«Νομίζω πως αυτό που με οδήγησε τελικά στο θέατρο ήταν η ανάγκη μου να λέω ιστορίες. Να ανακαλύπτω διαφορετικούς χαρακτήρες, να τους κατανοώ και να μπαίνω βαθιά στην ψυχοσύνθεσή τους. Πάντα με γοήτευε αυτή η έρευνα του ανθρώπου. Το θέατρο έχει αυτή τη μαγεία: σου δίνει τη δυνατότητα να ζεις πολλές ζωές μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Και ταυτόχρονα να μεταφέρεις στον θεατή το μήνυμα κάθε συγγραφέα, να δημιουργείται μια ουσιαστική επικοινωνία. Για εμένα είναι πολύ σημαντικό ο θεατής να φεύγει από το θέατρο λίγο πιο πλούσιος – σε σκέψη, σε συναίσθημα, σε εμπειρία».
Η παράσταση «Κουταλένια», σε σκηνοθεσία Κώστα Σπυρόπουλου, στο θέατρο Μουσούρη έχει τελειώσει. Η Καρολίνα Σακελλαρίου φορά ακόμα τα ρούχα της τρυφερής ηρωίδας της: τα χνουδωτά παντοφλάκια και τις ριχτές γκρι φόρμες. Χαμογελά. Σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι κατάκοπη. Για 70 λεπτά πραγματοποιεί έναν υποκριτικό άθλο, υποδυόμενη ένα οκτάχρονο κορίτσι στο φάσμα του αυτισμού. Και να σκεφτεί κανείς ότι μόλις τον περασμένο Ιούνιο αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θέατρου Τέχνης.
Οδηγοί σταματούσαν στην άκρη του δρόμου για να κλάψουν
Και ομολογώ ότι προσήλθα κάπως καχύποπτη στην παράσταση, έχοντας αμφιβολίες για το πώς μια ενήλικη, όμορφη, νεαρή γυναίκα θα μπορούσε να πείσει στον ρόλο ενός μικρού παιδιού. Χρειάστηκαν λίγα λεπτά για να παρασυρθώ στο σύμπαν της μικρής ηρωίδας του Λι Χολ, γνωστού από το σενάριο της ταινίας «Μπίλι Ελιοτ, γεννημένος χορευτής». Η «Κουταλένια», που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ξεκίνησε το «ταξίδι» της ως ραδιοφωνικό μονόδραμα για το BBC Radio 4 το 1997. Συγκίνησε από την πρώτη στιγμή τόσο βαθιά, που υπήρξαν μάλιστα αναφορές ότι οδηγοί φορτηγών σταματούσαν στην άκρη του δρόμου για να κλάψουν. Το 1998 η ιστορία γυρίστηκε σε τηλεταινία για το BBC και φυσικά μεταφέρθηκε και στο θέατρο.
Η σκηνή του θεάτρου Μουσούρη μετατρέπεται λοιπόν στον κόσμο της Κουταλένιας. Οι παιδικές ζωγραφιές της αλλά και το γραφείο της μαμάς της (την υποδύεται συγκινητικά η Νίκη Παλληκαράκη), μιας γυναίκας που δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την καριέρα που ονειρευόταν και είδε τον γάμο της να καταρρέει, βρίσκοντας τελικά παρηγοριά στη βότκα. Και φυσικά ο απών μπαμπάς καθηγητής, μα και τόσο παρών, καθώς η Κουταλένια τον αναπαριστά με ένα κουκλάκι σε μορφή κροκόδειλου, αλλά και η νεαρή ερωμένη του είναι και εκείνη νοερά εκεί, το «μωρoπουτα@@@@» όπως την αποκαλεί χαριτωμένα η μικρή, επαναλαμβάνοντας χωρίς να καταλαβαίνει τη φράση της μαμάς της. Η προσπάθεια λοιπόν ενός μικρού κοριτσιού να κατανοήσει τον ακατανόητο κόσμο των μεγάλων. Και όμως εκείνη μοιάζει σοφότερη όλων.
«Αυτό που με συγκινεί περισσότερο στην Κουταλένια είναι το θάρρος της, η ειλικρίνειά της και η αισιοδοξία με την οποία αντιμετωπίζει τη ζωή» αναφέρει η Καρολίνα Σακελλαρίου. Οπως εξηγεί, είναι ένας ρόλος-πρόκληση.
