Υπάρχει κάτι στο Λονδίνο που εξακολουθεί να γοητεύει τη διεθνή βιομηχανία της μόδας. Περισσότερο από κάθε άλλη μητρόπολη του στυλ, η βρετανική πρωτεύουσα θεωρείται εδώ και δεκαετίες το δημιουργικό εργαστήριο της μόδας, ένα μέρος όπου οι νέοι σχεδιαστές ενθαρρύνονται να πειραματιστούν, να συνεργαστούν με άλλους καλλιτέχνες και να δημιουργήσουν σιλουέτες που οπουδήποτε αλλού θα θεωρούνταν πολύ τολμηρές. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα της παγκόσμιας βιομηχανίας, από τον Αλεξάντερ Μακ Κουίν και τη Σιμόν Ροσά μέχρι τη Μαίρη Κατράντζου, διαμόρφωσαν εδώ τη δημιουργική τους ταυτότητα, εδραιώνοντας τη φήμη του Λονδίνου ως του απόλυτου ατελιέ της μόδας.
Και πράγματι, η αίσθηση του ατελιέ ήταν έντονη όσο βρισκόμουν στο στούντιο του Γιώργου Τροχόπουλου, του νεαρού έλληνα σχεδιαστή που εξελίσσεται σχεδόν αθόρυβα σε ένα από τα πλέον περιζήτητα ανερχόμενα ονόματα της λονδρέζικης σκηνής. Γύρω μας υπήρχαν καρούλια με νήματα, μισοτελειωμένα ρούχα και πλεκτομηχανές.
Εχοντας ήδη ντύσει προσωπικότητες όπως η Ντούα Λίπα, η Μάιλι Σάιρους, η Κένταλ Τζένερ και η Εμα Τσάμπερλεϊν με τα χαρακτηριστικά πλεκτά του, με τις ρίγες και τις σύνθετες πλέξεις, ο 24χρονος σχεδιαστής εστιάζει πλέον πέρα από τις γκαρνταρόμπες των διασήμων. Και έτσι η συζήτησή μας στράφηκε σε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: τι σημαίνει να χτίζεις έναν οίκο μόδας πραγματικά από το μηδέν, να προστατεύεις τη δημιουργική σου ελευθερία και να ορίζεις την επιτυχία με τους δικούς σου όρους.
Από το νήμα στο ένδυμα
Κοιτάζοντας γύρω στο στούντιο, η ιδέα τού «ξεκινώ από το μηδέν» απέκτησε ξαφνικά μια σχεδόν κυριολεκτική διάσταση. Πριν μετατραπούν σε φορέματα που επιλέγουν μερικές από τις πιο γνωστές γυναίκες της διεθνούς showbiz, όλες οι συλλογές του Γιώργου Τροχόπουλου ξεκινούν από το ίδιο ακριβώς σημείο: από κουβάρια νήματος σκορπισμένα μέσα στο εργαστήριό του. Σε αντίθεση με τους περισσότερους σχεδιαστές, που ξεκινούν με έτοιμα υφάσματα πριν τα μετατρέψουν σε ρούχα, ο Γιώργος δημιουργεί τα δικά του.
Παραδόξως, τα πλεκτά δεν ήταν ποτέ στα αρχικά του σχέδια, όπως είπε: «Ηταν η εναλλακτική μου επιλογή όταν έκανα αιτήσεις για το πανεπιστήμιο. Οταν είδα μια φωτογραφία με πλεκτομηχανές, με γοήτευσε η ιδέα ότι μπορείς να δημιουργήσεις ένα ύφασμα από το μηδέν». Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, του πρόσφερε κάτι που συνεχίζει να αναζητεί μέχρι και σήμερα: ελευθερία.
