Πριγκίπισσα Ειρήνη: Έφυγε από τη ζωή στα 83 της ανήμερα του μνημόσυνου του αδερφού της, τέως βασιλιά Κωνσταντίνου- H ασυνήθιστη ζωή της

Παύλος και Φρειδερίκη με τα τρία τους παιδιά, Κωνσταντίνο, Σοφία και Ειρήνη στα ανάκτορα του Τατοϊου τη δεκαετία του '50. Αρχείο Life&Style

Από το 1969 μέχρι το 1974 η βασίλισσα Φρειδερίκη και η μικρότερη κόρη της, πριγκίπισσα Ειρήνη εγκαταστάθηκαν στην Ινδία σε μια έπαυλη στην πόλη του Μαντράς. Το ενδιαφέρον τους για αυτό τον τρόπο ζωής, το θρησκευτικό και συνάμα πνευματικό, καθώς και η γαλήνη που συνάντησαν στους ανθρώπους εκεί υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες για να μονιμοποιήσουν τη διαμονή τους. Υπήρξαν ωστόσο και πολιτικοί λόγοι για τους οποίους η Φρειδερίκη πήγε να μείνει τόσο μακριά από τα παιδιά της. Έπρεπε να απομακρυνθεί από τον γιο της για να ικανοποιήσει εκείνους που την κατηγορούσαν ότι ήταν καταστρεπτική επιρροή για τον τέως βασιλιά της Ελλάδας.  

Η Φρειδερίκη και η Ειρήνη είχαν ερωτευθεί την Ινδία μετά από ένα ταξίδι τους εκεί λίγα χρόνια νωρίτερα. Μετά το θάνατο του βασιλέα Παύλου, η βασίλισσα εξεδήλωσε ενδιαφέρον για την ανατολική φιλοσοφία. Σταμάτησε να τρώει κρέας, αποτραβήχτηκε στο σπίτι της στο Ψυχικό και άρχισε να ασχολείται με ζητήματα μεταφυσικού περιεχομένου. Το 1966 ταξίδεψε για πρώτη φορά μαζί με την πριγκίπισσα Ειρήνη στην Ινδία και γοητεύτηκαν με όσα είδαν "Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το ινδικό έδαφος, αισθάνθηκα σαν στο σπίτι μου" θα διηγείτο χρόνια αργότερα η πριγκίπισσα Ειρήνη στη βιογράφο της, Εύα Θελάδα, για το βιβλίο "Ειρήνη, η ασυμβίβαστη πριγκίπισσα" (Εκδόσεις Φερενίκη).

"Η ζωή στο Μαντράς ήταν πολύ χαλαρή. Υπάρχει μια αντίληψη για το χρόνο, που δεν υφίσταται στη Δύση. Θυμάμαι όταν έφτασα, μου πήρε τρεις μέρες και τρεις νύχτες για να μάθω να φοράω το σάρι με τρόπο που να μη μου πέφτει. Τώρα αισθάνομαι καλύτερα φορώντας σάρι παρά ευρωπαϊκά ρούχα. Κάναμε ορισμένα μαθήματα με το δάσκαλο: Το πρωί πηγαίναμε στα μαθήματα και έπειτα ξεκουραζόμασταν, μελετούσαμε. Το απόγευμα μας έδειχνε ναούς και μνημεία και μας μάθαινε τον πολιτισμό τους". Μητέρα και κόρη έμαθαν να διαλογίζονται.

Η Ειρήνη διαλογιζόταν μέχρι και σήμερα. "Εξακολουθώ, αλλά όχι συστηματικά. όταν προκύπτει το κάνω. Δεν μπορείς να φτάσεις την τελειότητα ως άνθρωπος, το μόνο που μπορείς είναι να εγκαταλείψεις το εγώ σου για να μη σε εμποδίζει να είσαι αυτό που πραγματικά είσαι".

Μητέρα και κόρη βρήκαν τη γαλήνη στην Ινδία, αλλά μετά την άνοδο του Χουάν Κάρλος στον ισπανικό θρόνο, το 1975, άφησαν τη χώρα για να εγκατασταθούν στο ανάκτορο της Θαρθουέλα μετά από πρόσκληση του Χουάν Κάρλος και της Σοφίας, που ήθελε να είναι κοντά στην μητέρα και την αδελφή της.

Από την δεκαετία του 70 η Ειρήνη ζει μαζί με την αδελφή της, βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας.

Η Ειρήνη ζούσε μαζί με την αδελφή της μέχρι σήμερα στα ανάκτορα της Θαρθουέλα, ιδιαίτερα αγαπητή θεία στα νεότερα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Ισπανίας.

Η πριγκίπισσα είχε αφιερώσει τη ζωή της στην προσφορά. Δημιούργησε το ίδρυμα «Κόσμος εν αρμονία» το 1986 και έκτοτε είχε χρηματοδοτήσει μέσω αυτού φιλανθρωπικές κινήσεις σε όλο τον κόσμο και κυρίως στην Ελλάδα.  Όλη η αποζημίωση που της εκδίκασε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο το 2003 για την επί δεκαετίες κατάσχεση της ιδιοκτησίας της βασιλικής οικογένειας παραχωρήθηκε από την Ειρήνη στο ίδρυμα της, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν προγράμματα για την Ελλάδα.

Η φιλοσοφία ζωής της θα μπορούσε να συνοψιστεί στην παρακάτω φράση της: «Οι γονείς μας μας είχαν ενσταλάξει την ιδέα ότι πρέπει να ζεις για τους άλλους. Αυτό σημαίνει να γεννιέσαι σε μια βασιλική οικογένεια, και πολλές φορές να θυσιάζεις αυτά που σε ευχαριστούν ή τον ελεύθερο σου χρόνο για να είσαι ένας άνθρωπος που βοηθάει τους άλλους…».

Η Ειρήνη είχε επισκεφθεί καταυλισμό τσιγγάνων το 2008 στα πλαίσια των δράσεων του ιδρύματος που έχει δημιουργήσει. Αρχείο Life&Style

Η επαφή της ήταν πάντα με καθημερινούς ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα στα παιδικά της χρόνια, όταν συνόδευε τους γονείς της, βασιλιά Παύλο και βασίλισσα Φρειδερίκη, στις περιοδείες τους στην επαρχία.

«Γύρω στα εννέα με δέκα, οι γονείς μου άρχισαν να με παίρνουν μαζί τους. Θυμάμαι όταν πήγαμε στη Μακεδονία, τα ερειπωμένα, καμένα από τον πόλεμο χωριά και τις γυναίκες με τα μαύρα, οι οποίες κάθονταν πάνω στο τζιπ που μας μετέφερε και φώναζαν: “Θέλουμε πίσω τα παιδιά μας”. Φτώχεια…».

Ίσως αυτές οι εικόνες και οι εμπειρίες να σημάδεψαν την πριγκίπισσα Ειρήνη ανεξίτηλα, προετοιμάζοντας την κατοπινή της εξέλιξη, διαμορφώνοντας ένα χαρακτήρα ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένο απέναντι στον ανθρώπινο πόνο μέχρι την τελευταία της πνοή...