Η Αντιγόνη Κουλουκάκου ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που εκπέμπουν μια έμφυτη, δωρική αρχοντιά και μια βαθιά μεσογειακή αυθεντικότητα. Ξεκινώντας από μια άκρως επιτυχημένη διεθνή καριέρα στον χώρο του modeling, γρήγορα την κέρδισε η υποκριτική τέχνη. Σπούδασε θέατρο στην Ιταλία, γεγονός που της άνοιξε τις πόρτες για σπουδαίες συνεργασίες, με αποκορύφωμα τη συμμετοχή της σε ταινία του οσκαρικού σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο. Στο ελληνικό τηλεοπτικό κοινό αγαπήθηκε βαθιά μέσα από εμβληματικούς ρόλους σε σειρές όπως η «Γη της Ελιάς», αποδεικνύοντας πως η υποκριτική για εκείνη δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά ένας τρόπος να ανακαλύπτει τον κόσμο και τον ίδιο της τον εαυτό. Η παρουσία της, είτε μπροστά από τις κάμερες είτε στις θεατρικές σκηνές, κουβαλά πάντα μια ξεχωριστή ποιότητα, μακριά από περιττά φτιασίδια και επιφανειακές εντυπώσεις.
Στη συζήτηση που ακολουθεί, η αγαπημένη ηθοποιός ξεδιπλώνει τις σκέψεις της γύρω από τις έννοιες που καθορίζουν την ανθρώπινη και την καλλιτεχνική της υπόσταση. Με λόγο άμεσο και ειλικρινή, προσεγγίζει τη σημασία της εσωτερικής ελευθερίας, τη σχέση της με τις ρίζες της και τον τρόπο με τον οποίο η συλλογική μνήμη γίνεται πολύτιμο εργαλείο για έναν δημιουργό. Μας προσφέρει έτσι ένα καθαρό και γοητευτικό παράθυρο στον τρόπο που σκέφτεται, δημιουργεί και πορεύεται.
Πότε νιώθεις πιο αυθεντική και τι ρόλο παίζει η Ελλάδα σε αυτή την αίσθηση;
Οταν είμαι ο εαυτός μου και αισθάνομαι ασφαλής, να μπορώ να εκφράσω το οτιδήποτε, συνειδητά με αισιοδοξία, αυθορμητισμό και ενθουσιασμό χωρίς δεύτερες σκέψεις. Η Ελλάδα είναι στο DNA μου, καθορίζει και επηρεάζει τόσο τα σκοτάδια μου όσο και το φως μου.
Επιλέγω το φως και το συνδέω με τον Ουρανό, τη Θάλασσα, τον Ήλιο, τη Γη, τις μυρωδιές του γιασεμιού, τα φραγκόσυκα, τα ελαιόδεντρα, τις πορτοκαλιές και τις αμυγδαλιές. Αντλώ δύναμη και ελπίδα όταν κλείνω τα μάτια και φέρνω εικόνες από τα παραπάνω.
Πώς επηρεάζει η ελληνική πολιτισμική μνήμη τον τρόπο που αφηγείσαι ιστορίες ως ηθοποιός;
Είναι ένα σημείο σταθερότητας, που μπορείς να ανατρέχεις τελικά, συνειδητά ή και ασυνείδητα ανάλογα με το τι σε εξυπηρετεί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Πιστεύω ακράδαντα πλέον πως ο Έλληνας ηθοποιός είναι τόσο πλούσιος σε εργαλεία κληρονομιάς, απλώς χρειάζεται να τα εξασκεί και να μην εφησυχάζει.
