Ο Αλέξανδρος Ιόλας ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συλλέκτες έργων Τέχνης στην Ιστορία, και λειτούργησε ως πηγή έμπνευσης και δημιουργίας για τους μεγαλύτερους εικαστικούς καλλιτέχνες του 20ου αιώνα. Τους περισσότερους από αυτούς δε, τους είχε ανακαλύψει και καθιερώσει ο ίδιος.
Ήταν μια συναρπαστική προσωπικότητα που είχε την τύχη και το ταλέντο να γνωρίζει να συναναστρέφεται και να γοητεύει μυθικές μορφές: από τον Κωνσταντίνο Καβάφη, τον Άγγελο Σικελιανό και τον Ντιαγκίλεφ μέχρι τον Πάμπλο Πικάσο, τον Άντι Γουόρχολ και τον Ρούντολφ Νουρέγεφ.
Στην Ελλάδα ωστόσο είχε γίνει περισσότερο γνωστός μέσα από τον παραμορφωτικό φακό των κίτρινων πρωτοσέλιδων του Τύπου της δεκαετίας του 80. Η ομοφυλοφιλία του, σε συνδυασμό με τον πλούτο, τις διασυνδέσεις, τον ασυμβίβαστο τρόπο ζωής και το ανερυθρίαστο χιούμορ του τον κατέστησαν ιδανικό στόχο.
Για πολλά χρόνια μετά το θάνατο του στις 8 Ιουνίου του 1987 παρέμενε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην Ελλάδα και πέρασαν δεκαετίες μέχρι να γίνει κατανοητός τόσο ο ίδιος ως μέγιστη προσωπικότητα των Τεχνών όσο και το μέγεθος της απώλειας της συλλογής του την οποία είχε κάθε πρόθεση να κληροδοτήσει σε ένα κράτος που όμως δεν ήθελε καμία συναλλαγή μαζί του έπειτα από τα συκοφαντικά δημοσιεύματα των εφημερίδων στα 80s.
