Μέσα στο ατελείωτο scroll των social media, λίγα δευτερόλεπτα ακούγοντας τη φωνή της Μαριάνας Κατσιμίχα, αρκούν για να τραβήξουν την προσοχή σου και να κάνεις μια παύση για να απολαύσεις μια ερμηνεία, που σπάνια σε αγγίζει σε αυτό τον βαθμό.
Η Μαριάνα Κατσιμίχα δεν είναι απλώς μια νέα φωνή που έγινε viral. Είναι μια καλλιτέχνιδα που φαίνεται να βρίσκει τον δρόμο της χωρίς βιασύνη, χωρίς κατασκευασμένες φιλοδοξίες και κυρίως χωρίς να χάνει την ουσία. Το «Βαλς των Ονείρων» την έφερε ξαφνικά στο προσκήνιο, όμως όπως την γνωρίσαμε μέσα από τη συνέντευξη που έδωσε στο Grace, η ίδια παραμένει γειωμένη, σχεδόν αμήχανη μπροστά στην έντονη αναγνωρισιμότητα, επιλέγοντας να κρατήσει το βλέμμα της στραμμένο σε αυτό που την καθορίζει: το συναίσθημα.
Σε μια ειλικρινή και ουσιαστική συζήτηση, μιλά για τη μετάβαση από την ανωνυμία στην αποδοχή του κόσμου, για τη βαθιά σχέση με τον πατέρα της και τις συμβουλές που λειτουργούν ως πυξίδα. Μας μιλά επίσης για τη νοσταλγία που διαπερνά τη μουσική της, αλλά και για την ανάγκη να προστατεύσει τον εαυτό της μέσα σε έναν χώρο που εύκολα σε παρασύρει.
Με λόγο απλό αλλά ουσιαστικό, αποκαλύπτει πως η τέχνη μπορεί να γίνει ταυτόχρονα καταφύγιο και τρόπος έκφρασης, χωρίς να εκθέτει πλήρως τον εσωτερικό της κόσμο.
Το «Βαλς των Ονείρων» έγινε viral πολύ γρήγορα και άγγιξε χιλιάδες ανθρώπους. Πώς βίωσες αυτή την ξαφνική αναγνωρισιμότητα μέσα από τα social media;
Η αλήθεια είναι ότι άργησα να καταλάβω τί συμβαίνει και να το συνειδητοποιήσω. Προφανώς είναι περίεργο -όχι με κακό τρόπο- να σε αναγνωρίζουν ξαφνικά, να σου μιλάνε στο δρόμο, να λαμβάνεις τόσα μηνύματα. Όμως μέχρι τώρα δεν έχω κάποια κακή εμπειρία, ίσα ίσα το αντίθετο. Φυσικά μέσα από την αναγνωρισιμότητα προκύπτουν και αρνητικά σχόλια στα οποία δε δίνω σημασία γιατί αν δίνεις, φθείρεσαι πολύ.
Τι πιστεύεις ότι είναι αυτό που κάνει τον κόσμο να συνδεθεί τόσο έντονα με τη φωνή και την ερμηνεία σου;
Ομολογουμένως, δεν μπορώ να γνωρίζω κάτι τέτοιο. Μπορώ να πω ότι σαν Μαριάνα συνδέομαι με τις φωνές και τις ερμηνείες που λένε κάτι στην ψυχή μου και με αγγίζουν. Ελπίζω κάτι τέτοιο να νιώθουν και άνθρωποι που με ακούνε. Θα με χαροποιούσε πολύ, κάτι τέτοιο.
Μέχρι πρόσφατα δεν είχες στο μυαλό σου να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική. Τι σε έκανε τελικά να πεις «ναι, αυτό θέλω να κάνω»;
Έγινε πηγαία και φυσικά. Δεν είπα ποτέ "τώρα θα ασχοληθώ με αυτό", αλλά μέσα από διάφορες συγκυρίες και συνθήκες οδηγήθηκα στη συνειδητοποίηση πως θέλω να ασχοληθώ με την μουσική και πως με γεμίζει. Άρα αν μπορείς να κάνεις δουλειά κάτι που αγαπάς, γιατί να μην το κάνεις;
Στο σήμερα, το γνωστό σου επίθετο λειτουργεί περισσότερο ως ευθύνη, ως έμπνευση ή ως κίνητρο για σένα;
Το επίθετο μου είναι ένα κίνητρο να δουλεύω και να γίνομαι όλο και καλύτερη.
Είναι σίγουρα μεγάλη ευθύνη καλλιτεχνικά και το ξέρω από πάντα αυτό. Όμως παράλληλα είναι ένα κίνητρο να δουλεύω και να γίνομαι όλο και καλύτερη. Ξέρω δηλαδή ότι θα συγκριθώ και δεν με πειράζει. Αυτό που θα με πείραζε θα ήταν να ξέρω ότι με συγκρίνουν, λέγοντας πως δεν είμαι άξια να συνεχίσω, κατά κάποιο τρόπο, μουσικά το όνομα που έχω.
