Γνωρίστε τους απoγόνους των αγωνιστών του 1821

Ο ίδιος άρχισε να ασχολείται με τα κοινά το 1946, αλλά πολιτεύθηκε μόνο το 1974, μετά την πτώση της δικτατορίας. Έχει υπηρετήσει ως υφυπουργός στα Υπουργεία Οικονομικών, Αμύνης και Εξωτερικών και ως γενικός γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού στο Υπουργείο Πολιτισμού. Επίσης ήταν για κάποια περίοδο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Πατραίων. Σήμερα υπηρετεί σε οργανισμούς που ασχολούνται με κοινωφελή έργα ή εθνικά θέματα. Όταν εργαζόταν στο Υπουργείο Αμύνης, κατάφερε να δημιουργήσει το πρώτο εργοστάσιο ελαφρού οπλισμού (Ε.Β.Ο). Ναυπήγησε επίσης τις πρώτες πυραυλακάτους, σκάφη υψηλής τεχνολογίας, σε ελληνικά ναυπηγεία.

ΚΑΛΛΙΣΤΗ ΝΟΤΑΡΑ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ ΝΟΤΑΡΑ

Η Καλλίστη Νοταρά είναι απόγονος της βυζαντινής οικογένειας Νοταρά, η οποία εξέθρεψε στους κόλπους της Αγίους της Ορθοδοξίας, λόγιους, κληρικούς, αγωνιστές, Φιλικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς. Φέρει το ίδιο όνομα με τη μητέρα του Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας, που ανήκει στο γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας, καθώς και με την αδελφή του μεταγενέστερου Πανούτσου Νοταρά, που υπήρξε ο πρώτος Έλληνας αεροπόρος. Ο πρόγονός της Πανούτσος Νοταράς, ο σοφός της επανάστασης του 1821, όπως αποκαλείτο, συμμετείχε στην εξέγερση του 1770, τα Ορλωφικά, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία και πήρε ενεργό μέρος στην Επανάσταση, προσφέροντας όλη τη χρηματική του περιουσία για τις ανάγκες του Αγώνα. Υπηρέτησε ως μινίστρος της Οικονομίας το 1822 και κατά την έναρξη του κοινοβουλευτικού βίου στην Ελλάδα, το 1843, έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο. Όμοια αφοσίωση επέδειξε κι ο ανιψιός του, Ιωάννης, ο οποίος θυσίασε τη ζωή του για την πατρίδα. Η κα Νοταρά εργάζεται σε όμιλο εταιριών στα βόρεια προάστια και στον ελεύθερο χρόνο της επιδίδεται στο διάβασμα, τη γραφή και τη ζωγραφική. «Το ονοματεπώνυμό μας είναι δύο λέξεις που μας συντροφεύουν, όταν δε πίσω τους υπάρχει ιστορία, σίγουρα η γνώση αυτή σ’ ακολουθεί. Έχουμε ανάγκη από πρότυπα, αξίες, ιστορικά παραδείγματα σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Είναι σημαντικό εμείς οι Έλληνες να μην ξεχνάμε ποτέ το ιστορικό παρελθόν μας, το τόσο πλούσιο σε θάρρος, δύναμη και πατριωτισμό».

ΠΑΝΟΥΡΓΙΑΣ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟ-ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ

Ο Πανουργιάς Πανουργιάς είναι ο έβδομος στη σειρά και μοναδικός απόγονος του Γερο-Πανουργιά. Είναι απόφοιτος της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής και, εδώ και επτά χρόνια, ζει και εργάζεται στην Αγία Μαρίνα Στυλίδας, στο σπίτι που ανήκει στην οικογένεια Πανουργιά από το 1860, όπου ασχολείται με το οικογενειακό κτήμα. Είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη. Ο οπλαρχηγός Γερο-Πανουργιάς κήρυξε και πρωτοστάτησε στην ελληνική επανάσταση στην Ανατολική Ρούμελη το 1821.

