Η Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου της Νέας Αριστεράς το απόγευμα της Κυριακής είναι από εκείνα τα κείμενα που, όσο περισσότερο τα διαβάζεις, τόσο πιο καθαρά καταλαβαίνεις τι δεν λένε.
Πρόκειται για έναν προσεκτικά δομημένο συμβιβασμό κυρίως μεταξύ της πλευράς του Αλέξη Χαρίτση και της πλευράς του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, προϊόν ανάγκης και όχι στρατηγικής σύγκλισης, ο οποίος πέτυχε τον άμεσο στόχο του: να αποφευχθεί η ρήξη, τουλάχιστον για την παρούσα περίοδο. Όχι όμως και να απαντηθεί το βασικό ερώτημα για το πού ακριβώς θέλει να πάει το κόμμα.
Το κείμενο χωράει σχεδόν τα πάντα, ενώ δεν έχει, όπως ήταν αναμενόμενο, αναφορά στον Αλέξη Τσίπρα και στα όσα κυοφορούνται στο παρασκήνιο υπό τη σκιά και της «Ιθάκης». Και το «Μέτωπο» της ηγεσίας και την «ανασυγκρότηση της Αριστεράς» της πλειοψηφίας. Και τη λογική των συμμαχιών και την απόρριψη κάθε υποψίας μετατόπισης προς την Κεντροαριστερά. Και την κριτική στις προσωποπαγείς στρατηγικές και τη διαβεβαίωση ότι δεν υπάρχει ζήτημα ρευστοποίησης του κόμματος.
Με άλλα λόγια, ένα πολιτικό κείμενο ανοιχτό σε κατά το δοκούν ερμηνείες, που επιτρέπει σε κάθε πλευρά να επιστρέψει στη βάση της και να ισχυριστεί ότι «δικαιώθηκε». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το χάσμα έκλεισε. Αντιθέτως, απλώς καλύφθηκε με ένα στρώμα συναινετικής γλώσσας, το οποίο δύσκολα θα αντέξει σε πραγματικές πολιτικές αποφάσεις.
Η ηγεσία κρατά ως τρόπαιο τη σαφή αναφορά στο «Μέτωπο». Έναν ευρύ πόλο απέναντι στη δεξιά και την ακροδεξιά, με άνοιγμα σε δυνάμεις πέρα από τα στενά όρια της παραδοσιακής Αριστεράς. Για τον Αλέξη Χαρίτση και το επιτελείο του, αυτό ήταν το απολύτως αναγκαίο στοιχείο για να υπάρξει πολιτική προοπτική. Χωρίς αυτό, το κόμμα κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια αυτάρεσκη περιχαράκωση.
Η πλειοψηφία, από την άλλη, διαβάζει το ίδιο κείμενο εντελώς διαφορετικά. Βλέπει τις διατυπώσεις που αποκλείουν «αποτυχημένες κεντρώες ή κεντροαριστερές λύσεις» και θεωρεί ότι έκλεισε οριστικά η συζήτηση για οποιαδήποτε μετατόπιση. Ερμηνεύει την κριτική στις προσωποκεντρικές στρατηγικές ως έμμεση, αλλά σαφή, αποστασιοποίηση από λογικές που θυμίζουν το παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ και την περίοδο Τσίπρα, ακόμη κι αν το όνομα δεν αναφέρεται.
Εξίσου ενδεικτικό είναι ότι όλοι δηλώνουν ικανοποιημένοι από την αναφορά στην «αυτοδύναμη κομματική παρουσία». Για άλλους σημαίνει ασφάλεια απέναντι στη διάλυση, για άλλους απλώς μια απαραίτητη διευκρίνιση που δεν αναιρεί την ανάγκη συμμαχιών. Ίδιο κείμενο, διαφορετικές πολιτικές αναγνώσεις.
Η Νέα Αριστερά, λοιπόν, βγήκε από το Συνέδριο ενωμένη στα χαρτιά και διχασμένη στη στρατηγική. Ο συμβιβασμός ήταν αναπόφευκτος. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ή αν απλώς μεταθέτει τη σύγκρουση για αργότερα, όταν οι λέξεις θα πρέπει να γίνουν πράξεις. Εκεί, τα περιθώρια ασάφειας συνήθως τελειώνουν.
