Έχοντας υπάρξει μαθητής και στην Ελλάδα και στην Αυστραλία, έχω παρατηρήσει ξεκάθαρες διαφορές στον τρόπο με τον οποίο οι δυο χώρες προσεγγίζουν την εκπαίδευση, και υπάρχουν σίγουρα πράγματα που η Ελλάδα θα μπορούσε να διδαχθεί από την Αυστραλία. Από τον τρόπο διδασκαλίας μέχρι και τη συναισθηματική και ψυχική υγεία των μαθητών, το αυστραλιανό εκπαιδευτικό σύστημα δίνει έμφαση στη διαμόρφωση ολοκληρωμένων ατόμων και όχι μόνο στην ακαδημαϊκή επιτυχία.
Όσον αφορά την ίδια την εκπαίδευση, και τα δύο συστήματα έχουν τον δικό τους τρόπο λειτουργίας. Η Ελλάδα τείνει να βασίζεται περισσότερο στην αποστήθιση ή «παπαγαλία», ενώ η Αυστραλία δίνει προτεραιότητα στην κριτική σκέψη. Το αυστραλιανό σύστημα βοηθά τους μαθητές να αναπτύξουν δεξιότητες κριτικής ανάλυσης και να μάθουν πώς να εφαρμόζουν τις γνώσεις τους σε πραγματικές καταστάσεις, όπως όταν στην τάξη των Αγγλικών οι μαθητές συμμετέχουν σε συζητήσεις για κοινωνικά προβλήματα, κάτι που τους βοηθά να αναλύουν διαφορετικές απόψεις, να αξιολογούν επιχειρήματα και να αναπτύσσουν δεξιότητες κριτικής σκέψης. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα, καθώς η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη κάνουν ευκολότερη την εύρεση απαντήσεων, χωρίς όμως να υπάρχει ουσιαστική κατανόηση ή ανάλυση. Η κριτική σκέψη ενθαρρύνει τους μαθητές να εξετάζουν την ακρίβεια των πληροφοριών, να διαμορφώνουν απόψεις και να λύνουν προβλήματα δημιουργικά – δεξιότητες απαραίτητες στη σύγχρονη εποχή.
«Το αυστραλιανό σύστημα βοηθά τους μαθητές να αναπτύξουν δεξιότητες κριτικής ανάλυσης και να μάθουν πώς να εφαρμόζουν τις γνώσεις τους σε πραγματικές καταστάσεις».
Η Ελλάδα θα έπρεπε να εμπνευστεί από αυτό και να δώσει προτεραιότητα στη διδασκαλία της κριτικής σκέψης αντί της αποστήθισης. Τα σχολεία της είναι συχνά υπερβολικά απαιτητικά και αυστηρά, καθώς επικεντρώνονται στην προετοιμασία για το πανεπιστήμιο. Από τη δική μου εμπειρία, όλοι στην Ελλάδα, μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς, βλέπουν την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο ως τον τελικό στόχο, ως ένδειξη επιτυχίας. Ως αποτέλεσμα, η σχολική ζωή είναι συχνά πιο δύσκολη απ’ ό,τι χρειάζεται, με πολλά μαθήματα να καλύπτουν ύλη πανεπιστημιακού επιπέδου ήδη από το λύκειο – δεν είναι το ζητούμενο, ωστόσο, να γίνουν όλα γρήγορα, αλλά να γίνουν την ώρα που το μυαλό του μαθητή έχει την ωριμότητα να αφομοιώσει τις πληροφορίες.
Αντίθετα, το αυστραλιανό εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκει μια ισορροπία, επιτρέποντας στους μαθητές να επικεντρώνονται σε ουσιαστικά μαθήματα και δραστηριότητες χωρίς να αγχώνονται για ανούσιες εργασίες. Υπάρχει επίσης πολύ λιγότερη κοινωνική πίεση για είσοδο στο πανεπιστήμιο, καθώς άλλες επιλογές, όπως η επαγγελματική εκπαίδευση, ενθαρρύνονται ιδιαίτερα για όσους θέλουν να ακολουθήσουν πιο πρακτικά επαγγέλματα.
Συνολικά, θεωρώ ότι το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας χρειάζεται να μειώσει την πίεση προς τους μαθητές, διδάσκοντάς τους ταυτόχρονα ύλη κατάλληλη για το επίπεδό τους, και όχι πανεπιστημιακού επιπέδου, ώστε να μπορούν να μαθαίνουν ουσιαστικά και με λιγότερο άγχος.
