Η εποχή μας έχει κυριολεκτικά ξεφύγει από την κανονικότητα και όλοι μας, ανήμποροι να αντιδράσουμε, αναρωτιόμαστε πού βαδίζουμε! Οι πολιτικοί καθημερινά μας απογοητεύουν με την ανοχή τους στην αδικία, που ταλανίζει τους πολίτες, πότε με την παράβλεψη σοβαρών αδικημάτων των κυβερνώντων και πότε με τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Έτσι, φθάσαμε να απαξιώνουμε τους πολιτικούς και να αδιαφορούμε ακόμη και για τις εθνικές εκλογές, πιστεύοντας ότι όλοι είναι ίδιοι. Παράλληλα, η συλλογικότητα των ανθρώπων έχει εκλείψει και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας δε βρίσκουν την αναμενόμενη ανταπόκριση. Η νέα γενιά έχει γίνει «απολιτίκ», η νοοτροπία της απέχει πολύ από την αντίστοιχη των γονιών της και έχοντας επηρεαστεί από την περίοδο της λιτότητας και του δαιμονικού ιού, μόνος στόχος της απομένει η επιβίωση και, φυσικά, το χρήμα.
Το δυστύχημα είναι ότι η νοοτροπία και οι αντιδράσεις των πολιτών που ανέφερα είναι παρόμοιες και στην Ευρώπη, όπου οι πολίτες αναγκάζονται να καταφεύγουν σε ακραίες πολιτικές δυνάμεις, που υπόσχονται τάχα μια καλύτερη ζωή. Η αναταραχή αυτή στο πολιτικό σύστημα ευνοεί το παιχνίδι των ισχυρών σήμερα, του δίδυμου Τραμπ-Νετανιάχου, να πραγματοποιούν αυθαίρετα τα σχέδιά τους για την ανακατάταξη του κόσμου, σύμφωνα πάντα με τα δικά τους συμφέροντα. Σήμερα βιώνουμε τον πόλεμο των πυρηνικών, με τα οποία εξασφαλίζεται η εν ψυχρώ εκτέλεση δικαίων και αδίκων. Ουδείς βέβαια συνειδητοποιημένος άνθρωπος θρηνεί για τον δολοφόνο του λαού του, τον θρησκευτικό, δηλαδή, ηγέτη των Ιρανών, θλίβεται όμως επειδή η δολοφονία αυτή προέρχεται από αρχηγό άλλου κράτους, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου. Ο πόλεμος άλλαξε, έγινε ηλεκτρονικός… και οι ήρωες που θυσιάζονταν κάποτε για την πατρίδα τους, δε θα υπάρχουν πια. Το κράτος δικαίου έχει καταλυθεί, οι θεσμοί, οι αξίες, τα ανθρώπινα ιδεώδη έχουν εκλείψει.
Η ελληνική μεγαλόνησος Κύπρος υφίσταται τα δεινά του πολέμου, από την αρχή των εχθροπραξιών, η Ελλάδα έσπευσε πρώτη να την στηρίξει, και είναι άξιον απορίας πώς ορισμένοι Έλληνες εκφράζουν την αντίθεσή τους για την πατριωτική αυτή κίνηση. Ηδη και η Τουρκία – αναμφίβολα για δικούς της λόγους – έστειλε F-16 στα κατεχόμενα της Κύπρου, με το επιχείρημα ότι, ως εγγυήτρια δύναμη του νησιού, έχει συμβατική υποχρέωση.
