Πόσο άλλαξε η σκέψη του έλληνα πολίτη τα τελευταία έξι χρόνια! Το 2009 υπήρχε μια διαφορετική αντίληψη για τα δεδομένα του ελληνικού κράτους και του πολιτικού μας συστήματος. Η επί χρόνια σταθερά ανοδική πορεία μισθών, συντάξεων και κάθε λογής επιδομάτων, οι διορισμοί των δικών μας παιδιών και η ρουσφετολογική δομή του κράτους ουδόλως απασχολούσαν τους πολίτες και τους πολιτικούς.
Αλλωστε αλληλοθρέφονταν από το σύστημα. Αλλά και η ιδιωτική οικονομία και τα ΜΜΕ έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης: παρακολουθούσαν χωρίς να αντιδρούν ή να πιέζουν. Ευημερούσαν δεδομένου ότι κυκλοφορούσε αρκετό χρήμα στις αγορές, ενώ τα ΜΜΕ απέφευγαν την απαραίτητη σκληρή κριτική και τις αποκαλύψεις που όφειλαν να κάνουν. Οι μεμονωμένες φωνές που προειδοποιούσαν υπήρχαν, αλλά ουδείς έδινε σημασία.
Τρεις επαγγελματικές κυβερνήσεις μετά (ΠαΣοΚ, ΝΔ – ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ) όλα έχουν αλλάξει. Παρά τις πολλές υποσχέσεις (λεφτά υπάρχουν, Ζάππεια, Θεσσαλονίκη), καθώς και τα πολλά συνθήματα, που μάλιστα ξεπερνούσαν και τα όρια του πολιτισμού (στα τέσσερα, γερμανοτσολιάδες κ.τ.λ.), βρισκόμαστε στο χειρότερο σημείο της κρίσης. Μιας κρίσης που το κράτος τελικά δεν έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει.
Πού να τη βρει άλλωστε; Το πολιτικό σύστημα απέτυχε παταγωδώς! Νέα Δημοκρατία και ΠαΣοΚ είναι απαξιωμένα, ενώ η «τελευταία» ελπίδα που ακούει στο όνομα ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί ώστε να απαξιωθεί εξίσου: παραπλανά σκοπίμως, κοροϊδεύει τους εταίρους μας, διορίζει συγγενείς και φίλους, βλέπει παντού δράκους και αποφεύγει να κυβερνήσει.
Οι πολίτες πλέον ακολουθούν τον Καζαντζάκη: δεν πιστεύουν τίποτα αλλά δεν φοβούνται (πλέον) και τίποτα. Αν εξαιρέσουμε τον μικρό κομματικό στρατό που εξακολουθεί να θηλάζει το κουφάρι του ελληνικού κράτους, προσπαθούν να βρουν λύσεις μόνοι τους. Οσοι μπορούν στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχόλια, όσοι μπορούν κάνουν εργασίες με τη μικρότερη δυνατή επαφή με το κράτος και φυσικά όσοι νέοι μπορούν φεύγουν από την Ελλάδα.
Αν τα υφιστάμενα κόμματα δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν, θα χαθούν στην Ιστορία. Αλλωστε ζουν χάριν του σκληρά εργαζομένου ιδιωτικού τομέα.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
