύγος των σεισμών που συγκλόνισε τη Βενεζουέλα, αφήνοντας πίσω του σκηνές απόλυτης καταστροφής με περισσότερους από 160 επιβεβαιωμένους θανάτους, την ώρα που οι εκτιμήσεις για τα θύματα κάτω από τα συντρίμμια αγγίζουν ακόμη και τις χιλιάδες. Σχεδόν ταυτόχρονα, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο εφιάλτης αλλάζει πρόσωπο αλλά διατηρεί την ίδια φονική ισχύ. Ο πρωτοφανής καύσωνας που πολιορκεί αυτές τις ημέρες την Ισπανία, αδιάψευστος μάρτυρας των διαστάσεων που λαμβάνει πλέον το φαινόμενο της θερμικής ασφυξίας σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, μετρά ήδη πάνω από 200 θύματα, με την Ελλάδα να μην αποτελεί, φυσικά, εξαίρεση σε έναν πύρινο κλοιό που της στερεί το παλιό, όλο και λιγότερο οικείο, ιδίως για τις νεότερες γενιές, μεσογειακό καλοκαίρι της.
Τα δύο αυτά γεγονότα, αν και εκδηλώνονται σε διαφορετικά ημισφαίρια, συγκλίνουν με τρόπο βίαιο σε μια κοινή διαπίστωση. Οι κρατικοί μηχανισμοί παγκοσμίως, εγκλωβισμένοι σε ξεπερασμένα μοντέλα διαχείρισης, μοιάζουν με απλούς παρατηρητές. Από τα γεωλογικά ρήγματα της Λατινικής Αμερικής μέχρι τα θερμόμετρα που χτυπούν κόκκινο στον ευρωπαϊκό Νότο, η πραγματικότητα εκδικείται τις καθυστερήσεις μας. Την ώρα, μάλιστα, που δισεκατομμύρια επενδύονται αλόγιστα στα εξοπλιστικά προγράμματα, την ασφάλεια και τη συντήρηση των πολεμικών μετώπων, η κλιματική κρίση, αυτή η βραδυφλεγής βόμβα της εποχής μας, παραμένει εκτός κάδρου.
Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι ότι καθώς το βαρύ τίμημα σε ανθρώπινες ζωές και η καθημερινή εμπειρία πιστοποιούν το μέγεθος της απειλής, γινόμαστε μάρτυρες μιας παράδοξης οπισθοδρόμησης. Παρά το γεγονός ότι οι κρίσεις αυτές ξεσπούν με πρωτοφανή σφοδρότητα, αναδύονται στην επιφάνεια, όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια είναι η αλήθεια, δυνάμεις ανορθολογισμού που αμφισβητούν πεισματικά την πραγματικότητα. Ένας τέτοιος στρουθοκαμηλισμός ναρκοθετεί την κοινή λογική, κρύβοντας το πρόβλημα κάτω από ένα χαλί που όμως θα φουσκώνει διαρκώς, όσο η επιστημονική γνώση, το μοναδικό ανάχωμα απέναντι σε ασύμμετρες φυσικές απειλές, αλλά και οι υποδομές που είναι σε θέση να «συνομιλήσουν» μαζί τους δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη.