Το ήθος του και η υποδειγματική συμπεριφορά που έδειξε προς τους Τουρκαλβανούς αιχμαλώτους της Άμφισσας αποτέλεσε κίνητρο για την παράδοση του κάστρου της Ακροκορίνθου μόνο σε αυτόν. Μαζί με τα ιδανικά και το ήθος του οπλαρχηγού, μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά και το όνομα, άλλοτε ως Πανουργιάς –από τον οπλαρχηγό– άλλοτε ως Νάκος –από το γιο του– διατηρώντας πάντοτε το ίδιο επίθετο. Ο κ. Πανουργιάς, προβληματισμένος από τη σημερινή εποχή και την έλλειψη ιδανικών, αναπολεί μια Ελλάδα όπως τη σκέφτονταν οι πρόγονοί του και δεν λησμονεί ότι γεννηθήκαμε Έλληνες «για την Ελλάδα και μόνο γι’ αυτήν».

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΠΕΤΜΕΖΑΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΕΤΜΕΖΑ

O Aντώνιος Πετμεζάς, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, είναι γιος του αείμνηστου αντιναυάρχου και προέδρου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, Γκολφίνου Πετμεζά. Έχει υπηρετήσει σε υποβρύχια και αεροσκάφη Ναυτικής Συνεργασίας και παραιτήθηκε με το βαθμό του αντιπλοιάρχου. Έκτοτε μέχρι και σήμερα, είναι διευθυντής προσωπικού σε ομίλους υπηρεσιών υγείας. Από τους προγόνους του, προεπαναστατικά, σπουδαίο ρόλο έπαιξε ο Αθανάσιος Πετμεζάς, ο οποίος, μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Zαχαριά, δημιούργησε τη θρυλική αρματολική τριανδρία, το 1785.

Στον Αγώνα του 1821 πρωτοστάτησαν ακόμη οι Πετμεζαίοι Αναγνώστης –ο θάνατός του έχει απαθανατιστεί από το Γερμανό ζωγράφο Von Hess– Βασίλειος, Νικόλαος, Γκολφίνος, Kωσταντής και Παναγιωτάκης. Συνολικά, έπεσαν υπέρ πατρίδος 28. Ορμητήριο της οικογένειας ήταν ο πύργος τους στα Κάτω Σουδενά Καλαβρύτων, τον οποίο ο κ. Πετμεζάς διατηρεί σε πολύ καλή κατάσταση και αποτελεί σήμερα τόπο ξεκούρασης και περισυλλογής για τον ίδιο και την οικογένειά του. O πύργος, ενετικής περιόδου, είναι ένας από τους παλαιότερους της ορεινής Πελοποννήσου και έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. «Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου, παρακολουθούμε οικογενειακώς την αναπαράσταση της κήρυξης της Επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας και αναπολούμε το παρελθόν», δηλώνει ο ίδιος.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΜΠΑΖΗΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΜΠΑΖΗ

Ο αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Ν. Τομπάζης γεννήθηκε στις Ινδίες (σημερινό Καράτσι) το 1939 και ήρθε στην Ελλάδα το 1946. Ήταν τρισέγγονος του ναυάρχου Εμμανουήλ Τομπάζη και της Ξανθής Σαχίνη. Η οικογένεια Γιακουμάκη, προερχόμενη από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας, εγκαταστάθηκε στην Ύδρα το 1668 και μετονομάστηκε σε Τομπάζη το 1818. Ο Εμμανουήλ Τομπάζης ήταν ναυμάχος της Ελληνικής Επανάστασης και αρμοστής Κρήτης (1823-24). Αρχικά, θεώρησε πρόωρη τη συμμετοχή της Ύδρας στην Επανάσταση, αλλά στη συνέχεια συμμετείχε ενεργά. Μαζί με τον αδελφό του, Ιάκωβο, είχαν τρία πλοία. Πήρε μέρος σε πολλές ναυμαχίες, όπως της Πάτρας και του Γέροντα, ενώ συμμετείχε στις Εθνοσυνελεύσεις της Επιδαύρου (1822) και του Άστρους (1823) ως πληρεξούσιος των Υδραίων.

