«Το ζήτημα είναι ότι είμαι πολύ ντροπαλός και μερικές φορές φαίνεται σαν να φέρομαι άσχημα σε μια γυναίκα. Δεν σκοπεύω να είμαι αγενής, αλλά κάποιες φορές είμαι απότομος. Δεν είναι κάτι σοβαρό. Ίσως εκείνη η παλιά ισπανική παροιμία να είναι χαραγμένη μέσα μου: μια γυναίκα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν πόρνη και μια πόρνη σαν κυρία».
Τη φράση αυτή τη γράφει ο Julio Iglesias το 1981, στην αυτοβιογραφία του, σε ηλικία 37 ετών, στην κορύφωση της επιτυχίας του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σαράντα και πλέον χρόνια αργότερα, το απόσπασμα διαβάζεται αλλιώς. Όχι ως ένα άκομψο, πλην «προϊόν της εποχής» σχόλιο, αλλά ως ένα ενοχλητικά διαυγές παράθυρο σε μια κοσμοαντίληψη που σήμερα επιστρέφει, επίμονα και σκοτεινά, στο δημόσιο βλέμμα.
Τον γύρο του διαδικτύου κάνει ένα βίντεο από το 2004. Ο Iglesias, καλεσμένος στο αργεντίνικο talk show της Susana Gimenez, αγκαλιάζει την παρουσιάστρια, επιχειρεί επανειλημμένα να τη φιλήσει στο στόμα, την κρατά σφιχτά από το κεφάλι, παρά τις εμφανείς αντιδράσεις της. Εκείνη γελά αμήχανα, αποφεύγει, αντιστέκεται όσο της επιτρέπει η συνθήκη του «on air». Εκείνος επιμένει. Τελικά, τη φιλά. Το απόσπασμα κυκλοφορεί με τον τίτλο «Η Susana υποδέχεται τον Julio Iglesias και μένει με μια μεγάλη έκπληξη – Susana Gimenez 2005». Η «έκπληξη» είναι η παραβίαση. Η αμηχανία μεταμφιεσμένη σε τηλεοπτικό χιούμορ.
Η σκηνή δεν στέκει πια μόνη της. Επανέρχεται στο προσκήνιο σε μια στιγμή που ο Julio José Iglesias de la Cueva –ο πιο εμπορικά επιτυχημένος Ισπανός τραγουδιστής όλων των εποχών, ο άνθρωπος που πούλησε περισσότερους από 300 εκατομμύρια δίσκους σε 14 γλώσσες, που τραγούδησε σε πάνω από 5.000 συναυλίες για 60 εκατομμύρια ανθρώπους σε έξι ηπείρους, που τιμήθηκε με Grammy, Latin Grammy, World Music Award, τιμήθηκε από την Ισπανία και τη Γαλλία, έγινε πρεσβευτής της UNICEF και απέκτησε αστέρι στο Hollywood Walk of Fame– κατηγορείται για σεξουαλική παρενόχληση και σεξουαλική επίθεση.
Στις 13 Ιανουαρίου 2026, δύο πρώην υπάλληλοί του καταθέτουν επίσημη καταγγελία στην Audiencia Nacional, το ανώτατο ποινικό δικαστήριο της Ισπανίας. Κάνουν λόγο για «…ακατάλληλα αγγίγματα, προσβολές και ταπείνωση… σε ένα περιβάλλον ελέγχου και διαρκούς παρενόχλησης». Σύμφωνα με τη Guardian, πρόκειται για μία οικιακή βοηθό και μία φυσικοθεραπεύτρια που εργάζονταν στις κατοικίες του στην Καραϊβική, στη Δομινικανή Δημοκρατία και στις Μπαχάμες. Οι καταγγελίες αφορούν περιστατικά του 2021, όταν ο Iglesias ήταν 77 ετών.
