Η Όλγα Καρλάτου διέθετε εκείνη τη σπάνια, αρχέγονη ομορφιά που δεν περνά απαρατήρητη. Με τα εκθαμβωτικά πράσινα μάτια της κι εκείνο το βλέμμα αιλουροειδούς, χαρακτηριστικά που ισορροπούσαν ανάμεσα στο αυστηρό και το αισθησιακό, η παρουσία της μπορούσε να γεμίσει το κάδρο χωρίς προσπάθεια. Κινήθηκε με άνεση ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές κινηματογραφικές βιομηχανίες, την ελληνική, την ιταλική και την αμερικανική, κι έχτισε μια διεθνή καριέρα που για τα δεδομένα οποιασδήποτε εποχής, αποτελεί ένα σπάνιο επίτευγμα.
Παρ’ όλα αυτά δεν υιοθέτησε ποτέ πλήρως την ταυτότητα της ηθοποιού. Η διαδρομή της μοιάζει με σενάριο που αρνείται να υπακούσει σε μία μόνο πράξη. Από τα φτωχικά παιδικά χρόνια της μεταπολεμικής Αθήνας έως τα κινηματογραφικά πλατό της Ιταλίας και του Χόλιγουντ και από εκεί στα έδρανα της Νομικής και τα δικαστήρια των Βερμούδων, η ζωή της ξεδιπλώνεται με πείσμα, πειθαρχία και μια ακούραστη ανάγκη για εξέλιξη.

Γεννημένη ως Όλγα Βλασσοπούλου, στις 20 Απριλίου 1947 στην Αθήνα, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η επιβίωση περνούσε μέσα από την αριστεία. Οι γονείς της πάλευαν με οικονομικές δυσκολίες, ενώ η μητέρα της κουβαλούσε το τραύμα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Η ίδια περιγράφει: «Οι γονείς μου ήταν άνθρωποι φτωχοί, η μητέρα μου, παιδί ακόμα, έζησε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μας καταπίεζαν εμένα και τον αδερφό μου, οπότε ό,τι καταφέραμε από μικρά παιδιά ήταν γιατί έπρεπε να είμαστε οι πρώτοι, ώστε να παίρνουμε υποτροφίες. Δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για τα βιβλία μας. Ο αδερφός μου έπρεπε να μπει στο Πολυτεχνείο μέσα στους 3 πρώτους ανάμεσα σε 1.800 υποψηφίους για να πάρει υποτροφία και τα κατάφερε».










