Εκείνος ήταν ο πλουσιότερος σχεδιαστής μόδας στον κόσμο. Εκείνη ήταν μία από τις γυναίκες που στάθηκαν στο πλευρό του μέχρι τέλους. Η Anoushka Borghesi, Διευθύντρια Παγκόσμιας Επικοινωνίας του ομίλου Armani, ανατρέχει σήμερα στη ζωή της δίπλα στον άνθρωπο που υπήρξε όχι μόνο ένας θρύλος της μόδας, αλλά και μια απόλυτη, σχεδόν μοναρχική φιγούρα εξουσίας.
Η Borghesi ήταν 32 ετών όταν ο Giorgio Armani τη φώναξε για συνέντευξη στο γραφείο του. «Ήταν Ιούνιος του 2010 και δεν είχα ξαναφοβηθεί τόσο πολύ σε συνέντευξη. Είχαν δημιουργήσει και μια ατμόσφαιρα έντασης: πρώτα περίμενες σε ένα δωμάτιο, μετά σε άλλο κι η αγωνία μεγάλωνε. Μπήκα στο γραφείο στη Via Borgonuovo στο Μιλάνο και καθόταν εκεί με το βιογραφικό μου πάνω στο γραφείο. Το κοίταξε και είπε: “Ααα, Yves Saint Laurent; Δέκα χρόνια; Όχι κι άσχημα.” Εκτιμούσε τη σταθερότητα και τη διάρκεια· το ότι κάποιος δεν πήγαινε από εδώ κι από εκεί. Η φωνή μου έτρεμε… Το βλέμμα του και η απόσταση που δημιουργούσε ανάμεσα στον εαυτό του και τους άλλους. Δεν ήμουν σίγουρη ότι ήθελα τη δουλειά, γιατί εκείνη την εποχή ο βρετανικός Τύπος έλεγε ότι “ο Armani είναι σκληρός”. Μετά τη συνέντευξη με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν: “Ο κύριος Armani θέλει να σας δώσει τη θέση”. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω πώς με έβλεπε· ότι έκανε κάτι ξεχωριστό για μένα».
Πέντε εβδομάδες μετά τον θάνατο του Giorgio Armani, η Borghesi -διευθύντρια επικοινωνίας πλέον- παίρνει για πρώτη φορά άδεια για όλο το σαββατοκύριακο. Όπως ήταν λογικό, ο πρώτος μήνας χωρίς τον Armani ήταν συναισθηματικά εξαντλητικός και το κλίμα στη δουλειά θύμιζε περισσότερο σαν να είχε «φύγει» κάποιος μονάρχης παρά ένας επιχειρηματίας. Στο Μιλάνο, οργάνωσε το μνημόσυνο και τα αναμνηστικά shows, πάντα ψύχραιμη, με το μαύρο κοστούμι Armani και τα ξανθά μαλλιά της μέχρι τους ώμους, ελαφρώς φορμαρισμένα όπως εκείνος προτιμούσε. Υποδεχόταν τους ανθρώπους με ζεστασιά αλλά και αυθεντία, επιβεβαιώνοντας τη φήμη της ως χαρισματική υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Armani από το 2010. Καθώς παίρνει την πρώτη βαθιά ανάσα μετά τον θάνατο του αγαπημένου της εργοδότη στις 4 Σεπτεμβρίου 2025, η Anoushka Borghesi δίνει την πρώτη της συνέντευξη στο ΕΕ92, μιλώντας για την εμπειρία της στον εμβληματικό οίκο.