Η μία γυναίκα, που εμφανίζεται με το ψευδώνυμο Ρεμπέκα, περιγράφει ένα μοτίβο συστηματικής κακοποίησης. «Με χρησιμοποιούσε σχεδόν κάθε βράδυ», δηλώνει. «Ένιωθα σαν αντικείμενο, σαν σκλάβα». Καταγγέλλει ότι την καλούσε στο δωμάτιό του και προχωρούσε σε πρωκτική και κολπική διείσδυση με τα δάχτυλά του χωρίς συναίνεση, συχνά παρουσία και με τη συμμετοχή προϊσταμένης της. «Αυτό το σπίτι θα έπρεπε να λέγεται το μικρό σπίτι του τρόμου, γιατί είναι ένας εφιάλτης – κάτι πραγματικά φρικτό».
Η δεύτερη γυναίκα, που παρουσιάζεται ως Λάουρα, καταγγέλλει ότι τη φίλησε στο στόμα και άγγιξε το στήθος της χωρίς τη θέλησή της. «Ήμασταν στην παραλία και ήρθε κοντά μου και άγγιξε τις θηλές μου», λέει, προσθέτοντας ότι παρόμοιο περιστατικό συνέβη και στην πισίνα της βίλας του στην Πούντα Κάνα. Και οι δύο μιλούν για ένα κλίμα φόβου, ελέγχου και αδιάκριτων ερωτήσεων: «Σου αρέσουν οι γυναίκες;», «Σου αρέσουν τα τρίο;», «Έχεις κάνει επέμβαση στο στήθος;».
Το ατύχημα που τον μεταμόρφωσε από τερματοφύλακα σε τραγουδιστή
Ο Julio José Iglesias de la Cueva γεννιέται στη Μαδρίτη στις 23 Σεπτεμβρίου 1943, σε μια Ισπανία βαθιά τραυματισμένη από τον Εμφύλιο και σφιχτά δεμένη στο αυταρχικό καθεστώς του Francisco Franco. Ο πατέρας του, Julio Iglesias Sr., είναι γιατρός από τη Γαλίθια, ένας από τους νεότερους γυναικολόγους της χώρας. Η μητέρα του, María del Rosario de la Cueva y Perignat, προέρχεται από οικογένεια με ρίζες στο Πουέρτο Ρίκο. Ο ίδιος θα πει αργότερα ότι έχει εβραϊκή καταγωγή από τη μητρική του πλευρά και θα αυτοπροσδιοριστεί, προκλητικά, ως Εβραίος «από τη μέση και πάνω». Στο σπίτι του μιλούν ισπανικά και γαλικιανά.
Ο νεαρός Julio δεν ονειρεύεται τη σκηνή αλλά τα μεγάλα γήπεδα. Παίζει τερματοφύλακας στη Real Madrid Castilla, τη δεύτερη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, και σπουδάζει Νομικά στο CEU San Pablo University. Το μέλλον του μοιάζει προδιαγεγραμμένο: αθλητισμός, σπουδές, ίσως μια διπλωματική καριέρα. Όλα ανατρέπονται το 1963, όταν ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα του συνθλίβει τη σπονδυλική στήλη. Για δύο χρόνια δεν μπορεί να περπατήσει. Τα πόδια του θα μείνουν μόνιμα εξασθενημένα. «Είχα περισσότερο θάρρος και στάση ζωής παρά ταλέντο», θα πει αργότερα.
Στο νοσοκομείο, ένας νοσηλευτής, ο Eladio Magdaleno, του δίνει μια κιθάρα για να εξασκήσει τα χέρια του. Εκεί, σχεδόν κατά λάθος, ανακαλύπτει ότι μπορεί να τραγουδήσει. Η μουσική δεν ήταν ακόμη κάποιο μεγάλο επαγγελματικό σχέδιο, αλλά περισσότερο παρενέργεια της επιβίωσης.
Μετά την αποκατάστασή του, περνά τρεις μήνες στο Cambridge για να μάθει αγγλικά και επιστρέφει στη Μαδρίτη για να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Νομική. Το 1968, με τη βοήθεια του πατέρα του, εξασφαλίζει μια θέση στο Φεστιβάλ του Benidorm. Ο 25χρονος, ντροπαλός Iglesias ανεβαίνει στη σκηνή για να τραγουδήσει το μοναδικό τραγούδι που έχει γράψει ποτέ ο ίδιος: το «La vida sigue igual», δηλαδή «Η ζωή συνεχίζεται». Το ίδιο βράδυ στέφεται νικητής. Έναν χρόνο μετά το «La vida sigue igual» γίνεται μιούζικαλ, εμπνευσμένο από τη ζωή του σχετικά άγνωστου ακόμη Iglesias. Ο τραγουδιστής, φυσικά, έχει ρόλο πρωταγωνιστικό.