Ο απόγονός του φοίτησε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και εργάστηκε τα πρώτα χρόνια για τον Κ. Α. Δοξιάδη. Το 1963 ίδρυσε το δικό του γραφείο αρχιτεκτονικών μελετών, το οποίο δραστηριοποιείται και στο εξωτερικό, ενώ ο ίδιος ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική και τη φωτογραφία. Είχε επίσης τιμηθεί με βραβεία σε διάφορους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. «Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, με απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα της βιώσιμης ανάπτυξης και κατασκευής, το οποίο αναπτύσσω σε πολλά διεθνή συνέδρια», είχε αναφέρει το 2009 στο αφιέρωμα του Life & Style. Θεωρείται, άλλωστε, ότι ήταν αυτός που εισήγαγε τη βιοκλιματική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα. Απεβίωσε στην Αθήνα το καλοκαίρι του 2024, σε ηλικία 85 ετών.

ΠΑΡΙΣ ΘΕΟΦΑΝΙΔΗΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Ο Πάρις Θεοφανίδης, γιος του ναυάρχου Ιάσονα Θεοφανίδη και εγγονός του ναυάρχου Ιωάννη Θεοφανίδη, είναι απόγονος του αρχηγού της Επανάστασης του 1821 στην Πελοπόννησο, στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, από το γιο του Γενναίο. Ο ίδιος σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης σκηνογραφία και θέατρο, ενώ μεγάλωσε σ’ ένα σπίτι όπου «οι αξίες, η ιστορία και η Ελλάδα υπήρξαν πάντα μπούσουλας για τη ζωή, κάτι που προσπάθησα να περάσω και στα παιδιά μου».

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης υπήρξε ανέκαθεν ίνδαλμά του, χωρίς ωστόσο να ξεχνά τον πατέρα του, Κωνσταντίνο, έναν ξεχασμένο ήρωα, τον αρματολό που έλαβε μέρος στα Ορλωφικά (1769-1770), στην καταστολή της επανάστασης των Αλβανών και πέθανε πολεμώντας τους Οθωμανούς. Ο Θεόδωρος ήταν μόλις 17 ετών όταν έγινε οπλαρχηγός. Από την πρώτη ελληνική κυβέρνηση, η οποία δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1822, ονομάστηκε στρατηγός, ανέκοψε την εισβολή του Δράμαλη στην Πελοπόννησο με την περιώνυμη νίκη στα Δερβενάκια και ονομάστηκε αρχιστράτηγος. Όμως, εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού, κλείστηκε στη φυλακή έως ότου αναγκάστηκαν να τον αποφυλακίσουν, προκειμένου να εμποδίσει για μία ακόμη φορά τη δράση του Τούρκου κατακτητή.

ΚΙΤΣΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ ΜΠΟΤΣΑΡΗ

Ο Κίτσος Μπότσαρης είναι απόγονος της γνωστής ηρωικής οικογένειας από το Σούλι. Σπούδασε στο Λονδίνο, είναι μέλος του ΔΣ του Ομίλου Απογόνων Αγωνιστών 1821 και στέλεχος της ΑLPHA BANK. Επιπλέον, αγαπά το χειμερινό κολύμπι. Ο συνονόματος πρόγονός του, πατέρας των Μάρκου και Κώστα Μπότσαρη, υπήρξε ηγέτης των Σουλιωτών στους πρώτους αγώνες κατά του Αλή Πασά, το 1802-1803. Ο νεότερος Κίτσος Μπότσαρης, ο τέταρτος με αυτό το όνομα –από παππού προς εγγονό– στην ιστορία της οικογένειας, είναι απευθείας απόγονος του Κώστα Μπότσαρη, που μαζί με τους Μιαούλη και Πλαπούτα προσέφερε το στέμμα της Ελλάδας στον Όθωνα και αργότερα διετέλεσε υπασπιστής του.