«Με το πλεκτό, μπορείς να φτιάξεις το ίδιο το ύφασμα από την αρχή. Παίρνεις απλώς νήμα και δημιουργείς κάτι πραγματικά πρωτότυπο» ανέφερε. Ακούγοντάς τον να περιγράφει τη διαδικασία, γινόταν ολοένα πιο ξεκάθαρο πως για εκείνον το πλεκτό δεν αποτελεί απλώς ένα δημιουργικό μέσο, αλλά σχεδόν μια ολόκληρη φιλοσοφία: «Ξεκινάμε μόνο με κουβάρια από νήματα. Δημιουργούμε το ύφασμα, το δουλεύουμε πάνω στη φόρμα και στη συνέχεια το μετατρέπουμε σε ένδυμα». Στο τέλος, αυτό που κάποτε ήταν απλώς μια κλωστή έχει μεταμορφωθεί σε μια ολόκληρη συλλογή. «Μοιάζει εντελώς καινούργιο, και είναι απίστευτα απελευθερωτικό» λέει χαμογελώντας.
Η αναζήτηση της έμπνευσης και το κυνήγι των αξιών
Αν όμως τα ρούχα ξεκινούν από μια κλωστή, τότε από πού γεννιούνται οι ίδιες οι ιδέες; Προέρχεται ίσως η έμπνευσή του από τον κινηματογράφο, τη μουσική, τα βιβλία ή τους ανθρώπους; Παραδόξως, ο Γιώργος μιλάει σπάνια για τις αναφορές του: «Η διαδικασία μου βασίζεται πρωτίστως στην ίδια την κατασκευή, οπότε όταν δημιουργώ δεν επηρεάζομαι άμεσα από εξωτερικά ερεθίσματα».
Η έμπνευση, όπως μου είπε, εμφανίζεται πολύ νωρίτερα, μέσα από αυτό που ο ίδιος περιγράφει ως μια συνεχή, σχεδόν αθόρυβη έρευνα γύρω από ανθρώπους των οποίων οι ζωές εξακολουθούν να τον αγγίζουν. «Αντλώ μεγαλύτερη έμπνευση από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι έχουν ζήσει τη ζωή τους, παρά από αυτά που έχουν δημιουργήσει» μου είπε.
Οι επιρροές του εκτείνονται από μουσικούς μέχρι την αείμνηστη ελληνίδα ηθοποιό Ντίνα Κώνστα: «Προέτρεπε τους νέους να παίρνουν ρίσκα για να κατακτήσουν τους στόχους τους, να τα δίνουν όλα. Με εμπνέουν άνθρωποι που βάζουν την τέχνη και τις επιθυμίες τους πάνω από όλα και είναι πρόθυμοι να παλέψουν ακόμη και με τους δικούς τους εσωτερικούς δαίμονες για να τα καταφέρουν». Καθισμένη απέναντί του, συνειδητοποίησα πως το σύμπαν του Γιώργου Τροχόπουλου δεν χτίζεται γύρω από τις τάσεις ή τους αλγορίθμους, αλλά γύρω από ιδέες στις οποίες πιστεύει πραγματικά.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το ότι επιλέγει να κινείται με πολύ πιο αργούς ρυθμούς από εκείνους που επιβάλλει σήμερα η βιομηχανία της μόδας. Σε μια εποχή όπου μια ανάρτηση στο Instagram μπορεί να μετατρέψει έναν νέο σχεδιαστή σε viral όνομα μέσα σε μία νύχτα, ο Γιώργος έχει επιλέξει συνειδητά έναν διαφορετικό δρόμο. Εχοντας λανσάρει το brand του σε ηλικία μόλις 20 ετών, αντιλήφθηκε πολύ γρήγορα πως η υπερβολική έκθεση μπορεί να εξελιχθεί σε παγίδα. Τον ρώτησα αν γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αντιστέκεται σε αυτή την πίεση.
«Η υπερέκθεση μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες μακροπρόθεσμα, αν δεν είσαι εκατό τοις εκατό σίγουρος για αυτό που παρουσιάζεις ή αν δεν θέλεις να καθορίσει ολόκληρη την καριέρα σου» λέει εκείνος. Οπως μου εξήγησε, για αυτόν ακριβώς τον λόγο το brand Trochopoulos τον τελευταίο χρόνο διατηρεί αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «μια πιο εσωστρεφή παρουσία». H φιλοσοφία του εκτείνεται πολύ πέρα από τα social media, καθώς ο σχεδιαστής αναζητεί κάτι που θεωρεί πως η μόδα έχει αρχίσει σταδιακά να χάνει: την αίσθηση της πραγματικής πρωτοτυπίας.