Η επιτυχία έρχεται σε μια Ισπανία που διψά για μια νέα εικόνα. Ο Iglesias γίνεται το πρόσωπο που το καθεστώς του Franco μπορεί να «εξάγει»: νέος, ωραίος, μορφωμένος, κοσμοπολίτης, ακίνδυνος. Το 1970 εκπροσωπεί την Ισπανία στη Eurovision με το «Gwendolyne». Το τραγούδι μιλά για τον πρώτο του έρωτα, τη γαλλίδα Gwendolyne, την οποία γνώρισε στα 20 όταν σπούδαζε ακόμη Νομική. Δεν κερδίζει, αλλά δεν χρειάζεται. Η καριέρα του έχει ήδη ξεκινήσει.
Τραγουδά ισπανικά, γαλικιανά, γαλλικά, ιταλικά. Το «Un canto a Galicia», αφιερωμένο στην πατρίδα του πατέρα του, πουλά ένα εκατομμύριο αντίτυπα στη Γερμανία. Στη Γαλλία πολλοί πιστεύουν ότι είναι Γάλλος. Στην πραγματικότητα, τραγουδά σε 14 γλώσσες, από αγγλικά και πορτογαλικά μέχρι ταγκάλογκ και ινδονησιακά, αποφασισμένος να γίνει «διεθνής» με τρόπο που λίγοι Ισπανοί καλλιτέχνες είχαν καταφέρει.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 μετακομίζει στο Μαϊάμι και υπογράφει με την CBS International. Το 1984 κυκλοφορεί το «1100 Bel Air Place» και γίνεται σταρ της αγγλόφωνης αγοράς. Το «To All the Girls I’ve Loved Before», ντουέτο με τον Willie Nelson, ανεβαίνει στο Νο 1 (ναι, από αυτό το τραγούδι εμπνεύστηκε η σειρά βιβλίων και ταινιών «To All the Boys I've Loved Before»). Ακολουθούν ντουέτα με τη Diana Ross, τον Frank Sinatra, τον Stevie Wonder.
Βασιλείς, δικτάτορες, σοσιαλιστές και δημοκρατικοί, όλοι είναι φαν του Iglesias
Το 1977, την ημέρα των πρώτων δημοκρατικών εκλογών μετά το 1936, καλείται στην τηλεόραση για να κατευνάσει τα πνεύματα. «Δεν νομίζετε ότι πρόκειται να βγάλω πολιτικό λόγο τώρα, έτσι δεν είναι;» λέει. «Σήμερα ήταν μια μέρα ενότητας. Όλοι ψήφισαν για τα ιδανικά τους. Ας ελπίσουμε ότι μέσα από αυτά τα ιδανικά όλοι οι Ισπανοί θα βγουν νικητές». Δεν είναι πολιτικός, αλλά κάτι πιο χρήσιμο - ένας εθνικός καταπραϋντικός παράγοντας.
Στη συνέχεια τραγουδά ένα κομμάτι γραμμένο από τον Ramón Arcusa των Dúo Dinámico. Το τραγούδι δεν είχε γραφτεί αρχικά γι’ αυτόν, όμως ο Arcusa κατέληξε να πιστεύει ότι ήταν ο μόνος που μπορούσε να το τραγουδήσει. Έτσι, ο Iglesias βρέθηκε να ερμηνεύει στίχους που συμπύκνωναν την ουσία της αινιγματικής του γοητείας: Soy un truhán, soy un señor, δηλαδή «είμαι ένας απατεώνας. Είμαι ένας κύριος».