«Στη συνέντευξη φορούσα ένα ημιδιάφανο φόρεμα Yves Saint Laurent. Σκούρο μπλε, προφανώς. Ήταν πολύ Armani αλλά λίγο πιο edgy, και το συνδύασα με τακούνια που δεν ήταν πολύ ψηλά, κάτι που δεν θα του άρεσε. Εκείνη την εποχή ο Armani ήταν πολύ μακριά από την αισθητική μου. Ήμουν νέα και χρειάζεται ωριμότητα για να τον αγαπήσεις πραγματικά. Δεν είχα την αυτοπεποίθηση να τον φορέσω. Το μόνο που άλλαξε δραστικά όταν πήρα τη δουλειά ήταν τα μαλλιά μου. Πήγα με μακριά, ξανθά, ατημέλητα μαλλιά. Δεν είπε ποτέ κάτι, αλλά καταλάβαινα ότι δεν ήταν σωστό. Τα έκοψα λοιπόν σε ένα κοντό τύπου Tilda Swinton… και τότε είπε: “Anoushka, μοιάζεις με istitutrice tedesca!” (μια Γερμανίδα γκουβερνάντα). Τα ήθελε πιο θηλυκά, οπότε ουσιαστικά διαμόρφωσε το κούρεμά μου ώστε να γίνει λίγο πιο μακρύ και κυματιστό. Είχε πάντα άποψη. Μια φορά πήγα με Perfecto μπουφάν και μου είπε: “Γιατί το φόρεσες τώρα αυτό; Μην φοράς κάτι απλά επειδή είναι μόδα.” Και είχε δίκιο. Με άλλαξε πολύ. Είχε τεράστια επίδραση πάνω μου».
Το 2010, η Borghesi είχε ήδη περάσει δέκα χρόνια στις δημόσιες σχέσεις του Yves Saint Laurent. Η Borghesi είναι απόφοιτος διεθνούς διοίκησης επιχειρήσεων από το European School of Economics και διαθέτει πολυετή και εκτενή εμπειρία στον τομέα της επικοινωνίας πολυτελών οίκων. Η καριέρα της ξεκίνησε ως πρακτικάρια στον οίκο, κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών της στο American University of Paris, και συνεχίστηκε με άνοδο στους κόλπους της Gucci, που είχε εξαγοράσει τον YSL το 1999. Η εταιρεία την έστειλε στη συνέχεια στο Λονδίνο για να αναλάβει τη διεύθυνση του γραφείου Τύπου του οίκου. Ακολούθησε η επιστροφή της στο Παρίσι, όπου ανέλαβε καθήκοντα διευθύντριας ευρωπαϊκής επικοινωνίας. Επαγγελματισμός, τέσσερις γλώσσες, και ένα fashion σύμπαν διαμορφωμένο από την εποχή του Tom Ford. Ο Armani δεν ήταν στα σχέδιά της - μέχρι που η μοίρα την έστειλε στο κατώφλι του και τότε ανακάλυψε ότι οι δυο τους είχαν χημεία.
To 2025 παίρνει προαγωγή και γίνεται Διευθύντρια Παγκόσμιας Επικοινωνίας, σε μια χρονιά κομβικής σημασίας για τον οίκο, αφού γιόρταζε πολλαπλές επετείους: τα 50 χρόνια του Giorgio Armani (τα οποία η εταιρεία τα έκλεινε τον Σεπτέμβριο, τον ίδιο μήνα που πέθανε ο σχεδιαστής), τα 25 χρόνια του Armani/Casa και τα 20 χρόνια του Giorgio Armani Privé.
«Λάτρευε την αγγλική προφορά μου. Οι προηγούμενες PR του είχαν όλες αγγλική προφορά. Ήθελε πάντα να μιλάω αγγλικά, ακόμα κι αν δεν καταλάβαινε τα πάντα. Νομίζω ότι συνειδητοποίησε πως μπορούσε να με χρησιμοποιήσει ως γέφυρα, γιατί δεν είχε πολλές σχέσεις με τον Τύπο. Με ήθελε δίπλα του στις συνεντεύξεις. Σε συσκέψεις δέκα ατόμων, απλώς με κοιτούσε και έπιανε το βλέμμα μου. Ήξερε πώς να σε τραβάει μέσα στη συζήτηση. Αυτό με έκανε πολύ αφοσιωμένη. Τα πρώτα δύο χρόνια ήταν απίστευτα. Δεν είχα δει ακόμα τη σκληρή του πλευρά. Αυτή ήρθε αργότερα».
Γεννημένη στην Αγγλία το 1978, από Ιταλό πατέρα που εργαζόταν στο Ντορτσεστερ και Γερμανίδα μητέρα που δούλευε στην Air France, η Borghesi έζησε τα πρώτα δέκα χρόνια στο Ρίτσμοντ πριν μετακομίσει η οικογένεια στην Τοσκάνη. Λίγο μετά, έχασε τη μητέρα της από καρκίνο, μια απώλεια που, όπως λέει, της έδωσε αντοχή και προσαρμοστικότητα, δύο στοιχεία που αποδείχθηκαν καθοριστικά στη σχέση της με τον Armani.
