Ο γιος μου γεννήθηκε Αύγουστο του 2020. Και άργησε να βγει από το σπίτι. Πανδημία. Το καροτσάκι του ξεκίνησε να κυλάει πάνω σε έναν περίεργο κόσμο με κανόνα την απόσταση. Γύρω του άνθρωποι με μάσκες, φειδωλοί στις αγκαλιές και τα χάδια και κάθε βράδυ, μαζί με το νανούρισμα, το δελτίο νεκρών της ημέρας. Πόσο μακρινά φαντάζουν σήμερα όλα αυτά.
Υστερα ήρθαν τα εμβόλια, έφυγε ο Τραμπ, ανέλαβε ο Μπάιντεν, είπαμε ότι άρχισε να μπαίνει μία τάξη. Ομως ζούμε το τέλος της πλήξης. Η υδρόγειος σιχαίνεται πια την ηρεμία όσο κι ο διάολος το λιβάνι. Ας θυμηθούμε τι έχει συμβεί από τότε μέχρι σήμερα.
Η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, σε έναν πόλεμο που μετράει πια τέσσερα χρόνια. Επειτα, τον Οκτώβριο του 2023, το μακελειό της Χαμάς άνοιξε τον δρόμο για τη σφαγή στη Γάζα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι αμερικανοί ψηφοφόροι έδωσαν στον Τραμπ το πάσο επιστροφής στον Λευκό Οίκο, για να ανατρέψει κάθε σταθερά του κόσμου, όπως τον γνωρίζαμε ως τότε. Το αποτέλεσμα; Μέσα σε μόλις έναν χρόνο, όσοι έχουμε ακόμη την τύχη να μπορούμε να παραμένουμε απλοί θεατές, παρατηρούμε αυτό το νέο, αχαρτογράφητο, σουρεαλιστικό, γελοίο και τρομακτικό σύμπαν. Εχει ενδιαφέρον να παρατηρείς την Ιστορία να γράφεται. Αρκεί να μη σε λιώνει στα γρανάζια της.
Μέσα σε αυτά τα χρόνια, λοιπόν, στο διάστημα που ο γιος μου άρχισε να περπατάει, να μιλάει και να βάζει τα δάχτυλα στις οθόνες, ο κόσμος συνέχισε να αλλάζει καταιγιστικά. Η τεχνητή νοημοσύνη απέδρασε από τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας και μπήκε στις ζωές μας με ταχύτητα τέτοια, που δεν μας επιτρέπει καλά-καλά να καταλάβουμε τι γίνεται. Πάνω της ακουμπάμε πια τις σκέψεις, τα προβλήματα, τις δουλειές, ακόμη και τους πόθους μας.
Από τη μία συνεχίζουμε να πολεμάμε με την αγριότητα των πρωτόγονων, από την άλλη υποδεχόμαστε την υπεράνθρωπη ευφυΐα. Και όλα αυτά έγιναν μέσα σε μόλις έξι χρόνια. Αραγε ζούμε σε περίεργους καιρούς ή απλώς σταθήκαμε τόσο αφελείς, ώστε να καταπιούμε χωρίς δεύτερη σκέψη το παραμύθι για το τέλος της Ιστορίας;
Ακούγαμε τους παππούδες μας να μιλούν για τον πόλεμο και την Κατοχή. Σκεφτόμασταν τι καλή τύχη μάς κλήρωσε να μη ζούμε σε περίεργους καιρούς. Ομως τελικά οι καιροί είναι πάντα περίεργοι. Απλώς εμείς, χαλαροί πάνω στις ευρωπαϊκές ξαπλώστρες μας, πιστέψαμε ότι η Ιστορία είναι πλέον με το μέρος μας. Δεν ήταν έτσι. Εντάξει. Οι παλιοί πείνασαν, πέθαναν σε χαρακώματα και δεν είχαν low cost αεροπορικές εταιρείες. Ομως εκείνοι δεν υπέστησαν την πλημμύρα των ανατροπών μέσα στην οποία εμείς τσαλαβουτάμε κάθε μέρα. Αυτό το μόνιμο σοκ. Αναρωτιέστε και σεις σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας; Καλύτερα που δεν το γνωρίζουμε. Το πιθανότερο είναι πως θα μας τρόμαζε.
