Τελ Αβίβ, Στρατής Αγγελής
Άλλοι τρέχουν και άλλοι περπατούν ψύχραιμα προς το πλησιέστερο καταφύγιο. Οι σειρήνες που ήχησαν πριν από λίγα δευτερόλεπτα στο Τελ Αβίβ ανάγκασαν και εμένα να αφήσω το φλυτζάνι με τον καφέ στο τραπέζι πριν πιω την πρώτη γουλιά.
Κατεβαίνω στο υπόγειο του διπλανού ξενοδοχείου. Το καταφύγιο γεμίζει μέσα σε δυο λεπτά. Είμαστε καμμιά πενηνταριά άνθρωποι.
Ηλικιωμένοι, νεαρά ζευγάρια με παιδιά, έφηβοι. Τρεις κοπέλες συζητούν δίπλα μου, σε άπταιστα αγγλικά. Πολλοί βυθίζονται στις οθόνες των κινητών τους. Απέναντι ένα ζευγάρι καθησυχάζει τον σκύλο του, που φαίνεται αρκετά εξοικειωμένος με την κατάσταση. Μπαίνει μια οικογένεια θρησκευόμενων Εβραίων που ξεχωρίζουν από τα ρούχα τους. Κάποιοι από τους νεαρούς τους λοξοκοιτάζουν, αλλά δεν λένε τίποτα. Καθόμαστε όλοι σε πλαστικές καρέκλες και περιμένουμε.
Σηκώνεται ένας μεσήλικας και αμπαρώνει τη σιδερένια πόρτα. Σχεδόν αμέσως ακούγονται χτύποι. Ήλθαν και άλλοι, τους ανοίγουν για να μπουν μέσα. Η προσοχή μας στρέφεται στον σκύλο, ένα φιλικό κόλεϊ. Βγάζω μερικές φωτογραφίες, κανένας δεν ενοχλείται. Μαζί με τις ειδοποιήσεις στα κινητά για το τέλος του συναγερμού, νευρικά χαμόγελα και ανακούφιση. Κάποιοι βιάζονται να βγουν έξω, άλλοι όχι.
Ανασαίνω τον καθαρό αέρα και επιστρέφω στο καφέ. Δεν προλαβαίνω να τον τελειώσω και ηχούν πάλι σειρήνες. Επιστροφή στο καταφύγιο. Η «παρέα» σχεδόν ίδια, όμως υπάρχουν καινούργια πρόσωπα. Τώρα είμαστε λίγο περισσότεροι, με τρεις σκύλους, όλοι με τα λουριά τους. Μπαίνει και ένας άνδρας της ασφάλειας με πολιτικά, οπλισμένος με αυτόματο. Που είναι οι θρησκευόμενοι; Α, νάτοι, μπήκαν και αυτοί. Να και οι κοπέλες, να και ο ιδιοκτήτης του καφέ με την ταμία, μάλλον είναι η σύντροφός του.
Κοιταζόμαστε με νόημα, σαν να γνωριζόμαστε από παλιά. Πάνω στην ώρα μπαίνουν μέσα δυο φίλοι τους. Χειραψίες και αγκαλιές. Κάπου από πάνω ακούγονται δυο μπουμπουνητά (αργότερα θα μάθω ότι η αεράμυνα κατέρριψε ιρανικό πύραυλο πάνω από το κεντρικό Ισραήλ, μεταξύ Ιερουσαλήμ και Τελ Αβίβ, χωρίς να υπάρξουν θύματα από τα συντρίμμια). Ο νους μου τρέχει στην ισοπεδωμένη Γάζα και στη Βηρυτό, εκεί όπου ο άμαχος πληθυσμός δεν έχει καταφύγια και κομματιάζεται από τις βόμβες.
Ξαναβγαίνουμε έξω σε λίγα λεπτά. Να τελειώσω, επιτέλους, αυτόν τον καφέ. Καθώς βάζω το φλυτζάνι στα χείλη, ακούω τη σειρήνα. Άντε πάλι, σκέφτομαι και μπαίνω στον πειρασμό να μην κατεβώ στο υπόγειο για τρίτη φορά. Έκανα λάθος όμως, ήταν το σήμα για το τέλος συναγερμού, που είχε έρθει νωρίτερα στα κινητά. Δεν θέλω να το σκέφτομαι άλλο.
Σηκώνομαι και πάω στην παραλία. Για τα δεδομένα του Τελ Αβίβ, απόγευμα Σαββάτου, έχει ελάχιστη κίνηση.
Μερικοί κάνουν τζόκινγκ, άλλοι παίζουν βόλεϊ στην αμμουδιά. Και μερικά ζευγάρια περιμένουν αγκαλιά το ηλιοβασίλεμα. Μέχρι να ηχήσουν ξανά οι σειρήνες…
