Στο κόκκινο χαλί μιας μεγάλης κινηματογραφικής διοργάνωσης όπως το Φεστιβάλ των Καννών, η προσοχή συνήθως στρέφεται στα φορέματα, στις σιλουέτες, στις λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά σε μία εμφάνιση. Φέτος όμως, η παρουσία της Demi Moore μετατόπισε τη συζήτηση και όχι απαραίτητα προς την κατεύθυνση της μόδας.
Από την πρώτη της εμφάνιση, πριν καν αποκωδικοποιηθούν τα looks της, το ενδιαφέρον στράφηκε στο σώμα της. Τα social media γέμισαν σχόλια, αναλύσεις και κυρίως επικρίσεις για την εικόνα της, με τη σιλουέτα της να γίνεται το επίκεντρο μιας συζήτησης που ξέφυγε πολύ γρήγορα από το red carpet και πέρασε σε ένα γνώριμο, αλλά προβληματικό πεδίο, αυτό της δημόσιας αξιολόγησης του γυναικείου σώματος.
Δεν έλειψαν, μάλιστα, οι χαρακτηρισμοί που την περιέγραφαν ως «αποστεωμένη», ενώ κάποιοι έφτασαν στο σημείο να τη συγκρίνουν με την Angelina Jolie, επαναφέροντας γνώριμες -και συχνά τοξικές- αναφορές γύρω από το πρότυπο της υπερβολικά αδύνατης σιλουέτας.
Getty/Ideal Images
Η ειρωνεία ήταν ότι η ίδια εκείνη τη στιγμή παρέδιδε δύο εμφανίσεις που είχαν ξεκάθαρο fashion ενδιαφέρον. Στο photocall, επέλεξε ένα strapless πουά φόρεμα από Jacquemus, μια επιλογή που ισορροπούσε ιδανικά ανάμεσα στο ρετρό γαλλικό chic και μια πιο σύγχρονη, almost cinematic αισθητική. Τα τρισδιάστατα πουά, η τονισμένη μέση και ο όγκος στο τελείωμα δημιουργούσαν μια σιλουέτα που δεν ήταν απλώς όμορφη, αλλά μελετημένη. Ένα look που έμοιαζε να ανήκει εξίσου σε πασαρέλα και σε κινηματογραφικό still.
Λίγες ώρες αργότερα, στο επίσημο κόκκινο χαλί, η κατεύθυνση άλλαξε. Πιο sleek, πιο αυστηρή, πιο «καθαρή». Ένα look που δεν στηρίχθηκε σε εντυπωσιασμούς, αλλά στη δύναμη της γραμμής και της παρουσίας. Δύο εμφανίσεις, δύο διαφορετικές εκδοχές θηλυκότητας και καμία δεν έγινε τελικά το βασικό θέμα συζήτησης.
Photo by Stephane Cardinale – Corbis/Corbis via Getty Images
Γιατί η κουβέντα πήγε αλλού.
Κάπου ανάμεσα σε σχόλια περί «υπερβολικά αδύνατης» εικόνας και ανησυχίες για τα πρότυπα υγείας και ομορφιάς που προβάλλονται, χάθηκε κάτι βασικό: ότι το σώμα μιας γυναίκας -όπως κι αν είναι αυτό- δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση δημόσιο project προς ανάλυση. Δεν είναι trend, ούτε αισθητική επιλογή προς έγκριση ή απόρριψη.
Και εδώ είναι που η συζήτηση γίνεται πιο ουσιαστική από ένα red carpet moment. Γιατί δεν αφορά μόνο τη Demi Moore. Αφορά το πώς, ακόμη και σήμερα, το γυναικείο σώμα αντιμετωπίζεται σαν κάτι που οφείλει να δικαιολογηθεί ή να τοποθετηθεί μέσα σε ένα αποδεκτό από την κοινωνία πλαίσιο.
Η αλήθεια είναι πιο απλή και ίσως πιο άβολη για κάποιους. Κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να ορίζει η ίδια το σώμα της, χωρίς να μετατρέπεται σε σύμβολο, σε παράδειγμα ή σε αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.
