Τίποτα δεν είναι απίθανο ή, ακόμη χειρότερα, αδύνατο στη χώρα του παραλόγου που είναι η σημερινή Ελλάδα. Ετσι, η υπόθεση της ανεγέρσεως μέσα στον αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου των νέων κτιρίων (παλαίστρες, κλειστά κολυμβητήρια και γραφεία) του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου (ΕΓΣ), η οποία εθεωρείτο εδώ και αρκετούς μήνες λήξασα, αναζωπυρώθηκε και πρόκειται να συζητηθεί σε λίγες ημέρες στο Συμβούλιο της Επικρατείας μετά από προσφυγή του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου κατά του ΥΠΕΧΩΔΕ και του Δήμου Αθηναίων. Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα του κόσμου, του πρώτου, του δεύτερου ή και του τρίτου κόσμου, και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να κτίσει κανείς μέσα στον κυριότερο αρχαιολογικό χώρο της Αθήνας παλαίστρες και κολυμβητήρια θα ήταν αδιανόητη. Εδώ, «τόσα και τόσα γίνονται», σου λένε, «γιατί να μη γίνει και αυτό». Ιδίως όταν με την προοπτική των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 θα μπορεί ο παλαιότερος αθλητικός σύλλογος της χώρας να έχει τα γραφεία του σε ένα αρχαιολογικό πάρκο με θέα στην Ακρόπολη από τη μια μεριά και στο Καλλιμάρμαρο από την άλλη. Γιατί η δημιουργία του αρχαιολογικού πάρκου, που θα συνενώσει τις αρχαιότητες που βρίσκονται κάτω και γύρω από την Ακρόπολη, από το Στάδιο ως και τον Κεραμεικό, έχει ήδη μπει μπροστά.
Το θέμα βέβαια δεν είναι νέο. Ηρθε στο φως το καλοκαίρι του ’95 («Το Βήμα», 16 Ιουλίου, 23 Ιουλίου και 3 Σεπτεμβρίου 1995), όταν ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ κ. Κ. Λαλιώτης με επιστολή του ζητούσε από τον τότε υφυπουργό Αθλητισμού κ. Γ. Λιάνη να σταματήσει τις διαδικασίες δημοπράτησης των έργων στον χώρο του Ολυμπιείου, όπου ο Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος επεδίωκε την ανέγερση αθλητικών εγκαταστάσεων και γραφείων μέσα στον σημαντικότατο αυτόν αρχαιολογικό χώρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στο σημείο της συμβολής των οδών Β. Ολγας και Αρδηττού.
Οι αθλητικές εγκαταστάσεις αφορούν δύο κλειστές παλαίστρες με εξέδρες, ένα γήπεδο βόλεϊ – μπάσκετ, ένα μεγάλο και ένα παιδικό κολυμβητήριο διαστάσεων 25Χ17,5 μ. και 7Χ4 μ., αντιστοίχως, με εξέδρες, και γραφεία του συλλόγου, αποδυτήρια και χώρους υγιεινής.
Δέκα χρόνια νωρίτερα όμως το Τοπικό Συμβούλιο Μνημείων Στερεάς Ελλάδας είχε ομόφωνα γνωμοδοτήσει (9/20.5.85) για τη μη έγκριση των νέων αθλητικών εγκαταστάσεων και είχε ταυτόχρονα εκφράσει την ευχή για την απομάκρυνση από τον χώρο και των υπαρχουσών κατασκευών.
Την ίδια χρονιά το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μετά από προσφυγή σε αυτό του ΕΓΣ είχε… εγκρίνει κατ’ αρχήν την ανέγερση των αθλητικών εγκαταστάσεων υπό τον όρο μόνο να σπάσουν οι όγκοι των κτιρίων (!!!) και να προηγηθεί οιουδήποτε έργου αρχαιολογική ανασκαφή, πράγμα που δεν έκανε ο ΕΓΣ! Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, τρία χρόνια αργότερα, το 1988, ένα προεδρικό διάταγμα που υπέγραφε ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Χ. Σαρτζετάκης και ο για σύντομο χρονικό διάστημα υπουργός Πολιτισμού κ. Εμμ. Παπαστεφανάκης τροποποιούσε το ρυμοτομικό σχέδιο στο σημείο της συμβολής των οδών Β. Ολγας και Αρδηττού, μετατρέποντας αυτό το σημείο του αρχαιολογικού χώρου σε οικοδομήσιμο με κάλυψη 0,30% και συντελεστή δόμησης 0,40 ώστε να διευκολυνθεί ο ΕΓΣ. Η έκδοση οικοδομικής αδείας αρ. 1318/91 που βγήκε στις 20 Ιουνίου του 1991 ήρθε να συμπληρώσει τον όλο παραλογισμό, καθώς βέβαια δεν ελήφθη υπόψη ούτε η προϋπόθεση της διενέργειας ανασκαφής ούτε και η έγκριση οποιασδήποτε δραστηριότητας στον χώρο από την υπεύθυνη Εφορεία Αρχαιοτήτων.
Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται, αξίζει ίσως να αναφέρουμε ότι υπάρχει και καταγγελία η οποία «αφορά την παραποίηση του τοπογραφικού όσον αφορά την έκταση για τον υπολογισμό της δόμησης. Ενώ στο Διάταγμα αναφέρεται επιφάνεια 3.020 τ.μ., στην άδεια υπολογίζεται όλος ο χώρος, δηλ. 12.320 τ.μ.» για να επιτευχθεί (τι άλλο;) μεγαλύτερη κάλυψη και υψηλότερος συντελεστής δόμησης (βλέπε υπηρεσιακό σημείωμα αρ. 46939 της 24.4.96 του αντιδημάρχου κ. Ηλία Σκαλαίου).
Τελικά όμως δεν είναι ούτε οι κουτοπονηριές για να αυξηθεί η έκταση του οικοπέδου και να επιτευχθεί μεγαλύτερος συντελεστής δόμησης και κάλυψη ούτε η παντελής άγνοια του τι σημαίνει ένας αρχαιολογικός χώρος όπως το Ολυμπιείο. Είναι η επιμονή και η σπατάλη δημόσιου χρόνου και χρήματος για μια υπόθεση που θέλουμε να πιστεύουμε πως δεν μπορεί να έχει την παραμικρή βάση. Δύο υπουργοί, ένας δήμαρχος, η Βουλή των Ελλήνων, το Συμβούλιο της Επικρατείας και άγνωστο πόσοι αρχαιολόγοι και αρχιτέκτονες παραμερίζουν άλλες σοβαρές δουλειές και ασχολούνται με το καπρίτσιο ενός Γυμναστικού Συλλόγου που αγνοεί τα στοιχειώδη και επιμένει να κτίσει παλαίστρες και κολυμβητήρια στο Ολυμπιείο. Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Και μετά από αυτό, γιατί να μην κτίσει και επάνω στην Ακρόπολη για να έχει και θέα προς τη θάλασσα;
