«Τίποτα δεν θα με κάνει να σταματήσω να προσπαθώ», είπε η Ήρα Κατσαντώνη όταν επέστρεψε από το μαιευτήριο. Τα νέα δεν ήταν χαρμόσυνα. 8 μηνών έγκυος. Η καρδιά του μωρού της σταμάτησε να χτυπά. Ο πόνος τεράστιος. Η δύναμη ισχυρή.
Τις φωτογραφίες της με φουσκωμένη κοιλιά διαδέχθηκε μια δημοσίευση αλλιώτικη. Λόγια για την απώλεια και συνάμα ευγνωμοσύνη. Η 21η Απριλίου του 2023 θα παραμείνει ένα ημερολογιακό ορόσημο για την Ήρα Κατσαντώνη.
«Ήταν μια μέρα που βίωσα τη ζωή και τον θάνατο σε μια στιγμή. 8 μήνες γεμάτοι προσδοκίες κατέληξαν σε ένα κενό. Δυστυχώς, το αγγελούδι μας δεν τα κατάφερε.
Ο πόνος τεράστιος, όμως η ζωή είναι εδώ και συνεχίζεται κάθε μέρα. Νιώθω ευγνωμοσύνη για όσο κράτησε αυτή η εμπειρία. Ευγνωμοσύνη που έχω την υγεία μου.
Ευγνωμοσύνη για τη ζωή και για τον σύντροφο που έχω δίπλα μου. Όλα τα άλλα θα τα χτίσουμε πάλι από την αρχή».
Και τα έχτισαν, αφού επέτρεψαν στο πένθος να κάνει τον κύκλο του. Ο Οδυσσέας γεννήθηκε το φθινόπωρο του 2024 και γέμισε με χαρά το σπίτι της Ήρας και του Αλέξανδρου.
Η Ήρα Κατσαντώνη μιλά στο ΒΗΜΑ για το δικό της γλυκόπικρο και τόσο σπουδαίο ταξίδι στη μητρότητα, αλλά και για τον λόγο που δημοσιοποίησε την ιστορία της.
Τι έφερε στη ζωή σου ο γιος σου, ο Οδυσσέας;
Έφερε μαγεία, κάθε στιγμή μαζί του είναι μαγική, σαν με αστερόσκονη. Έφερε ατελείωτη αγάπη, πολλή χαρά, όνειρα.
Ο Οδυσσέας με φέρνει στο εδώ και τώρα και με μαθαίνει πώς να αγαπώ ανιδιοτελώς. Φυσικά, μαζί με αυτά έφερε και μια τεράστια αλλαγή στη ζωή μου, γιατί πλέον ο εαυτός μου έρχεται δεύτερος.
Το ταξίδι σου προς τη μητρότητα δεν ήταν ακύμαντο. Τι σε ώθησε να μοιραστείς την ιστορία σου;
Το ταξίδι μου στη μητρότητα δεν ήταν καθόλου εύκολο, ήταν το μεγαλύτερό μου όνειρο, που όμως είχε πάρα πολλά σκαμπανεβάσματα. Δεν το σκέφτηκα πολύ.
Αφού γέννησα και με έβλεπαν πια χωρίς την κοιλιά μου, όλοι έλεγαν «να σου ζήσει» και λοιπά, και πραγματικά μου ήταν πολύ δύσκολο να εξηγώ σε όλους ότι γύρισα σπίτι χωρίς μωρό.
Οπότε αισθάνθηκα την ανάγκη να το επικοινωνήσω σε όλους, να το μοιραστώ ανοιχτά. Άλλωστε, είναι κάτι που συμβαίνει σε πολλές γυναίκες τελικά, απλώς δεν το μοιράζονται.
Και είναι σημαντικό να νιώθουμε ότι όλα μέσα στη ζωή είναι και συμβαίνουν πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό μας. Και είναι ακόμα πιο σημαντικό να νιώθουμε ότι δεν είμαστε μόνες. Όλοι έχουμε τις προκλήσεις μας σε αυτή τη ζωή.
Ήσουν 8 μηνών έγκυος όταν η καρδιά του μωρού σου σταμάτησε να χτυπά. Πηγαίνοντας να γεννήσεις ήξερες ότι θα γύριζες σπίτι χωρίς το μωρό σου. Επιστρέφοντας σε εκείνες τις στιγμές, τι έρχεται πρώτο στο μυαλό σου;
Ήταν όλο πολύ δύσκολο. Ευτυχώς είχα τους γιατρούς μου που με στήριξαν πάρα πολύ και τον άντρα μου, που στάθηκε βράχος σε όλο αυτό.
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν και πως χρειάζεται να έχω εμπιστοσύνη στη ροή της ζωής, με τα καλά της και τα δύσκολά της.
Φαντάζομαι πως μετά την τραυματική εμπειρία σου θα άκουσες πολλές φορές το «να σας ζήσει». Πώς το διαχειρίστηκες;
Αποφάσισα να το μοιραστώ, έτσι το διαχειρίστηκα.
«Τίποτα δεν θα με κάνει να σταματήσω να προσπαθώ», έγραψες στη δημοσίευση που ανέβασες τότε. Το ένιωθες απόλυτα ή λειτούργησε και ως μια «δέσμευση» προς τον εαυτό σου ώστε να μην το βάλεις κάτω και να συνεχίσεις;
Το ένιωθα απόλυτα. Δεν το βάζω κάτω εύκολα.
Αληθεύει ότι όταν σε ρωτούν αν ο Οδυσσέας είναι το πρώτο σου παιδί, λες ότι είναι το δεύτερο;
Φυσικά, μα είναι το δεύτερο. Απλώς το πρώτο είναι αστεράκι στον ουρανό.
Τι είναι για σένα η μητρότητα;
Είναι μια συνεχής μεταμόρφωση, είναι ευθύνη, είναι παρουσία, είναι ανιδιοτέλεια, είναι μια τεράστια πρόκληση, ένα μεγάλο μάθημα. Θέλει πολλή υπομονή και είναι ό,τι πιο μαγικό αλλά και δύσκολο συγχρόνως.
Θα ήθελες να μοιραστείς κάτι με τις γυναίκες που μπορεί αυτή τη στιγμή να βιώνουν όσα βίωσες την 21η Απριλίου του 2023;
Θέλω να τους πω ότι είναι κάτι πολύ δύσκολο, αλλά χρειάζεται εμπιστοσύνη στη ζωή και σε καμία περίπτωση να μην το βάλουν κάτω, γιατί αν κάτι το θέλουμε πολύ, έρχεται αργά ή γρήγορα. Και πως όλοι βιώνουμε προκλήσεις στη ζωή και αυτή είναι μία από αυτές.
Σημασία έχει να τη διαχειριστούμε με αποδοχή και εμπιστοσύνη. Να νιώσουν ό,τι χρειάζεται να νιώσουν, να ζητήσουν βοήθεια από ειδικό και στήριξη. Εμένα με βοήθησε πολύ η σωματική ψυχοθεραπεία, με την οποία ασχολούμαι εδώ και χρόνια και οι διαλογισμοί, με τους οποίους επίσης ασχολούμαι πολλά χρόνια.
Και να θυμούνται ότι δεν είναι μόνες.
