Η τηλεοπτική μεταφορά του έργου του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, συνεχίζει να ξεδιπλώνει με ένταση τα πάθη και τις κοινωνικές αντιθέσεις μιας άλλης εποχής, μέσα από τη σειρά «Οι Αθώοι», του MEGA (νέο επεισόδιο, Παρασκευή στις 22:10). Σε ένα κομβικό σημείο της ιστορίας, μια νέα παρουσία έρχεται να μεταβάλλει τις ισορροπίες. Πρόκειται για τη Φιλίππα Κουτούπα, που ενσαρκώνει τη Ρήνα, μια νεαρή βοσκοπούλα η οποία μπαίνει στη ζωή του Γιάννου και γίνεται φως μέσα στη σκοτεινή του πορεία.
Με σπουδές στο musical theatre και επαγγελματική εμπειρία στο Λονδίνο, η ηθοποιός φέρνει στη μικρή οθόνη μια ερμηνεία που ισορροπεί ανάμεσα στη δύναμη και την ευαισθησία, ενώ η καλλιτεχνική της διαδρομή αποκαλύπτει μια δημιουργό που αντιμετωπίζει την τέχνη ως ενιαία μορφή έκφρασης.
Η ίδια μιλά για έναν χαρακτήρα με πείσμα και αποφασιστικότητα, στοιχεία που απαιτούσαν θάρρος για την εποχή. Στα γυρίσματα στα Τζουμέρκα βίωσε μια εμπειρία σχεδόν «εκδρομική», όπως λέει, καθώς το φυσικό τοπίο ενίσχυε την αίσθηση ελευθερίας και συγκέντρωσης στη δουλειά.
Για τη Φιλίππα Κουτούπα η υποκριτική, ο χορός και η μουσική, δεν διαχωρίζονται. Τα αντιμετωπίζει ως διαφορετικές όψεις της ίδιας ανάγκης για έκφραση, με στόχο κάθε ιστορία που αφηγείται, να έχει προσωπική αλήθεια και συναισθηματικό βάθος.
Μπαίνεις στη σειρά «Οι Αθώοι» σε ένα κομβικό σημείο της ιστορίας. Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος σου και τι φέρνει στην αφήγηση;
Ο Γιάννος έχει φύγει από την Κέρκυρα, πληγωμένος από τον γάμο της Μαργαρίτας, και καταλήγει, μετά από πολλές κακουχίες, στο φτωχικό σπίτι της οικογένειας Νούσια. Εγώ παίζω την κόρη του Νούσια (Κώστας Κονταράτος) και της Λέγκως (Γιούλη Τσαγκαράκη), τη Ρήνα: μια νεαρή βοσκοπούλα που μπαίνει στη ζωή του Γιάννου και δίνει ελπίδα σε εκείνον και στη μητέρα της, ότι μπορούν να γίνουν ο ένας για τον άλλον σανίδα σωτηρίας.
Υπάρχει κάτι που σε άγγιξε περισσότερο όταν διάβασες για πρώτη φορά τον ρόλο σου;
Με άγγιξε η προστατευτικότητα και η αυστηρότητα που δείχνει προς τον πατέρα της, που δεν είναι άλλο παρά μια κεκαλυμμένη μορφή της αγάπης της για εκείνον.
Τι πιστεύεις ότι θα αγαπήσει περισσότερο το κοινό σε αυτόν τον χαρακτήρα;
Ίσως το πείσμα της. Έχει μια αποφασιστικότητα που απαιτούσε πολύ θάρρος εκείνη την εποχή.
Πώς χτίστηκε η χημεία σου με τον Κώστα Νικούλι και τι κάνει τη σχέση των χαρακτήρων σας ξεχωριστή;
Σε αυτή τη σειρά είχαμε την πολυτέλεια να κάνουμε και κάποιες πρόβες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα και εκεί μπήκαν οι πρώτες βάσεις. Από εκεί και πέρα συνεχίστηκε να χτίζεται στις μεταξύ μας συζητήσεις περί υποκριτικής όσο πηγαινο-ερχόμασταν στην Αθήνα, και διαισθητικά πάνω στις σκηνές. Το ιδιαίτερο στη σχέση των χαρακτήρων μας είναι ότι θεωρητικά είναι ιδανική. Έχουν τους ίδιους περιορισμούς, κουβαλάνε παρόμοιο πόνο και θα μπορούσαν πολύ εύκολα να κατανοήσουν ο ένας τον άλλον και να συμπορευτούν σε μια ήσυχη ζωή.
Τι ατμόσφαιρα επικρατεί στα γυρίσματα της σειράς;
Η αλήθεια είναι ότι, επειδή ήμασταν στα όμορφα Τζουμέρκα, περάσαμε πολύ καλά στα συγκεκριμένα γυρίσματα. Όταν ξυπνάς και βλέπεις αυτά τα τοπία πηγαίνεις με άλλη διάθεση στη δουλειά. Σίγουρα μπορεί να υπάρξουν και εκεί δυσκολίες και κούραση, αλλά όσο να' ναι ο καθαρός αέρας τα γλυκαίνει όλα και την περισσότερη ώρα νιώθεις ότι είσαι σε εκδρομή.