«Επισκεπτόμαστε οικογενειακώς το Σούλι κάθε άνοιξη και νιώθουμε ότι τιμούμε τη μνήμη των προγόνων μας», λέει. Στέκεται επίσης ιδιαίτερα στο ήθος του Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος έσκισε το δίπλωμα με τον τίτλο του στρατηγού, προκειμένου να διατηρηθεί η ενότητα μεταξύ των Ελλήνων οπλαρχηγών. Ο ηρωικός θάνατός του ενέπνευσε μάλιστα διάσημους ζωγράφους όπως οι Delacroix και Hess. «Μακάρι να μπορούσαμε να μεταφέρουμε τα ιδανικά εκείνης της εποχής στη σημερινή Ελλάδα και στους σύγχρονους Έλληνες», δηλώνει.

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΚΑΝΑΡΗΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΝΑΡΗ

Ο Λυκούργος Κωνσταντής Κανάρης είναι τετρασέγγονος του Ψαριανού ήρωα. Δραστηριοποιείται στο χώρο των ασφαλειών, όπως παλαιότερα ο πατέρας και ο παππούς του, ενώ έχει κάνει νομικές και ασφαλιστικές σπουδές. Έχει εργαστεί για δέκα χρόνια στην Αγγλία, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Τα Ψαρά την εποχή του Ολοκαυτώματος είχαν 60.000 κατοίκους. Ήταν τότε που η γυναίκα του Κανάρη –έγκυος στο γιο της Λυκούργο και έχοντας στην αγκαλιά δύο από τα παιδιά της– αναγκάστηκε να κολυμπήσει για να σωθεί. Η πυρπόληση της ναυαρχίδας του οθωμανικού στόλου στην Χίο, αλλά και έξι ακόμα πυρπολήσεις, είναι γνωστά κατορθώματα του αγωνιστή, τα οποία εμψύχωσαν το έθνος και ενέπνευσαν πλήθος ποιητών, όπως τους Κάλβο, Βαλαωρίτη και Ουγκό.

«Η ζωή του Κανάρη ως πολιτικού είναι λιγότερο ιστορημένη. Υπήρξε υπουργός Ναυτικών, τέσσερις φορές πρωθυπουργός, με αξιόλογο προοδευτικό έργο, μέλος της τριμελούς αντιβασιλείας και είχε την ικανότητα καταστολής των αντιζηλιών αντιμαχόμενων πολιτικών παρατάξεων. Σημαδιακό γεγονός, κάτι σαν δήλωση ότι ο Κανάρης ανήκει σε όλους τους Έλληνες, είναι το ότι πέθανε 84 ετών ως πρωθυπουργός της πρώτης Οικουμενικής Κυβέρνησης. Ίσως όλα αυτά να ακούγονται σήμερα ρομαντικά. Όχι όμως και η φράση του πυρπολητή: “Όλα μπορεί κανείς να τα πετύχει με τη αγάπη του προς την πατρίδα του”».

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΛΑΠΟΥΤΑ

Ο Κωνσταντίνος Πλαπούτας είναι πρόεδρος του «Πατριωτικού Ομίλου Απογόνων Αγωνιστών 1821 και Ιστορικών Γενών της Ελλάδος» και πρώην στέλεχος της Εμπορικής Τράπεζας. Απόγονος της οικογένειας Πλαπούτα, σήμερα, ως συνταξιούχος ασχολείται με το ιστορικό κτήμα της οικογενεία του στην Αρκαδία και με την παραγωγή ελαιόλαδου. Η ιστορία της οικογένειας ξεκινά από τον κλεφταρματολό Κόλια Πλαπούτα, το 1735. «Ο γενάρχης μας έπεσε με την έναρξη της Επανάστασης στην πολιορκία του Λάλα. Παιδιά του ήταν ο Γεωργάκης και ο Δημητράκης». Ο τελευταίος έγινε στρατηγός και ήταν παντρεμένος με την πρώτη εξαδέλφη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Στεκούλα.