Τι σχέση μπορεί να έχει ένας τραγουδιστής με την πολιτική; Φυσικά, ο καθένας μπορεί να έχει πολιτικές απόψεις, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, όμως, ο Iglesias ανέκαθεν παρουσιαζόταν ως πολιτικά ουδέτερος. Είναι, λοιπόν, αρκετά εντυπωσιακό πώς ένας τόσο ουδέτερος καλλιτέχνης αναμείχθηκε με την πολιτική, χωρίς να πολιτευτεί, χωρίς να κακοκαρδίσει καμία πλευρά και χωρίς να χάσει τη διπλωματία του, ιδιότητα που μάλλον του είχε μείνει από τα φοιτητικά χρόνια που ονειρευόταν καριέρα διπλωμάτη.
Η Γαλλίδα σκηνοθέτις Anne-Solen Douguet εργάστηκε επί χρόνια μέσα από τα αρχεία που έχουν συγκεντρωθεί για τον τραγουδιστή στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε κάθε άλλη χώρα όπου γνώρισε επιτυχία. Το αποτέλεσμα είναι το ντοκιμαντέρ του Arte.tv, Julio Iglesias, Life and Work. «Νομίζω ότι είναι ένας άνθρωπος με πολύ ένστικτο για την κοινωνία», λέει η Douguet στην EL PAÍS. «Αλλά πάνω απ’ όλα έχει μεγάλο έρεισμα σε όσους βρίσκονται στην εξουσία. Πάντα κατάφερνε να διατηρεί πολιτική ουδετερότητα, να απευθύνεται σε όλους. Αυτό είναι που τον κάνει διπλωμάτη».
Από τις αμέτρητες ώρες που πέρασε σκυμμένη πάνω από αρχεία, η Douguet κατάφερε να ανασύρει φωτογραφίες του Iglesias με τον τέως βασιλιά της Ισπανίας Juan Carlos I, με τον πρώην σοσιαλιστή πρωθυπουργό Felipe González, με την πρώην Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ Nancy Reagan, αλλά και με τον πρώην πρωθυπουργό José María Aznar, ο οποίος τον είχε στο πλευρό του στο κλείσιμο της προεκλογικής του εκστρατείας το 1996.
Χρόνια αργότερα, το 2004, όταν οι σχέσεις Ισπανίας και Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκονταν στο χειρότερο σημείο τους λόγω της αποχώρησης της Ισπανίας από το Ιράκ, ο Julio ανέλαβε ρόλο διαμεσολαβητή, έπειτα από αίτημα του τότε σοσιαλιστή υπουργού Άμυνας, José Bono. «Ο Pepe με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: “Julio, μπορείς να βοηθήσεις;”», θυμάται ο Iglesias σε συνέντευξή του. «Δεν γνώριζα τον [Donald] Rumsfeld, τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας, αλλά γνώριζα τον Henry Kissinger. Τον πήρα λοιπόν τηλέφωνο και του είπα ότι ο υπουργός Άμυνας μας θα πήγαινε στο Πεντάγωνο για να συναντήσει τον Rumsfeld και ότι θα έπρεπε να τον δεχθεί». Η παρέμβασή του συνέβαλε στην αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων ανάμεσα στην Ισπανία και τις ΗΠΑ!
Στο ντοκιμαντέρ, η Douguet συνδέει τη ζωή του Julio Iglesias με την ιστορία της Ισπανίας, καθώς η επιτυχία του δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς το καθεστώς Franco. Η διεθνοποίηση της καριέρας του κατέστη δυνατή επειδή ενσάρκωνε μια όψη της Ισπανίας που η εξουσία ήθελε να προβάλλει προς τα έξω. «Εκμεταλλεύτηκε τις ελευθερίες που του προσέφερε το καθεστώς, κάτι που δεν ίσχυε για άλλους καλλιτέχνες. Γνωρίζω όμως από διάφορες πηγές ότι ο Julio παρενέβη υπέρ τουλάχιστον ενός ή δύο καλλιτεχνών που αντιδρούσαν στο καθεστώς».