Ισως φανεί υπερβολικό, αλλά πιστεύω ότι είναι αναγκαίο, μπροστά στο παραλήρημα της εξουσίας των ισχυρών, εμείς οι Έλληνες, αλλά και οι ευρωπαίοι σύμμαχοί μας, να ανατρέξουμε στον σοφό μας Πλάτωνα και στο έργο του Πολιτεία ή Περί δικαίου, που έχει ασκήσει επιρροή, όχι μόνο στη φιλοσοφία, αλλά και στην πολιτική θεωρία. Η λέξη Πολιτεία σημαίνει τον χαρακτήρα μιας κοινωνίας, το πολίτευμά της και οι Λατίνοι την εξέφρασαν με την αντίστοιχη res publica (καθεστώς του λαού). Για τον ορισμό του δικαίου, της δικαιοσύνης, γίνεται στο έργο αυτό μακρύς και σημαντικός διάλογος. Οι ομιλητές διαφωνούν μεταξύ τους και ο Σωκράτης συμφωνεί εν μέρει με όλους, αλλά καμία πρόταση δε θεωρεί ικανή για να λειτουργήσει ως ορισμός της δικαιοσύνης. Έτσι, ερευνούν όλοι το πώς μπορεί να εφαρμοστεί αυτή στην πόλη και συμφωνούν ότι η δικαιοσύνη πρέπει να οριστεί ως ο άξονας της ισορροπίας ανάμεσα στην Ηθική και την Πολιτική. Αυτή ακριβώς η προσέγγιση των αρχαίων φιλοσόφων μπορεί να εμπνεύσει, αλλά και να καθοδηγήσει το έργο των σύγχρονων πολιτικών.
όσο τα ηλεκτρονικά όπλα και οι εχθροπραξίες, ουσιαστικά οι εκτελέσεις, συνεχίζονται, τόσο ο φόβος για έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κινδυνεύει να γίνει πραγματικότητα. Η Ευρώπη των λαών και των αξιών διαλογίζεται και η στάση της δεν είναι ούτε ενιαία, ούτε δυναμική, όπως θα άρμοζε, διαφωνίες, μάλιστα, εκφράζονται και μεταξύ των υπεύθυνων της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική. Μόνη ακτίνα φωτός η πρωτοβουλία του προέδρου Μακρόν και η συνάντησή του με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και τον πρόεδρο της Κύπρου.
Πίστευα ότι βιώνουμε μια πολιτισμική μετάβαση, όμως, μετά τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, διαπιστώνω ότι βιώνουμε μια ανηλεή εκμετάλλευση, εκ μέρους των «μεγάλων δυνάμεων», των ισχυρών της Γης, που διαθέτουν τις οικονομικές και στρατιωτικές δυνάμεις και πιστεύουν ότι αυτές τους επιτρέπουν να καταλαμβάνουν χώρες, καταπατώντας κάθε εθνική κυριαρχία!
Πώς διανοούνται άραγε οι ισχυροί Τραμπ και Νετανιάχου ότι το Ιράν θα παραδοθεί και οι ίδιοι θα επιβάλουν το καθεστώς και τον πρωθυπουργό που επιθυμούν στο Ιράν, μια χώρα με πανάρχαιο πολιτισμό, θεοκρατικό καθεστώς, σχεδόν 50 χρόνων και το Σώμα Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης; Χωρίς τη βούληση του λαού, που διχάζεται μάλιστα από τις θρησκευτικές εμμονές, δεν πρόκειται το δίδυμο της καταστροφής να επιτύχει τον στόχο του. Το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα θα είναι η απώλεια χιλιάδων ανθρώπων, υπεύθυνων και ανεύθυνων και η εξαθλίωση των επιζώντων, για πολλά χρόνια. Η βαθύτερη βέβαια φιλοδοξία των δύο εισβολέων για την κατάκτηση του κόσμου και την πρωτιά στα πυρηνικά, με στόχο πάντα το χρήμα, θα ικανοποιηθεί, γιατί όπως χαρακτηριστικά γράφει ο ΚΥΡ: « Παγκόσμιος πόλεμος είναι ο αλληλοσκοτωμός πολλών λαών. Στο βάθρο των νικητών ανεβαίνουν 2 με 3 και το χρυσό μετάλλιο παίρνει ο χρυσός…».
* Η κυρία Στέλλα Πριόβολου είναι ομότιμη καθηγήτρια, πρόεδρος Σώματος Ομοτίμων Καθηγητών ΕΚΠΑ, έφορος Σχολών Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.