Εκπαιδεύτηκε στη Ζάκυνθο με τον αγγλικό στρατό και πρωτοστάτησε στις μάχες του Λάλα, του Βαλτετσίου, της Τριπολιτσάς και των Δερβενακίων-Γράνας κατά του Ιμπραήμ Πασά. Ήταν ο υπαρχηγός του Κολοκοτρώνη και προσέφερε το στέμμα στον Όθωνα μαζί με τους Μιαούλη και Μπότσαρη. Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τον Γέρο του Μοριά, φυλακίστηκε στο Παλαμήδι και του δόθηκε χάρη από τον ενηλικιωθέντα Όθωνα. «Κάθε φορά που βρίσκομαι στο χωριό μου, την Παλούμπα, και στον πύργο των προγόνων μου, πολλές φωνές μιλούν μέσα μου και με κάνουν να νιώθω υπερηφάνεια, συγκίνηση, δέος και χρέος. Αυτές οι φωνές με γυρίζουν πίσω στα χρόνια που όλοι μαζί οι Έλληνες είχαν ως κοινό στόχο την ελευθερία».

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΔΕΜΕΡΤΖΗΣ-ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΗΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΛΑΣΚΑΡΙΝΑΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ

Γεννημένος στην Αθήνα το 1955, σπούδασε ναυπηγός στην Αγγλία και ασχολήθηκε για 10 χρόνια με τη ναυτιλία. Το 1991 μετακόμισε οικογενειακώς στις Σπέτσες και ίδρυσε το Μουσείο Μπουμπουλίνας προκειμένου να σώσει το αρχοντικό της προ-προγιαγιάς του, Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, από κατάρρευση. «Η θρυλική αυτή Καπετάνισσα –το γένος Πινότση από την Ύδρα– η Μεγάλη Κυρά, όπως την αποκαλούσαν, έδωσε όλη της την περιουσία στον Αγώνα και βροντοφώναξε, κατά τον ιστορικό Ανάργυρο Χατζή, στα υποχωρούντα παλικάρια της κατά την από θαλάσσης προσβολή του Ναυπλίου: “Είστε λοιπόν γυναίκες και όχι άνδρες… Εμπρός!”. Κατά τον Ι. Φιλήμονα, “ενώπιόν της, ο άνανδρος ησχύνετο και ο ανδρείος υπεχώρη”».

Το 2008 ολοκληρώθηκε με συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης η επισκευή του Μουσείου και της νέας βοτσαλωτής αυλής, έκτασης 300ων τ.μ. Ο Μπούμπουλης δήλωνε υπερήφανος για το «έργο της ζωής του», με τους 600.000 επισκέπτες. Μέχρι τέλουε, έκανε ο ίδιος τις ξεναγήσεις και του άρεσε να ξεφυλλίζει το βιβλίο των επισκεπτών, όπου ανάμεσα στα συγχαρητήρια, είχε εντοπίσει καταχωρίσεις όπως «κρατάτε καλά το παράθυρο της ιστορίας ανοιχτό, γιατί σιγά-σιγά μάς κόβουνε τη θέα!». Στην προσωπική του ζωή, παντρεύτηκε το 1984 τη Linda Barron από την Αγγλία και απέκτησαν τρεις γιους, τον Παύλο (1989), τον Χρήστο (1993) και τον Αλέξιο (1995). Μαζί με τη σύζυγό του και τους τρεις γιους του μοιραζόταν την αγάπη του για το Μουσείο και την ιστορία των προγόνων του. Ο Φίλιππος Δεμερτζής-Μπούμπουλης απεβίωσε το 2018.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΥΤΣΗΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΗ

Αν και οι σπουδές του πάνω στη δημοσιολογία τον απομάκρυναν για ένα διάστημα από την Ελλάδα, καθώς φοίτησε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Βηρυτού και στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, ο Χρήστος Κούτσης νιώθει έντονα συναισθήματα πατριωτισμού. Άλλωστε, οι πρόγονοί του, Ιωάννης Γ. Κούτσης, και ο γιος του, Γεώργιος, αγωνίστηκαν με τον οικογενειακό τους στόλο στην Επανάσταση του ’21, με συμμετοχή σε πολλές ναυμαχίες –όπως η Ναυμαχία του Γέροντα και η περίφημη Ναυμαχία της Αρμάτας– και εκστρατείες, όπως ο αποκλεισμός Ναυπλίου.

Είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος ανώνυμης εταιρίας εκμετάλλευσης ακινήτων με έδρα τις Σπέτσες και συνεργάζεται με πολιτικές και αθλητικές εφημερίδες και περιοδικά. Όταν καταφέρνει να ξεκλέβει λίγο χρόνο από τα καθήκοντά του, καταφεύγει στο εξαιρετικά καλά διατηρημένο πατρογονικό αρχοντικό στις Σπέτσες, όπου ζει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. «Το αρχοντικό χτίστηκε το 1818 και είναι γεμάτο αρχεία, κειμήλια, καθώς και απεικονίσεις πλοίων από το 18ο και 19ο αιώνα. Εκεί νιώθω έντονα τις αναμνήσεις του 1821, καθώς πολλές δράσεις της Επανάστασης οργανώθηκαν στον επιβλητικό οντά του ισογείου».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΧΙΝΗΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΑΧΙΝΗ

Ο Γεώργιος Σαχίνης ήταν επίτιμος δικηγόρος. Υπήρξε νομικός σύμβουλος του Εθνικού Θεάτρου, συνεργάτης των Μινωτή, Νίτσου και Κούρκουλου. Αντιστάθηκε στη γερμανική κατοχή μέσω της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιζόμενων Νέων (Π.Ε.Α.Ν.) και της «Ιερής Ταξιαρχίας». Ήταν πρόεδρος της «Αδελφότητος των Υδραίων Αθηνών» και υπήρξε αντιπρόεδρος του «Ομίλου Απογόνων Αγωνιστών 1821». «Προτού επικρατήσει το Σαχίνης, η οικογένεια είχε αρχικά το επώνυμο Κιοσσές. Ο Αντώνιος Κιοσσές ήταν το 1770 στα Ορλωφικά το πρώτο θύμα της επαναστατικής δράσης της οικογένειας».

Ο γιος του, Δημήτριος Σαχίνης, μαζί με τους γιους του, Αντώνιο και Γεώργιο, συνελήφθησαν δολίως από τον Αλή Πασά των Ιωαννίνων το 1810, εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου –600ων τόνων– πλοίου τους, του «Ίρις». Ο Γεώργιος κατάφερε να δραπετεύσει και μετέπειτα έγινε ναύαρχος και υπασπιστής του Όθωνα. Αγωνίστηκε με το πλοίο του «Μιλτιάδης» σε 27 ναυμαχίες, μαζί με το μικρό αδελφό του, Νικόλαο.

O αδελφός τους Σταύρος, φρούραρχος της Σφακτηρίας, έπεσε μαχόμενος εκεί. Οι αδελφές τους, Μαρία και Ξανθή, είχαν παντρευτεί με τους Λάζαρο Τσαμαδό και Εμμανουήλ Τομπάζη, αντίστοιχα. Τα αρχοντικά τους στεγάζουν σήμερα τη Σχολή Εμποροπλοιάρχων και τη Σχολή Καλών Τεχνών. Ο γιος του Γεώργιου Σαχίνη, Δημήτριος, παντρεύτηκε την κόρη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, Παναγιωτίτσα. Σπούδασε στο Μόναχο και υπηρέτησε το βασιλιά Γεώργιο Α’ ως αυλάρχης και υπουργός ναυτικών.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΜΠΕΗ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ

Η Αγγελική Πέτρου Μαυρομιχάλη είναι απόγονος της ιστορικής οικογένειας της Μάνης, η οποία, με αρχηγό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, πρωτοστάτησε στην Επανάσταση του 1821 με θύματα εβδομήντα μέλη της. Χαρακτηριστική είναι η φράση στη διαθήκη του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη «δεν πανηγύρισα νίκη σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα χωρίς να κλάψω για την απώλεια προσφιλούς συγγενούς». Στα νεότερα χρόνια, η οικογένεια έδωσε στη χώρα δύο πρωθυπουργούς, τον Κυριακούλη και τον Στυλιανό Μαυρομιχάλη. Η κα Μαυρομιχάλη, απόγονος του αδελφού του Πετρόμπεη, Ιωάννη, είναι αντιπρόεδρος του Συλλόγου Απογόνων των Αγωνιστών του 1821 και Ιστορικών Γενών της Ελλάδος.

