Τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» δεν είναι μια ιστορία αγάπης -είναι ένα μυθιστόρημα για τη βία

Πάρτε για παράδειγμα αυτόν τον μονόλογο της Κάθριν προς τη Νέλι Ντιν, μια υπομονετική και παρατηρητική υπηρέτρια που αφηγείται μεγάλο μέρος του μυθιστορήματος:

«Δεν μπορώ να το εκφράσω, αλλά σίγουρα εσύ και όλοι έχετε την αίσθηση ότι υπάρχει ή θα έπρεπε να υπάρχει μια ύπαρξή σας πέρα από εσάς. Ποιο θα ήταν το νόημα της δημιουργίας μου αν ήμουν περιορισμένη εξ ολοκλήρου εδώ; Οι μεγάλες δυστυχίες μου σε αυτόν τον κόσμο ήταν οι δυστυχίες του Χίθκλιφ, και τις παρακολουθούσα και τις ένιωθα από την αρχή: η μεγάλη μου σκέψη στη ζωή είναι ο ίδιος. Αν όλα τα άλλα χάνονταν και αυτός παρέμενε, θα συνέχιζα να υπάρχω, και αν όλα τα άλλα παρέμεναν και αυτός εξαφανιζόταν, το σύμπαν θα γινόταν ένας ισχυρός ξένος: δεν θα γινόμουν μέρος του».

Μια συναισθηματική κραυγή

Η αφορμή είναι η απόφαση της Κάθριν να παντρευτεί τον σχετικά ήρεμο γαιοκτήμονα Έντγκαρ Λίντον. Η Νέλι παρατηρεί ότι η επιλογή του Λίντον θα σημαίνει την εγκατάλειψη του Χίθκλιφ, ένα συμπέρασμα που η Κάθριν απορρίπτει οργισμένα. Όχι επειδή σκοπεύει να είναι άπιστη, αλλά επειδή η σχέση της με τον Χίθκλιφ υπερβαίνει όλα τα άλλα.

Αρχικά, περιγράφει τη σχέση τους με γενικούς, αφηρημένους όρους, σαν να διεξάγει μια φιλοσοφική συζήτηση και όχι σαν να εκφράζει μια κραυγή της καρδιάς της. Όλοι έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε σε κάτι που υπερβαίνει τον εαυτό μας, υποστηρίζει. Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει; Στην περίπτωσή της, όμως, αυτό το κάτι είναι εξ ολοκλήρου ο Χίθκλιφ, ακόμα και αν τα όρια μεταξύ των δύο συνεχίζουν να καταρρέουν. Είναι δεμένη μαζί του με αυτό που θα μπορούσε να περιγραφεί ως απεριόριστη ενσυναίσθηση. Νιώθει τον πόνο του.

«Σε αυτό το σημείο, πριν ακόμη φτάσουμε στη μέση του βιβλίου, ο αναγνώστης γνωρίζει ότι ο ήρωας έχει πολύ πόνο» παρατηρεί ο Α.Ο. Scott στους New York Times. «Αλλά αυτή η κατάσταση κοινών συναισθημάτων γρήγορα εξελίσσεται σε μια κατάσταση που ένας παρατηρητής με ψυχολογική κατάρτιση θα μπορούσε να ονομάσει εμμονή: αυτός είναι το μόνο πράγμα που σκέφτεται».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Wuthering Heights Movie (@wutheringheightsmovie)

Τρέφεται με νερό και ηλιακό φως

Η λέξη «εμμονή» δεν αποδίδει δικαιοσύνη στο καθαρά μεταφυσικό εύρος της γλώσσας της. Κατά κάποιον τρόπο, δεν υπερβάλλει. Εννοεί ακριβώς αυτό που λέει.

Στη συνέχεια, καταφεύγει σε μια ποιητική παρομοίωση όταν συγκρίνει τα συναισθήματά της για τους δύο άντρες της ζωής της. Ο έρωτας που θα οδηγήσει στο γάμο είναι μεταβλητός, ενώ ο άλλος είναι μόνιμος, ένα σταθερό γεγονός στο τοπίο. «Θα μπορούσατε να διαβάσετε τη σύγκριση με έναν άλλο τρόπο: Ένα δέντρο είναι ζωντανό, τρέφεται με νερό και ηλιακό φως, ενώ ένας βράχος είναι ένα κρύο, άψυχο αντικείμενο... αλλά αυτή η σκέψη εμποδίζεται από ένα non sequitur, μια δήλωση απόλυτης ταυτότητας» εξηγεί ο Α.Ο. Scott στους New York Times.

Τελικά, δεν υπάρχει καμία διαφορά, καμία απόσταση, μεταξύ της Κάθριν και του Χίθκλιφ. Είναι ένα ενιαίο ον, μια οντότητα σε δύο σώματα. Αυτό σημαίνει ότι είναι αδελφές ψυχές; Αυτή η λέξη φαίνεται ασήμαντη για μια τόσο βαθιά έλξη.