Υπήρξε κάποια σκηνή που σε δυσκόλεψε ιδιαίτερα συναισθηματικά;
Η τελευταία σκηνή που μοιραζόμαστε στη σειρά με τον Κώστα Νικούλι, που είναι και η τελευταία σκηνή που αλληλεπιδρούν οι χαρακτήρες μας, ήταν ιδιαίτερα απαιτητική. Ήταν μεγάλη και η Ρήνα περνάει από χίλια κύματα, αλλά ήταν πολύ σωστές οι συνθήκες στο γύρισμα και ο κύριος Κουτελιδάκης είχε πολύ ξεκάθαρο όραμα, οπότε εν τέλει βγήκε η δουλειά και το χάρηκα ίσως πιο πολύ από όλα τα γυρίσματα.
Συνήθως οι πιο δύσκολες συναισθηματικά σκηνές είναι εκείνες που τελικά σε αφήνουν με μια καλύτερη, ή έστω πιο γειωμένη, αίσθηση μετά, γιατί νιώθεις ότι κάτι αλλάζει και κάτι που κρατούσες μέσα σου έχει εκτονωθεί.
Τι ξεχωρίζει τη σειρά «Οι Αθώοι» από άλλες δραματικές παραγωγές της ελληνικής τηλεόρασης;
Η σειρά είναι βασισμένη σε ένα πολύ μεστό νοημάτων βιβλίο του Θεοτόκη, έχει μεταγραφεί και διασκευαστεί με εντυπωσιακή μαεστρία σε σενάριο από την Ελένη Ζιώγα και είχε για καπετάνιους στα γυρίσματα τον Νίκο και τον Άγγελο Κουτελιδάκη. Όλα συντελούν σε ένα πολύ δυνατό αποτέλεσμα. Και είναι ξεκάθαρο από τα πρώτα κιόλας επεισόδια (για να μην πω πλάνα) ότι ο Γιάννης Φώτου έχει κάνει εξαιρετική δουλειά με τη φωτογραφία της σειράς. Τα εξωτερικά γυρίσματα που πραγματοποιήθηκαν εκτός Αθηνών έχουν δώσει άλλη πνοή στο τελικό αποτέλεσμα. Έχουν μια πολύ ξεχωριστή ατμόσφαιρα αυτά τα χωριά και αυτά τα βουνά, που δεν γίνεται να αποτυπωθεί σε στούντιο. Και πιστεύω η σειρά θα ξεχωρίσει γιατί συνολικά έχουν δώσει όλοι οι συντελεστές τον καλύτερό τους εαυτό.
Σπούδασες Musical Theatre και επαγγελματικό χορό στο Laine Theatre Arts και έζησες έξι χρόνια στο Λονδίνο. Πώς σε διαμόρφωσε αυτή η εμπειρία;
Το πιο σημαντικό που αποκόμισα από τις σπουδές μου και τις επαγγελματικές εμπειρίες που είχα στο Λονδίνο είναι η πειθαρχία. Το πόσο σοβαρά αντιμετωπίζουν τη συνεχή εκπαίδευση, τη συνέπεια στη δουλειά και τον σεβασμό στον εργασιακό χώρο.
Πώς συνυπάρχουν μέσα σου η ηθοποιός, η χορεύτρια και η μουσικός;
Συνυπάρχουν πολύ αρμονικά, καθώς δεν κάνω (συνειδητά τουλάχιστον) αυτόν τον διαχωρισμό. Είναι όλα μία μορφή έκφρασης. Το μόνο που αλλάζει είναι το πώς θα εκφραστώ κάθε φορά, δηλαδή με ποιον τρόπο θα πω την ιστορία που καλούμαι να πω, αλλά η προσέγγιση είναι πάνω κάτω η ίδια: να σημαίνει κάτι ειλικρινές για μένα, για να μπορέσει να αποκτήσει σημασία, έστω και διαφορετική, για κάποιον άλλο.
Υπάρχει κάποια συνεργασία ή έργο που νιώθεις ότι σε καθόρισε καλλιτεχνικά;
Η νέα ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου, το “Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα Το Πάττυ”, στην οποία συμμετέχω και έρχεται σύντομα στους κινηματογράφους, ήταν μια κομβική δουλειά για εμένα. Καταρχάς, ο Γιώργος είδε πέρα από το παρουσιαστικό μου και μου εμπιστεύτηκε έναν πολύ δυναμικό χαρακτήρα κι έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω κάτι αρκετά διαφορετικό καλλιτεχνικά. Επίσης, η συγκεκριμένη ταινία είχε κάποια εξαιρετικά απαιτητικά γυρίσματα, σωματικά και πνευματικά, που εφόσον ολοκληρώθηκαν και στέφθηκαν με επιτυχία -τολμώ να πω, έχοντας πια δει την ταινία- νιώθω ότι μπορώ να φέρω εις πέρας οτιδήποτε άλλο μου ζητηθεί.
Κλείνοντας τη συζήτηση μαζί της, καταλαβαίνει κανείς γιατί ο ρόλος της Ρήνας και η Φιλίππα μοιάζουν να μοιράζονται τον ίδιο παλμό.
Πέρα από την πειθαρχία που τη χαρακτηρίζει, η ηθοποιός βλέπει τη δουλειά της σαν διάλογο με τον θεατή.
Όσο για τη σειρά, καταλαβαίνεις ότι πίσω από κάθε σκηνή, και κάθε βλέμμα, υπάρχει μια ηθοποιός που ακούει προσεκτικά, παρατηρεί και αφήνει τον χαρακτήρα να ζήσει, χωρίς να φωνάζει για να φανεί, δίνοντας έτσι στην Ρήνα την αυθεντικότητα και τη ζωντάνια που την κάνουν να ξεχωρίζει.