Συγχρόνως δραστηριοποιείται και με το Σύλλογο των απανταχού Αρεοπολιτών Μάνης «Ο Αρχιστράτηγος Πέτρος Μαυρομιχάλης». «Κάθε χρόνο στις 17 Μαρτίου, μαζί με τον αδελφό μου, Λεωνίδα –πρέσβη επί τιμή με 40ετή υπηρεσία– και το γιο του, Πέτρο, συμμετέχουμε με συγκίνηση και υπερηφάνεια στις τελετές οι οποίες οργανώνονται από το Δήμο Αρεοπόλεως σε ανάμνηση της εκστρατείας των Μανιατών για την κατάληψη της Καλαμάτας, παρουσία εκπροσώπων της Κυβέρνησης και ταγμάτων στρατού και αεροπορίας», είχε δηλώσει το 2009 στο περιοδικό Life & Style.

ΓΙΩΡΓΗΣ ΜΑΣΣΑΒΕΤΑΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

«Στο εικονοστάσι μας υπήρχε μια λιθογραφία του Διάκου, με υπέρτιτλο: “Ο αγνότερος ήρως της επαναστάσεως”. Δίπλα κυριαρχούσε μια μεγάλη φωτογραφία με τον προπάππου μου, Θανάση Μασσαβέτα, και τα παιδιά του, Κυριάκο και Νίκο, και τον παππού μου, Γιώργη. Ήταν από τα αποκαλυπτήρια ανδριάντα του ήρωα, στην πλατεία του χωριού του, Άνω Μουσουνίτσα, σημερινό “Αθανάσιο Διάκο”». Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη του δημοσιογράφου και συγγραφέα Γιώργη Μασσαβέτα, όταν έφερνε στο νου του τον ηρωικό πρόγονό του. Ο ίδιος είχε καταγωγή από τον επίσης ήρωα αδελφό του Διάκου, Κωνσταντίνο. Ο Αθανάσιος Μασσαβέτας, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, πήρε το προσωνύμιο «Διάκος» όταν εντάχθηκε ως πρωτοπαλίκαρο στο σώμα του οπλαρχηγού Γούλα Σκαλτσά, διότι στα νεανικά του χρόνια είχε χειροτονηθεί διάκονος.

Αγωνίστηκε μαζί με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στο αρματολίκι της Λιβαδειάς, ενώ η μάχη στο γεφύρι της Αλαμάνας, στην οποία πρωτοστάτησε, παρομοιάζεται με αυτή των Θερμοπυλών. «Κάποτε θύμωνα διότι στο σχολείο αγνοούσαμε το αληθινό επίθετο του Διάκου, ενώ μαθαίναμε αυτό του Παπαφλέσσα. Όπως θυμώνω ακόμη με την προσπάθεια να “διχοτομηθεί” ο Διάκος ανάμεσα στη Μουσουνίτσα και την Αρτοτίνα, όθεν καταγόταν η μητέρα του. Ωστόσο, ζω σεβόμενος τα διδάγματα της προγονικής κληρονομιάς, όπως έπραξαν ο Κυριάκος Μασσαβέτας και ο γιος του, Γιάννης, τους οποίους εκτέλεσαν οι Γερμανοί το 1944, ενώπιον των οικείων τους», είχε αναφέρει στο Life & Style. Ο Γιώργης Μασσαβέτας απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2022 στην Αθήνα, σε ηλικία 78 ετών.

