Ο ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ σύμβουλος της εταιρείας Plexaco ΑΒΕ, κ. Νίκος Παπανικόλας, ανήκει φαίνεται σε αυτούς που γνωρίζουν ότι η εταιρεία του είναι μία μόνο από τις δεκάδες αν όχι εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις που διαπρέπουν στο εξωτερικό αλλά… αγνοούνται στη χώρα μας. Ετσι, την περασμένη Τετάρτη, παραλαμβάνοντας από τον υπουργό Εθνικής Οικονομίας κ. Γιάννο Παπαντωνίου το Βραβείο Εξαγωγών του ΕΒΕΑ για τις αξιοθαύμαστες εξαγωγικές επιδόσεις της Plexaco, θύμισε ότι για αρκετούς ανθρώπους και αρκετές επιχειρήσεις στην Ελλάδα «η εξαγωγή είναι κάτι σαν θρησκεία».
Η απονομή των ετήσιων βραβείων του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ) προσέφερε φέτος μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ότι πέρα από τις κολοσσιαίες εταιρείες, με τις οποίες μερικοί συχνά ταυτίζουν την επιδιωκόμενη οικονομική ανάπτυξη, υπάρχουν και άλλες, πολλές μάλιστα, ελληνικές βιομηχανίες που αναπτύσσονται με επιτυχία στη διεθνή οικονομική αρένα και είναι, εν πολλοίς, άγνωστες στο ευρύ κοινό.
Αυτό συμβαίνει και με τη βιομηχανία εύκαμπτων πλαστικών σωλήνων Plexaco ΑΒΕ, μεσαίου μάλλον μεγέθους ελληνική βιομηχανία, της οποίας οι πωλήσεις δεν φθάνουν τα 2 δισ. δραχμές. Από την ίδρυσή της σχεδόν η εταιρεία αυτή, που παράγει σωλήνες ελικοειδώς ενισχυμένους για βιομηχανική και αγροτική χρήση, καθώς επίσης θερμοπλαστικούς σωλήνες, προσανατολίστηκε στη διάθεση μεγάλου μέρους της παραγωγής της σε αγορές του εξωτερικού. Σιγά σιγά, «με δύσκολο, με σκληρό αγώνα», όπως εξηγεί ο εκ των τριών βασικών μετόχων διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, η Plexaco ΑΒΕ έφθασε να εξάγει, από το εργοστάσιο που έχει στον Νομό Βοιωτίας, έναν στους δύο από τους πλαστικούς σωλήνες που παράγει. «Η ηθική αυτή διάκριση», προσθέτει ο κ. Παπανικόλας αναφερόμενος στο βραβείο του ΕΒΕΑ, «επιβραβεύει μια μακρόχρονη θητεία στην εξαγωγική δραστηριότητα με συνέπεια, αφοσίωση, μεγάλη εγκαρτέρηση, μόχθο, προσωπικές θυσίες».
Η Plexaco δεν μπορεί να πει κανείς ότι ανήκει στην «κατηγορία» των εξαγωγικών επιχειρήσεων που φρόντισαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε κάποια συγκεκριμένη χώρα ή ομάδα χωρών και «εγκαταστάθηκαν» εκεί επαναπαυόμενες στις αγορές που «απέκτησαν». Σε περισσότερες από 40 χώρες κάνει εξαγωγές αυτή η ελληνική βιομηχανία σημείωνε «Το Βήμα» στο φύλλο της 11ης Αυγούστου 1996 συνεχίζοντας κάθε χρόνο να επεκτείνεται σε κάποια καινούργια χώρα ή περιοχή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της Νότιας Αμερικής, της Αυστραλίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΒΕΑ, οι εξαγωγές της αντιπροσωπεύουν ποσοστό 50% επί των συνολικών πωλήσεων και το 1995 είχαν ξεπεράσει τα 770 εκατ. δρχ. εμφανίζοντας αύξηση 36% έναντι του 1994. Το 1996, έπειτα και από την πιστοποίηση της παραγωγής της σύμφωνα με πρότυπο ISO και την παραγωγή νέων προϊόντων, πήγε ακόμη καλύτερα.
Δεν παραλείπει όμως να επισημαίνει και προς τα αρμόδια οικονομικά υπουργεία ότι «ο δύσκολος εξαγωγικός αγώνας για να συνεχίσει να είναι επιτυχής χρειάζεται συνεχή υποστήριξη από την οικονομική διπλωματία της χώρας μας, όπως επίσης από τις διατάξεις των αναπτυξιακών νόμων, από τον Οργανισμό Προωθήσεως Εξαγωγών και από το τραπεζικό σύστημα. Και χρειάζεται, βέβαια, μια επαρκής ασφαλιστική κάλυψη για τους κινδύνους που αναλαμβάνουμε διεισδύοντας σε νέες αγορές και εμπεδώνοντας τη θέση μας σε αυτές». Παρόμοια ήταν τα λόγια και των εκπροσώπων άλλων «αφανών» ελληνικών βιομηχανιών που τιμήθηκαν με ανάλογα βραβεία από το ΕΒΕΑ, διά χειρός του υπουργού Εθνικής Οικονομίας, για τις λαμπρές εξαγωγικές επιδόσεις που σημειώνουν σε μια περίοδο επιδείνωσης του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας.