Η φαινομενική του ουδετερότητα τον οδήγησε ακόμη και σε εμφανίσεις σε χώρες που μόλις είχαν βιώσει σκληρή δικτατορία, όπως η Χιλή. Το 1977, λίγο αφότου το Εθνικό Στάδιο της Χιλής είχε χρησιμοποιηθεί ως φυλακή και χώρος βασανιστηρίων από το καθεστώς Pinochet, ο Julio Iglesias το γέμισε με θαυμαστές. «Τραγουδάω για τον κόσμο», εξήγησε σε συνέντευξή του. «Έχω τραγουδήσει σε όλους. Έχω τραγουδήσει στη Χιλή σε δύσκολους καιρούς και δεν το μετανιώνω. Γιατί να περιορίσω τον εαυτό μου;». Όπως το θέτει η Douguet: «Είναι οπορτουνιστής. Το ναρκωτικό του ήταν η σκηνή».
Ο πρώτος του γάμος και ο ανταγωνισμός με τον Enrique Iglesias
«Αγαπώ τις γυναίκες. Τις χρειάζομαι γύρω μου. Είναι ένα μεγάλο ερέθισμα. Αυτό είναι πολύ ισπανικό. Απολαμβάνω τη στοργή και την τρυφερότητα μιας γυναίκας περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Χρειάζομαι εκείνο το είδος σωματικής επαφής που με κάνει να νιώθω αρρενωπός».
Το 1970, όταν μόλις είχε υπογράψει το πρώτο του συμβόλαιο, γνωρίζει την Isabel Preysler. Η Preysler είναι κόρη μιας εύπορης οικογένειας από τις Φιλιππίνες, η οποία μετά από μια σύντομη καριέρα ως μοντέλο στη Μανίλα, εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη κι εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο ισπανικό περιοδικό ¡Hola!. Η πρώτη της δουλειά στο περιοδικό ήταν να πάρει συνέντευξη από έναν ανερχόμενο καλλιτέχνη ονόματι... Julio Iglesias. Επτά μήνες αργότερα, οι δυο τους ανέβηκαν τα σκαλιά της εκκλησίας. Μαζί αποκτούν τρία παιδιά: τη Chábeli, τον Julio Jr. και τον Enrique Iglesias.
Μετά από οκτώ χρόνια γάμου, η Isabel Preysler τον εγκαταλείπει κι ο Iglesias παραδέχτηκε δημόσια ότι «απέτυχε» να δημιουργήσει οικογένεια μαζί της, με την παραδοσιακή έννοια. Η Preysler ήταν ερωτευμένη μαζί του, αλλά ο τραγουδιστής ήταν ένας Δον Ζουάν και, ταυτόχρονα, ένας εξαιρετικά ζηλιάρης σύντροφος. «Ο Julio είναι μάτσο άνδρας, όπως ακριβώς και ο πατέρας του», σημειώνει το ντοκιμαντέρ της Douguet. «Παίζεις διπλό παιχνίδι», του είπε ένας Γάλλος δημοσιογράφος σε συνέντευξη τη δεκαετία του ’80. «Στη σκηνή είσαι κατακτητής, με προκλητικές κινήσεις. Όμως, σύμφωνα με τους στίχους των τραγουδιών σου, είσαι θύμα και τα τραγούδια κάνουν τις γυναίκες να θέλουν να σε παρηγορήσουν». Ο Julio γελά και συμφωνεί, μιλώντας για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο: «Η αγάπη βρίσκεται στον πυρήνα της δουλειάς του. Ο Julio Iglesias δεν θα αλλάξει».
Την ίδια στιγμή, τα μεγαλύτερα παιδιά του με την Preysler μεγάλωσαν στη σκιά του, πιο συνηθισμένα να λαμβάνουν στοργή από τον μάνατζέρ του, Alfredo Fraile, παρά από τον ίδιο. Ο Enrique Iglesias χάραξε τη δική του μουσική πορεία με τη βοήθεια του πρώην υπεύθυνου Τύπου του πατέρα του, Fernán Martínez και τα κατάφερε. Ο Julio Iglesias Junior ήθελε να κάνει το ίδιο, όμως η καριέρα του δεν απογειώθηκε με τον ίδιο τρόπο.