ΣΠΥΡΟΣ ΛΑΖΑΡΙΜΟΣ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΙΑΟΥΛΗ

Ο Σπύρος Λαζαρίμος είναι απόγονος του Υδραίου ναυάρχου του 1821 Ανδρέα Μιαούλη. Η συγγένεια προέρχεται από τον Υδραίο πρόγονό του Διονύσιο Λαζαρίμο – μέλος οικογένειας πλοιοκτητών και σύζυγο της εγγονής του Μιαούλη, Ειρήνης. Σπούδασε οικονομικά και είναι στέλεχος σε θυγατρική εταιρία ναυτιλιακού ομίλου με έδρα τον Πειραιά, ενώ ασχολείται επίσης και με μεσιτικά. «Προσπαθώ με κάθε ευκαιρία να πηγαίνω στην Ύδρα, ιδιαίτερα στα τέλη Ιουνίου, που γιορτάζονται κάθε χρόνο τα “Μιαούλεια”». Ο Ανδρέας Μιαούλης ασχολήθηκε από μικρός με το ναυτικό επάγγελμα και σε ηλικία μόλις 16 ετών ανέλαβε κυβερνήτης του οικογενειακού εμπορικού πλοίου. Με επιτυχή ταξίδια, δημιούργησε περιουσία η οποία αυξήθηκε ιδιαίτερα όταν διασπούσε τον αποκλεισμό του Ναπολέοντα από τον Άγγλο Ναύαρχο Νέλσονα.

Όταν κάποτε συνελήφθηκε, βρέθηκε τελικά, λόγω της φήμης και της προσωπικότητάς του, να συνομιλεί με τον Νέλσονα, ανταλλάσοντας απόψεις για ναυτικές τακτικές. Στην Επανάσταση, ορίστηκε από τους υπόλοιπους Υδραίους πλοιοκτήτες επικεφαλής του στόλου του νησιού και μετέπειτα έγινε αρχιναύαρχος του Τρινήσιου Στόλου (Ύδρα-Σπέτσες-Ψαρά). Tο 1832 μετέβη στο Μόναχο ως μέλος τριμελούς επιτροπής που προσέφερε το στέμμα στον πρώτο βασιλιά της Ελλάδας, Όθωνα. Το 1834 τού απονεμήθηκε ο τίτλος του Συμβούλου της Επικρατείας. Σήμερα, η καρδιά του βρίσκεται ταριχευμένη σε λήκυθο στο Ιστορικό Μουσείο της Ύδρας.

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ, ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗ & ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΠΛΑΠΟΥΤΑ

Από μητρικής πλευράς, οι ρίζες του ανάγονται στην ηρωική οικογένεια του ναυμάχου πυρπολητή από τα Ψαρά Δημήτριου Παπανικολή, που έγινε ο φόβος και ο τρόμος των Οθωμανών από την έναρξη της Επανάστασης όταν, κυβερνώντας πλοίο του Αποστόλη Αποστόλη στη ναυμαχία της Ερεσού, πυρπόλησε οθωμανικό δίκροτο και στη συνέχεια, στη ναυμαχία του Γέροντα, έκανε το ίδιο σε δύο μεγάλα οθωμανικά πλοία. Από πατρικής πλευράς, είναι κατευθείαν απόγονος του αξιωματικού του Αγώνα, ιερέα Ηλία Δετόρου, γαμπρού του Γορτυνίου Οπλαρχηγού Δημήτριου Πλαπούτα.

Ο ίδιος ασχολείται με τη δικηγορία από το 1954, είναι μέλος της Αθηναϊκής Λέσχης, της οποίας διατελεί πρόεδρος από τα μέσα του 2006, και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Βούρου-Ευταξία-Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών». «Αναπολώντας την περίοδο του Αγώνος για την απελευθέρωση της πατρίδας μας από τον οθωμανικό ζυγό, διαπιστώνουμε την υπάρχουσα τότε αγωνιστικότητα όλου του Ελληνισμού και την ανωτερότητα των ιδεωδών που κατείχαν τους προγόνους μας, γεγονός  που οφείλει να αποτελεί ισχυρό δίδαγμα για τις νεότερες γενιές».