«Εχουν γίνει πλέον τόσο πολλά όλα, που έχουμε κάπως χάσει τη γοητεία του πραγματικά “καινούργιου”» παρατηρεί και προσθέτει: «Με ενθουσιάζει να βλέπω κάτι που μοιάζει αληθινό. Κάτι που δεν έχει υπερπαραχθεί ούτε έχει γίνει υπερβολικά mainstream. Πάντα δυσκολευόμουν με την ιδέα του “τέλειου” ρούχου. Προτιμώ δημιουργίες που δοκιμάζουν τα όρια της φόρμας, της δομής και της σιλουέτας».
Η πραγματικότητα στο στούντιο
Οσο άκουγα τον Γιώργο να μιλά τόσο ώριμα για τη δημιουργικότητα και το brand του, ήταν εύκολο να ξεχάσω ότι είναι μόλις 24 ετών. Από περιέργεια να ανακαλύψω πώς είναι στ’ αλήθεια η ζωή μέσα στο στούντιο, του ζήτησα να μου την περιγράψει: «Πολλοί θεωρούν ότι είμαστε πολύ μεγαλύτερη επιχείρηση απ’ ό,τι πραγματικά είμαστε, λόγω της εικόνας που βγάζουμε προς τα έξω.
Ωστόσο, τις περισσότερες ώρες της ημέρας είμαι μόνος μου στο στούντιο φτιάχνοντας δείγματα και φορέματα». Αντίθετα με την άψογα σκηνοθετημένη εικόνα που συχνά προβάλλουν τα νέα luxury brands, περιέγραψε μια καθημερινότητα που καθοδηγείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το ένστικτο: «Πηγαίνω από ένα φόρεμα σε ένα τοπ, μετά πάλι πίσω σε ένα φόρεμα, απαντώ emails, επιστρέφω στις πλεκτομηχανές… Είναι ένα αρκετά χαοτικό μοτίβο» είπε γελώντας και συνέχισε: «Δυσκολεύομαι να βάλω προτεραιότητες.
Κάθομαι να κάνω κάτι, σηκώνομαι, πηγαίνω σε άλλη μηχανή, επιστρέφω, απαντώ σε ένα τηλεφώνημα και μετά συνεχίζω από εκεί που είχα μείνει. Απλώς δεν μπορώ να παραμείνω συγκεντρωμένος στο ίδιο πράγμα για περισσότερο από 20 λεπτά».
Η γυναίκα Trochopoulos και η επιρροή του Λονδίνου
Φυσικά, κάθε σχεδιαστής, συνειδητά ή όχι, δημιουργεί έχοντας κάποιον στο μυαλό του. Πράγματι, κοιτάζοντας τα ρούχα γύρω μας στο στούντιο να περιμένουν εκείνη που θα τα φορέσει, αναρωτήθηκα ποια είναι η γυναίκα Trochopoulos. «Εξελίσσεται συνεχώς» απάντησε ο Γιώργος.
«Εχει μια έντονα διανοητική πλευρά στον τρόπο που μιλάει και που επιλέγει τα μέρη στα οποία θα παρευρεθεί, αλλά ταυτόχρονα δεν φοβάται να φορέσει κάτι λίγο πιο τολμηρό και να διασκεδάσει με τα ρούχα της» συμπλήρωσε την περιγραφή.
Οταν τον ρώτησα αν υπάρχει κάποια που να ενσαρκώνει αυτό το πνεύμα, η απάντησή του ήρθε χωρίς δισταγμό: «Η Σολάνζ Νόουλς» αποκρίθηκε, αναφερόμενος στην αμερικανίδα τραγουδίστρια και μία από τις πιο πιστές υποστηρίκτριες του brand, με την οποία έχει συνεργαστεί. «Και αυτό γιατί επιβάλλεται η ίδια στο ρούχο αντί για το αντίστροφο».
Παραδόξως, όσο περισσότερο μιλούσε για τις γυναίκες για τις οποίες σχεδιάζει, τόσο περισσότερο το μυαλό μου πήγαινε στο ίδιο το Λονδίνο. Είναι άλλωστε αλήθεια ότι η πόλη φαίνεται να ανταμείβει ακριβώς τις ίδιες αξίες: την ατομικότητα, τον πειραματισμό και την αυτοπεποίθηση να ορίζεις ο ίδιος τον εαυτό σου. Οταν η συζήτησή μας οδηγήθηκε εκεί, ο Γιώργος παραδέχθηκε ότι το δημιουργικό πνεύμα της πόλης συνεχίζει να τον διαμορφώνει.