«Χρειάστηκε πολλή δουλειά και συνέπεια. Διάβασα πολλά βιβλία σχετικά με τον αυτισμό καθώς και παιδικά βιβλία για να πλησιάσω και να αντιληφθώ τον τρόπο σκέψης αυτών των παιδιών, τα οποία είναι ευφυέστατα. Κρατούσα ένα σημειωματάριο που με καθοδηγούσε σε όλη τη διαδρομή και το είχα πάντα μαζί μου και στις πρόβες. Νομίζω μάλιστα ότι το έργο έρχεται να ανατρέψει την αντίληψη πως τα παιδιά στο φάσμα έχουν μειωμένες δυνατότητες ή πως δεν μπορούν να κατανοήσουν βαθιά τον κόσμο γύρω τους. Στην πραγματικότητα, αυτά τα παιδιά έχουν μια εντυπωσιακή ευφυΐα και μια ιδιαίτερη ικανότητα να εστιάζουν σε συγκεκριμένα πράγματα. Η Κουταλένια, για παράδειγμα, έχει έφεση στους αριθμούς και έναν τρόπο σκέψης πολύ οργανωμένο και καθαρό. Είναι χαρισματικά παιδιά, με διαφορετικό αλλά ουσιαστικό τρόπο αντίληψης. Και θεωρώ πως η κοινωνία χρειάζεται να τους δίνει περισσότερο χώρο και να αναγνωρίζει τις δυνατότητές τους».
Ο κίνδυνος της υπερβολής
Οπως παραδέχεται, ένας από τους φόβους της ήταν να κρατήσει το μέτρο ώστε να μη διολισθήσει στην υπερβολή στην προσπάθειά της να «πείσει». «Ο κίνδυνος της υπερβολής σε τέτοιους ρόλους είναι συνεχής. Ωστόσο, αν ακούς πραγματικά το κείμενο και δεν επιδιώκεις να “συγκινήσεις”, τότε το μέτρο έρχεται μόνο του. Η στιγμή που αρχίζεις να “πιέζεις” το συναίσθημα είναι και η στιγμή που χάνεις τον ρόλο. Για εμένα όλα ξεκινούν από μέσα. Από το πώς νιώθει ο ήρωας, από την εσωτερική του κατάσταση. Κάθε φορά ψάχνω την αλήθεια του και αυτό με παρασύρει και εμένα. Η σωματική μεταμόρφωση, η αλλαγή στη φωνή και όλα τα υπόλοιπα έρχονται μετά – ως συνέπεια. Oπως έλεγε και η δασκάλα μου στη σχολή, η σπουδαία Κάτια Γέρου, όταν αλλάζουν οι παλμοί της καρδιάς σου, κάτι πραγματικά συμβαίνει. Αν δεν αλλάξει κάτι μέσα σου, δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα και προς τα έξω. Οπότε για εμένα η διαδρομή είναι πάντα από μέσα προς τα έξω».
Πρόκειται πράγματι για μια παράσταση που συγκινεί χωρίς να καταφεύγει στο μελόδραμα. «Δεν παίζεις το δράμα, παίζεις την κατάσταση» παρατηρεί. «Το θέατρο γίνεται ουσιαστικό όταν δεν εκβιάζει. Είναι ένα έργο που συγκινεί γιατί μέσα από τη ματιά ενός παιδιού μιλάει για πυρηνικά ζητήματα: για τον φόβο του θανάτου, για την ανάγκη να ανήκουμε, για την αγάπη που δεν λέγεται πάντα σωστά. Είναι σκληρό και τρυφερό μαζί. Και αυτό το μείγμα μας αφορά όλους».
Με σπουδές Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Νομικής
Η Καρολίνα Σακελλαρίου πραγματοποιεί τα πρώτα της βήματα στο ελληνικό θέατρο έχοντας ξεκινήσει αρχικά από σπουδές Ιστορίας και Φιλοσοφίας, αλλά και Νομικής.
Το υποκριτικό της ντεμπούτο έγινε ούσα σπουδάστρια στη δραματική σχολή, σε μια μουσική παράσταση σε σκηνοθεσία Λίνας Νικολακοπούλου. Φέτος δοκιμάζεται για πρώτη φορά μπροστά και στον τηλεοπτικό φακό στη σειρά «Να μ’ αγαπάς». «Είναι ένας διαφορετικός κώδικας από το θέατρο, αλλά εξίσου απαιτητικός» παρατηρεί.
«Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη “ασθένεια” του ελληνικού θεάτρου;» τη ρωτώ λίγο πριν κλείσουμε την κουβέντα. «Ισως η βιασύνη» απαντά. «Η πίεση για διαρκή παραγωγή, για άμεση αναγνώριση, για γρήγορο αποτέλεσμα. Ομως το θέατρο δεν λειτουργεί με ταχύτητες εντυπωσιασμού. Χρειάζεται χρόνο, δοκιμή και προσπάθεια. Είναι μια τέχνη που ωριμάζει μέσα στη διαδικασία. Οταν αυτή η διαδικασία περιορίζεται ή επισπεύδεται, χάνεται κάτι από το βάθος και την αλήθεια της. Πιστεύω πως όσο περισσότερο επενδύουμε στην έρευνα και στη συλλογική δουλειά τόσο πιο ουσιαστικό και ζωντανό γίνεται το αποτέλεσμα».