Πρόσφατα δήλωσες πως μια συμβουλή του πατέρα σου ήταν η εξής: «Αν σταματήσεις να βλέπεις τη μουσική με ρομαντικό τρόπο, απλά σταμάτα να το κάνεις». Έχει υπάρξει στιγμή που φοβήθηκες ότι χάνεις αυτόν τον ρομαντισμό;
Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που μπορεί λόγω συνθηκών στη ζωή σου να νιώσεις ότι ίσως χάνεις στιγμιαία αυτό το μαγικό πράγμα που νιώθεις, όμως νομίζω ότι σε ένα γενικό πλαίσιο είναι δύσκολο να χαθεί αν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις. Πάντα θα επιστρέφει η ρομαντική αυτή διάθεση να σου θυμίζει, γιατί συνεχίζεις να το κάνεις.
Υπάρχει κάποια ανάμνηση με τον πατέρα σου που έχεις ξεχωρίσει έντονα;
Μια ανάμνηση σχετικά πρόσφατη είναι όταν τραγουδήσαμε παρέα το "Νύχτωσε νύχτα". Εγώ πρώτη φωνή κι εκείνος δεύτερη. Το ηχογράφησα και το κρατάω να το έχω πάντα. Είναι μια πολύ όμορφη στιγμή από τις πιο πρόσφατες και χαίρομαι που την απαθανάτισα.
Η νοσταλγία φαίνεται να είναι βασικό στοιχείο της καλλιτεχνικής σου ταυτότητας. Τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο από το παρελθόν;
Με συγκινεί κυρίως να βλέπω πώς ήμουν σαν άνθρωπος κάποτε, και πώς έχω γίνει σήμερα.
Με συγκινούν οι άνθρωποι που έφυγαν, οι άνθρωποι που έμειναν και όλες οι αναμνήσεις καλές ή κακές, γιατί αυτά με διαμόρφωσαν σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη. Η μουσική μου έχει πράγματι μια νοσταλγία και ίσως αυτό έχει να κάνει και με το γεγονός ότι τέτοια είναι η μουσική που με συγκινεί σαν ακροάτρια. Έτσι επιλέγω να λέω και να γράφω τέτοια τραγούδια.
Υπάρχει κάποια στιγμή που ένιωσες έντονα την αναγνωρισιμότητα του κόσμου; Τι σου προκάλεσε εκείνη την αίσθηση;
Την ένιωσα έντονα τελευταία, γιατί μπορεί μέσα σε μια μέρα να με σταματούσαν δύο και τρεις φορές για να μου μιλήσουν στο δρόμο, κάτι που ένα μήνα πριν δε συνέβαινε. Το πιο ακραίο που έχει συμβεί δύο φορές τελευταία είναι να είμαι στο μετρό, να με κοιτάει ένα άτομο να γυρίζει το κινητό του και εκείνη τη στιγμή να ακούει εμένα. Ήταν πολύ περίεργη και ωραία στιγμή, παράλληλα.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για σένα να εκτίθεσαι συναισθηματικά μέσα από τη μουσική σου; Υπάρχει κάτι που κρατάς μόνο για σένα;
Νιώθω ότι κρατάω αρκετά τα συναισθήματά μου για μένα και παράλληλα τα δίνω απλόχερα μέσα από τη μουσική μου. Είναι καλό να εκφράζεις τον συναισθηματικό σου κόσμο μέσα από την τέχνη σου, αλλά να κρατάς παράλληλα την προσωπική σου ζωή προστατευμένη. Μου αρέσει να νιώθω έντονα όταν τραγουδάω και όταν δημιουργώ, και αυτό να περνάει στον ακροατή. Όμως παρ' όλα αυτά, πολλά είναι εκείνα που όσοι έχουμε μια παραπάνω έκθεση, κρατάμε για εμάς. Αν κάθε φορά που δεν ήμουν καλά το έδειχνα, θα ξέφευγα θεωρώ από το επαγγελματικό πλαίσιο, οπότε κάνω το συναισθηματικό φορτίο μου παραγωγικό, κατά κάποιο τρόπο.
Αν έπρεπε να προστατεύσεις ένα μόνο στοιχείο του εαυτού σου μέσα σε αυτόν τον χώρο, ποιο θα ήταν;
Θα προστάτευα τη Μαριάνα. Εννοώ πως δεν θέλω ποτέ να χάσω το χαρακτήρα μου στην καθημερινότητα και τη συμπεριφορά μου στους γύρω μου, όποιοι και αν είναι αυτοί.