«Ηρθα στο Λονδίνο για την ουσία του» μου είπε. «Λατρεύω την κάπως DIY νοοτροπία που υπάρχει εδώ, επιτρέπει στη δουλειά σου να είναι πιο προσωπική από ό,τι σε άλλες πόλεις. Μπορείς να αναλαμβάνεις μικρά και αντισυμβατικά underground projects, να πειραματίζεσαι με τους φίλους σου και να διασκεδάζεις».
Ισως τελικά αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το Λονδίνο καθιερώθηκε ως το απόλυτο εργαστήριο της βιομηχανίας: πολύ περισσότερο από μια πόλη με διάσημες σχολές μόδας, σου δίνει την ελευθερία να χτίσεις κάτι που νιώθεις αυθεντικά δικό σου.
Ορίζοντας ξανά την επιτυχία
Μαθαίνοντας περισσότερα για τη φιλοσοφία του Γιώργου, τον ρώτησα αν επιτυχία για εκείνον σήμερα σημαίνει ό,τι σήμαινε και όταν πρωτοήρθε στο Λονδίνο. Εξάλλου, μέσα σε λίγα μόλις χρόνια πέρασε, από φοιτητής, στο να ντύνει μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. «Πριν από πέντε χρόνια, επιτυχία για εμένα θα σήμαινε να δω τη δουλειά μου στο εξώφυλλο ενός περιοδικού ή πάνω σε κάποιον διάσημο» παραδέχθηκε.
«Πλέον επιτυχία είναι η διάρκεια στον χρόνο. Να χτίσω μια γερή βάση που θα μας επιτρέψει να συνεχίζουμε να δημιουργούμε, να κάνουμε συνειδητές επιλογές και να στηρίζουμε την ομάδα μας. Να έχω τους πόρους για να δημιουργήσω αυτά που θέλω πραγματικά και την ελευθερία να το κάνω με τους δικούς μου όρους». Με ένα τόσο ξεκάθαρο όραμα για το μέλλον του οίκου του, τον ρώτησα πώς φαντάζεται την επόμενη πενταετία.
«Θέλω να αναπτύξουμε ακόμη περισσότερο τις δυνατότητές μας, ώστε να συνεχίσουμε να πειραματιζόμαστε χωρίς το διαρκές άγχος που συνοδεύει μια μικρή επιχείρηση. Θα ήθελα να παρουσιάζουμε εποχικές συλλογές διαθέσιμες για χονδρική και παράλληλα να χτίσουμε ακόμη πιο ουσιαστικές σχέσεις με τους πελάτες μας, ώστε να μπορούμε να αφιερώνουμε χρόνο στις πιο σύνθετες, απαιτητικές τεχνικές που ζητούν περισσότερο χρόνο και φροντίδα» είπε.
Ισως τελικά αυτό να είναι που κάνει τον Γιώργο Τροχόπουλο έναν από τους πιο ενδιαφέροντες νέους σχεδιαστές του Λονδίνου. Σε μια βιομηχανία που συχνά ανταμείβει την ταχύτητα έναντι της ουσίας και την προβολή έναντι του οράματος, εκείνος μοιάζει να αισθάνεται απόλυτα άνετος επιλέγοντας τον πιο αργό δρόμο.
Αποχαιρετώντας τον και αφήνοντας πίσω τα ημιτελή δείγματα και τα κουβάρια από νήματα που περίμεναν να μεταμορφωθούν σε κάτι καινούργιο, ένιωσα μια απρόσμενη αίσθηση αρμονίας. Σε μια εποχή όπου η μόδα κινείται ολοένα πιο γρήγορα, η ήρεμη αυτοπεποίθηση του Γιώργου Τροχόπουλου μοιάζει σχεδόν ριζοσπαστική. Το όραμά του δεν χτίζεται σε μια νύχτα. Υφαίνεται υπομονετικά, με μία βελονιά, ένα ρούχο και μία συλλογή τη φορά.
