Έχει διαγράψει μια πορεία που δύσκολα περιορίζεται σε μία μόνο σκηνή ή ύφος. Από τα πρώτα του βήματα δίπλα στον Θεόδωρο Τερζόπουλο μέχρι την Επίδαυρο, το Ηρώδειο αλλά και τη σταθερή παρουσία του στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, επιλέγει ρόλους που τον τραβούν έξω από τη ζώνη ασφαλείας του. Αυτή την περίοδο, ετοιμάζεται να εμφανιστεί στην παράσταση «Το κλουβί με τις τρελές», σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη. Μέσα από αυτό το συνεχές πέρασμα ανάμεσα σε εκφραστικά μέσα και φόρμες, ο Γιάννης Στάνκογλου μας μιλά για το θέατρο, τη μνήμη και την Ελλάδα που τον διαμόρφωσε.
Πότε νιώθετε πιο αυθεντικός και τι ρόλο παίζει η Ελλάδα σε αυτό;
Βρίσκω την αυθεντικότητά μου στις στιγμές που πλησιάζω τη φύση – στη θάλασσα, στο βουνό, εκεί όπου ο χρόνος χαμηλώνει τον τόνο του και μπορώ να σταθώ ήσυχος. Η γεύση του νερού, τα έντονα χρώματα, η ιδιότυπη γεωγραφία που σου επιτρέπει να περάσεις από το βουνό στη θάλασσα μέσα σε λίγη ώρα, καβάλα σε μια μηχανή, συνθέτουν μια εμπειρία που για μένα καθορίζει το αίσθημα του ανήκειν.
Πιστεύετε ότι σήμερα μπορούμε να μιλάμε για «ελληνικό θέατρο» ή, λόγω της παγκοσμιοποίησης, οι διαχωρισμοί έχουν πια σχεδόν εξαφανιστεί;