Θέλω να παραμείνω αυτή που ήμουν πάντα, όπως και αν εξελιχθεί η πορεία μου στη μουσική.
Τι είναι αυτό που σε κρατάει προσγειωμένη και αυθεντική;
Δεν ήθελα ποτέ να "γίνω κάποια". Δεν είχα δηλαδή μεγαλόπνοα σχέδια να με ξέρουν, να με αναγνωρίζουν και να κάνω καριέρα. Ήθελα απλά να κάνω αυτό που αγαπώ και να ζω από αυτό. Έχω λάβει αρκετές συμβουλές και από τον πατέρα μου, οπότε ποτέ δεν ένιωσα ότι υπάρχει περίπτωση να πάρουν τα μυαλά μου αέρα. Το μόνο που με ενδιέφερε είναι να κάνω αυτό που κάνω, όσο καλύτερα μπορώ και με την ψυχή μου.
Θες να μοιραστείς μαζί μας τρία ονόματα νεαρών ή μη, καλλιτεχνών που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει μουσικά ή δημιουργικά;
Όπως λέω κάθε φορά, η μεγάλη μου έμπνευση φωνητικά, σαν παρουσία και σαν άτομο είναι η Χάρις Αλεξίου από πάντα και για πάντα. Από νέες φωνές εκτιμώ πολλές όπως η Ανατολή Μαργιόλα, η Σεμέλη Παπαβασιλείου, η Ασπασία Στρατηγού και διάφορες άλλες και άλλοι. Είπα μόνο γυναίκες, απ' ότι παρατηρώ. Οπότε θα πω σίγουρα πως η αγαπημένη μου αντρική φωνή είναι ο Βασίλης Προδρόμου που τυχαίνει να συνεργαζόμαστε κιόλας. Και οι υπόλοιποι συνεργάτες μου όπως ο Μηνάς Πασπαλάς και ο Δημήτρης Μπάκουλης, ωστόσο, είναι καταπληκτικοί. Αλλά σταματάω γιατί θα πω εκατό ονόματα.
Τι ονειρεύεσαι για τα επόμενα χρόνια -όχι μόνο σε επίπεδο καριέρας, αλλά και ως άνθρωπος;
Ονειρεύομαι να είμαι ευτυχισμένη, να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και με όσα κάνω και να δημιουργώ πολλή μουσική και όμορφες συνεργασίες. Και πολύ σημαντικό, να έχω τους ανθρώπους μου δίπλα μου να μοιραζόμαστε στιγμές, καλές και κακές.
Αν γύριζες πίσω τον χρόνο, υπάρχει κάτι που θα έκανες διαφορετικά ή νιώθεις ότι όλα έγιναν όπως έπρεπε;
Σίγουρα θα ήθελα να έχω ασχοληθεί με τη μουσική πολύ νωρίτερα και πιο αποκλειστικά. Αλλά θεωρώ ότι εν τέλει τώρα είμαι πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη και γενικά δε μετανιώνω για κάτι, γιατί όλα είχαν ένα νόημα όταν τα έκανα και με διαμόρφωσαν.
Υπάρχει κάποια στιγμή ή συναίσθημα που όταν τραγουδάς, νιώθεις ότι η μουσική σε υπερβαίνει και αγγίζει κάτι πέρα από σένα;
Ναι, πολύ συχνά χάνομαι μέσα στο τραγούδι, γι' αυτό και πολύ σπάνια έχω ανοιχτά μάτια όταν τραγουδάω. Εκείνη τη στιγμή είμαι σε ένα δικό μου κόσμο γεμάτο με συναισθήματα. Αυτό είναι και το νόημα για μένα. Έχω πάψει να αγχώνομαι τόσο για το τεχνικό κομμάτι του πώς ακούγομαι και απλά απολαμβάνω τη στιγμή και ό,τι συναίσθημα προκύπτει ανάλογα με το τι τραγουδάω.
Σε μια εποχή που η ταχύτητα συχνά υπερισχύει της ουσίας, η Μαριάνα Κατσιμίχα μοιάζει να κινείται αντίστροφα -με ευαισθησία και μια σπάνια προσήλωση στο συναίσθημα.
Μέσα από τα λόγια της, γίνεται ξεκάθαρο πως η μουσική για εκείνη είναι κάτι πολύ περισσότερο από καριέρα -είναι τρόπος να εκφράζεται, να μαθαίνει για τον εαυτό της και να μοιράζεται στιγμές με τον κόσμο γύρω της.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια αφήνει τη φωνή της να μιλήσει για όλα όσα νιώθει. Παρά τη γρήγορη αναγνωρισιμότητα, παραμένει προσγειωμένη και αυθεντική και ίσως αυτό να είναι που κάνει την κάθε της ερμηνεία να ξεχωρίζει.
