Το 1985, μια φωτογραφία που τράβηξε η δημοσιογράφος Adriana Mulassano πάγωσε τον χρόνο μπροστά στον Duomo του Μιλάνο, το σύμβολο της πόλης όπου πραγματοποιείται η Εβδομάδα Μόδας. Ίσως οι φωτογραφιζόμενοι να μην το γνώριζαν τότε, αλλά το στιγμιότυπο αυτό θα αποτύπωνε την αριστεία της ιταλικής μόδας σε όλο της το μεγαλείο. Μια ήσυχη αλλά αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι η ιταλική μόδα είχε πια πάψει να ακολουθεί τον κόσμο κι είχε αρχίσει να τον διαμορφώνει.
Η εικόνα, σήμερα εμβληματική, αποτυπώνει μια ομάδα σχεδιαστών που δεν συνυπήρχαν απλώς στο ίδιο κάδρο, αλλά στο ίδιο ιστορικό σταυροδρόμι. Ξεκινώντας από τα αριστερά, βλέπουμε τη Laura Biagiotti, τον Mario Valentino, τον Gianni Versace, τη Krizia, τη Paola Fendi, τον Valentino Garavani, τον Gianfranco Ferrè, τη Mila Shon, τον Giorgio Armani, τον Ottavio Missoni, τον Franco Moschino και τον Luciano Soprani. Μορφές που δεκαετίες αργότερα, παραμένουν ακλόνητα σημεία αναφοράς και κεφάλαια μιας συλλογικής αφήγησης, που μετέτρεψε το Made in Italy σε σφραγίδα ποιότητας, καινοτομίας και δεξιοτεχνίας. Τα ταλέντα αυτά θα γίνονταν φορείς ενός νέου λεξιλογίου για την κομψότητα και την πολυτέλεια.
Το σκηνικό δεν είναι τυχαίο. Ο Duomo, με τη βαριά γοτθική του παρουσία, λειτουργεί ως μάρτυρας και ως σκηνικό μεγαλοπρέπειας. Πίσω τους απλώνεται η πόλη. Μπροστά τους, το μέλλον. Το Μιλάνο στα μέσα της δεκαετίας του ’80 ήταν μια οικονομική δύναμη, ένα πολιτιστικό εργαστήρι, και —όλο και πιο καθαρά— η νέα παγκόσμια πρωτεύουσα της μόδας. Ήταν η περίοδος κατά την οποία η Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου (Milan Fashion Week) άρχιζε να αποκτά διεθνές βάρος, όχι ως κοσμικό γεγονός, αλλά ως μηχανισμός παραγωγής αισθητικής εξουσίας.