Ο Julio Iglesias δεν ήθελε κανένας από τους γιους του να ακολουθήσει ακριβώς τα βήματά του. Μέχρι τη δεκαετία του 2000 κατάφερε να προσαρμοστεί σε νέα ακροατήρια. Συνέχισε να γεμίζει χώρους, αν και όλο και μικρότερους, αλλά ήταν αποφασισμένος να παραμείνει νούμερο ένα και σίγουρα δεν ήταν διατεθειμένος να μοιραστεί τα φώτα της δημοσιότητας με τον Enrique, με τον οποίο δεν ανέβηκε ποτέ μαζί στη σκηνή.
«Τη δεκαετία του ’90 πουλούσε ακόμη πολλούς δίσκους, αλλά από το 2000 και μετά η μουσική του δεν μιλούσε πια στις νεότερες γενιές», λέει η Douguet. «Νομίζω ότι όταν ο Enrique ανέβηκε στη σκηνή, δεν ήταν έτοιμος να παραδώσει τη σκυτάλη. Δεν ήθελε τον ανταγωνισμό». Η μουσική κι η αγάπη του κοινού είχαν προτεραιότητα έναντι «κάθε είδους αγάπης», όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει. Με λίγα λόγια, οι θαυμαστές και η μουσική του θα έμπαιναν πάντα πάνω από την οικογένεια. Όπως έλεγε: «Δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο από το να βρίσκεσαι στη σκηνή και να δέχεσαι την αγάπη πολλών ανθρώπων. Και αυτό μου συμβαίνει κάθε μέρα».
Οι κατακτήσεις του «πιο διάσημου εν ζωή Ισπανού»
Κάπου στις αρχές του '00, με τις μηχανές αναζήτησης να έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας, ο Iglesias είναι στους τοπ τρεις Ισπανούς με τα περισσότερα searches, μετά τον Πικάσο και τον Νταλί, και πριν τον Banderaw και τον Μιρό. Αυτό τον καθιστούσε τον πιο διάσημο εν ζωή Ισπανό. Όπως είναι φυσικό, το όνομά του συνδέθηκε με πολλές ερωτικές κατακτήσεις, τόσες που είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς ποιες από αυτές ήταν αληθινές. Για λίγο καιρό βγαίνει με την Ursula Andress και στα 40α γενέθλιά του, δεν μπορούν να σταματήσουν να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται μπροστά στα φλας. Σε εκείνο το πάρτυ βρισκόταν κι ο Andy Warhol, που αργότερα θα δήλωνε γοητευμένος από τον Ισπανό τραγουδιστή. Όπως θα έγραφε στο ημερολόγιό του, ο Iglesias ήταν ακόμη πιο όμορφος από κοντά, «ύψους 1.90, κάτι που δεν του φαίνεται στις φωτογραφίες, με έντονο μαύρισμα και σχεδόν φωσφοριζέ δόντια».
Στις αρχές της δεκαετίας του '80, γνωρίζει την Priscilla Presley και την προσκαλεί στη συναυλία του στη Χιλή. Αργότερα, ο τραγουδιστής της πρότεινε να ανέβει στη σουίτα του, όμως, η Presley, που ήταν ακόμη ψυχικά τραυματισμένη από το δικό της διαζύγιο, αρνήθηκε. Αργότερα θα έλεγε «Ο Julio έμεινε έκπληκτος. Δε νομίζω ότι είχε συνηθίσει την απόρριψη».
Λίγο αργότερα, ο Iglesias αρχίζει να εμφανίζεται με την Angie Dickinson στο πλευρό του, αν και ποτέ δε σχολίασαν τη σχέση τους στον Τύπο. Οι κοινές τους εμφανίσεις κρατούν περίπου δύο χρόνια. Για άλλα δύο χρόνια βγαίνει με την Πορτορικανή σουπερστάρ Giannina Facio, την συν-παραγωγό του House of Gucci και πλέον σύζυγο του Ridley Scott.
To 1986 κάνει σχέση με την άγνωστη ακόμη Yolanda Hadid, τη μητέρα της Gigi και της Bella. Αυτό ήταν νωρίς στην καριέρα της ως μοντέλο, όταν είχε μόλις έρθει στις ΗΠΑ από την Ολλανδία. Χρόνια αργότερα θα έλεγε στο ριάλιτι «Κάποτε έβγαινα με τον Julio Iglesias, δεν ξέρω αν τον γνωρίζετε αλλά, πριν 30 χρόνια, αυτός με έφερε σε αυτό το εστιατόριο για πρώτη φορά», αναφερόμενη στο Sam's Restaurant.