«Στην αρχή με δοκίμαζε πολύ. Νομίζω φοβόταν ότι θα φύγω. Δεν έλεγε ποτέ “μπράβο”. Κάθε Δευτέρα με έπαιρνε τηλέφωνο αν δεν είχε εμφανιστεί στο περιοδικό iO Donna. Φώναζε. Του έλεγα: “Μα κύριε Armani, δεν μπορείτε να είστε στο εξώφυλλο κάθε εβδομάδα!” Κάποια στιγμή του είπα ότι θα ήταν ωραίο να αναγνωρίζει και τα θετικά. Μου απάντησε: “Αν δεν τα πήγαινες καλά, δεν θα ήσουν εδώ. Πρέπει να σου λέω τι δεν λειτουργεί.” Δεν χρειάζομαι χάιδεμα, οπότε το κατάλαβα. Μου είπε: “Mamma mia, είσαι σαν σάκος πυγμαχίας!” δηλαδή αναπηδάς πάντα πίσω».
Ο Armani ήταν πλάσμα της συνήθειας. Είχε διαμορφώσει τον κόσμο του -από τα σπίτια του μέχρι τους ανθρώπους γύρω του- σύμφωνα με το δικό του ιδανικό σύμπαν. Και αυτή η επιμέλεια αφορούσε και τους συνεργάτες του. «Μια φορά είχα πάθει εμμονή με τη δουλειά της Phoebe Philo στο Celine. Πήγα χωρίς μάσκαρα. Με κοίταξε και είπε: “Τι έκανες στο πρόσωπό σου; Σταμάτα! Μοιάζεις με έμβρυο!” Είχε πολύ έντονες απόψεις. Αλλά ήταν ο Giorgio Armani. Αν δεν ακούσεις μια σκληρή γνώμη από αυτόν, από ποιον θα την ακούσεις;».
Η αυστηρότητα συνδυαζόταν με εμπιστοσύνη. Το 2013, την κάλεσε για πρώτη φορά στις οικογενειακές του διακοπές στην Παντελλερία, ένα πανέμορφο νησί στον Πορθμό της Σικελίας. Από τότε, ταξίδευαν μαζί κάθε καλοκαίρι, Πάσχα και Χριστούγεννα, μέχρι τον θάνατό του. Ακόμη και στις διακοπές τους, όμως, σε όμορφες βίλες και πολυτελή γιοτ, η δουλειά της δεν σταματούσε ποτέ. Καθημερινά, έκαναν σχέδια για τις επερχόμενες εβδομάδες μόδας, ενώ κάθε πρωί, η Borghesi του μετάφραζε στα ιταλικά τα ξένα δημοσιεύματα που τον αφορούσαν. Σίγουρα, αυτή δεν ήταν δουλειά για μια γυναίκα σε τόσο υψηλόβαθμη θέση αλλά το έκανε με αγάπη και αληθινό ενδιαφέρον.
Η σχέση τους ξεπέρασε τα επαγγελματικά όρια. Στην πανδημία, έζησαν τρεις μήνες μαζί σε καραντίνα. «Ένιωθα σαν στο σπίτι μου», λέει. Τον έβλεπε ευάλωτο, χιουμορίστα, τρυφερό. «Την τελευταία φορά που τον είδα, τρεις μέρες πριν φύγει, μου έκλεισε το μάτι. Αυτή είναι η τελευταία μου εικόνα. Και ακόμα νιώθω ότι είναι εδώ».
Η γυναίκα που στάθηκε δίπλα στον πιο ισχυρό άνδρα της μόδας δεν ήταν απλώς η φωνή του προς τα έξω, η «γέφυρα», όπως σημειώνει η ίδια. Ήταν, ταυτόχρονα, ο καθρέφτης του, το δεξί του χέρι, και ίσως μια από τις τελευταίες σταθερές παρουσίες στη ζωή του απόλυτου βασιλιά της δημιουργίας.