Η λαϊκή κουλτούρα

Αυτή η παθιασμένη αγάπη, που στο βιβλίο εμποδίζεται από τις περιστάσεις, έχει ανθίσει πέρα από τις σελίδες του. Χάρη στην Κάθριν και τον Χίθκλιφ, αλλά και στην άγρια, ανεμοδαρμένη ομορφιά του τοπίου του Γιορκσάιρ, το «Ανεμοδαρμένα Ύψη», ένα ορόσημο της βικτοριανής λογοτεχνίας, έχει γίνει μέρος της λαϊκής κουλτούρας.

Ο Λόρενς Ολίβιε και η Μερλ Όμπερον υποδύθηκαν τους ρόλους του Χίθκλιφ και της Κάθριν στην πολυβραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1939 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ. Έκτοτε, ο ευμετάβλητος Χίθκλιφ έχει ενσαρκωθεί από μια σειρά Βρετανών μελαγχολικών ηθοποιών: Ρίτσαρντ Μπάρτον, Ραλφ Φάινς, Τομ Χάρντι. Τουλάχιστον για τη γενιά Χ, η απόλυτη Κάθριν θα είναι πάντα η Kate Bush, που χορεύει στην αγγλική ύπαιθρο με ένα φωτεινό κόκκινο φόρεμα σε ένα αξέχαστο μουσικό βίντεο προ-MTV.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Wuthering Heights Movie (@wutheringheightsmovie)

Η αγάπη και οι λέξεις

Τώρα, ακριβώς στην ώρα για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, θα έχουμε τη νέα ταινία της Έμεραλντ Φένελ, με τη Μάργκο Ρόμπι (πρόσφατα Barbie) στο ρόλο της Κάθριν και τον Τζέικομπ Ελόρντι (πρόσφατα το τέρας του Φρανκενστάιν) στο ρόλο του Χίθκλιφ.

Είναι η δική τους η μεγαλύτερη ιστορία αγάπης όλων των εποχών, όπως επιμένει το τρέιλερ της ταινίας; Ίσως. Για τους χαρακτήρες, η ίδια η αγάπη υπερισχύει κάθε άλλης συναισθηματικής σκέψης. Για την Μπροντέ, την πιο καταξιωμένη ποιήτρια σε μια οικογένεια σπουδαίων μυθιστοριογράφων, αυτή η αγάπη είναι πάνω απ' όλα θέμα λέξεων. Η απεραντοσύνη του πάθους της Κάθριν και του Χίθκλιφ μετριέται από την ένταση της γλώσσας τους, η οποία φυσικά είναι και η γλώσσα της Μπροντέ.

Ας ρίξουμε μια ματιά στον Χίθκλιφ, με τον υπερβολικό του τρόπο, που υποτιμά τον γάμο της Κάθριν με τον αξιολύπητο Λίντον:

«Αν αγαπούσε με όλες τις δυνάμεις του αδύναμου είναι του, δεν θα μπορούσε να αγαπήσει σε ογδόντα χρόνια όσο εγώ σε μια μέρα. Και η Κάθριν έχει καρδιά τόσο βαθιά όσο η δική μου: η θάλασσα θα μπορούσε να χωρέσει σε εκείνη την ποτίστρα αλόγων, όσο και όλη η αγάπη της να μονοπωληθεί από αυτόν!».

Ο Λίντον ή ο Χίθκλιφ; Πραγματικά, δεν υπάρχει σύγκριση

«Η Κάθριν επικαλείται τη φιλοσοφία και τη βιολογία, ενώ το επιχείρημα του Χίθκλιφ βασίζεται στη φυσική και τα μαθηματικά» παρατηρεί ο Α.Ο. Scott στους New York Times. «Αλλά ο σκοπός των προσπαθειών τους να δικαιολογήσουν τον έρωτά τους είναι, τελικά, να δείξουν την ανεπάρκεια των λέξεων να αποτυπώσουν τις παλιρροιακές κινήσεις και τις ηφαιστειακές εκρήξεις των ψυχών τους».

Αυτοί -και η Έμιλι Μπροντέ- δίνουν φωνή σε μια κοινή εμπειρία που αψηφά την έκφραση, ωθώντας τη γλώσσα στα όρια της εκφραστικής της ικανότητας και πέρα από αυτά. Αυτό είναι το νόημα της ρομαντικής λογοτεχνίας. Είναι ένα είδος που συχνά υπερηφανεύεται για την απεριόριστη φύση του, χωρίς περιορισμούς από το τι είναι δυνατό, λογικό ή σωστό, χωρίς φόβο να προτιμά την αίσθηση από τη λογική ή να θέτει αναπάντητα ερωτήματα για την ανθρώπινη καρδιά. Πώς μπόρεσε η Κάθριν να αγαπήσει έναν άντρα σαν τον Χίθκλιφ; Πώς μπόρεσε αυτός να πιστέψει ότι ήταν άξιος της αγάπης της;

Ποτέ δεν θα έχουμε τις απαντήσεις, και γι' αυτό δεν θα σταματήσουμε ποτέ να γοητευόμαστε. «Και γι' αυτό καμία εικόνα δεν θα μπορέσει ποτέ να ανταποκριθεί στις χιλιάδες πυρετώδεις, πεινασμένες, εκπληκτικές λέξεις του βιβλίου» καταλήγει ο Α.Ο. Scott στους New York Times.