Ο έρωτας θα του ξαναχτυπούσε την πόρτα, πάλι με ένα μοντέλο από την Ολλανδία, τη Miranda Rijnsburger, 22 χρόνια νεότερή του. Παντρεύτηκε στις 26 Αυγούστου 2010 σε μια μικρή εκκλησία στη Μαρμπέγια. Απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Miguel Alejandro Iglesias (γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1997), τον Rodrigo Iglesias (γενν. 3 Απριλίου 1999), τις δίδυμες Cristina και Victoria Iglesias (γενν. 1 Μαΐου 2001) και τον Guillermo Iglesias (γενν. 5 Μαΐου 2007).
Εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Δομινικανή Δημοκρατία, όπου ο Iglesias είχε αποκτήσει αρκετά ξενοδοχειακά συγκροτήματα, καθώς και το Διεθνές Αεροδρόμιο της Punta Cana, το οποίο αγόρασε από κοινού με άλλους επενδυτές, ανάμεσά τους και ο σχεδιαστής μόδας Oscar de la Renta.
Το 2019, δικαστήριο της Βαλένθια έκρινε ότι ο Iglesias είναι ο πατέρας του Javier Sánchez, γιου της Πορτογαλίδας πρώην χορεύτριας Maria Edite Santos. Ο Sánchez διεκδικούσε δικαστικά την αναγνώριση της πατρότητάς του από το 1992, υποστηρίζοντας ότι η μητέρα του είχε σχέση με τον Iglesias στην Καταλονία τον Ιούλιο του 1975. Ο τραγουδιστής είχε αρνηθεί επανειλημμένα να υποβληθεί σε τεστ πατρότητας. Η νομική ομάδα του Sánchez υποστήριξε ότι αποδεικτικά στοιχεία DNA που συλλέχθηκαν στις ΗΠΑ από ιδιωτικό ερευνητή επιβεβαίωναν τους ισχυρισμούς τους· ωστόσο, το δείγμα DNA δεν προερχόταν απευθείας από τον τραγουδιστή, αλλά είχε συλλεχθεί από «ένα μπουκάλι νερό» που είχε χρησιμοποιήσει ο γιος του, Julio Iglesias Jr., και το οποίο άφησε σε παραλία του Μαϊάμι.
Κλείνοντας, ας επιστρέψουμε σε εκείνο το ντοκιμαντέρ της Douguet. Η ίδια ποτέ δε μιλά απευθείαν με τον τραγουδιστή. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι γι’ αυτό, με βασικότερο τον φόβο της Douguet ότι θα μπορούσε να «γοητευτεί» από τον Iglesias διά ζώσης και να χάσει την αντικειμενικότητά της. Ωστόσο, πραγματοποίησε δεκάδες συνεντεύξεις με ανθρώπους που τον είχαν γνωρίσει ή του είχαν πάρει συνέντευξη. «Κανείς δεν μίλησε άσχημα γι’ αυτόν», λέει. «Όλοι κατέληγαν να γοητεύονται από εκείνον, ακόμη και όσοι είχαν προκατάληψη εναντίον του. Η γενική αίσθηση είναι ότι πρόκειται για έναν έξυπνο, γοητευτικό άνθρωπο, που σου δίνει την εντύπωση πως είσαι ο καλύτερός του φίλος μετά από μία ώρα παρέα. Έχει μια εντυπωσιακή χαρισματικότητα».
Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε η ίδια να ξεφύγει από τη γοητεία του; «Όταν άρχισα να ερευνώ, είπα στον εαυτό μου: δεν γίνεται», καταλήγει. «Πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που δεν τον συμπαθούν. Δεν μπορεί να είναι τόσο γοητευτικός. Αλλά ακόμη κι άνθρωποι με τους οποίους είχε έρθει σε ρήξη μιλούν καλά γι’ αυτόν. Στο τέλος, κατέληξα να πιστέψω ότι ήταν».
