Η φετινή εμφάνιση της Κροατία στη Eurovision 2026 έφερε ξανά στο προσκήνιο μια πανάρχαια βαλκανική παράδοση που επιβιώνει σήμερα περισσότερο ως πολιτισμική μνήμη παρά ως ζωντανό έθιμο: το παραδοσιακό τελετουργικό τατουάζ, γνωστό σε διάφορες περιοχές των Βαλκανίων ως sicanje, bocanje, «σταυροτύπωμα» ή «κέντημα». Παρότι συχνά συνδέεται με τους καθολικούς κροατικούς πληθυσμούς της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης, η πρακτική αυτή δεν υπήρξε αποκλειστικά κροατική. Αντίστοιχα σύμβολα και τεχνικές συναντώνται σε βλάχικους πληθυσμούς της Ηπείρου και της Μακεδονίας, σε περιοχές της Αλβανίας, αλλά και σε άλλες κοινότητες της Βαλκανικής, αποκαλύπτοντας ένα κοινό πολιτισμικό υπόστρωμα που προϋπήρχε ακόμη και του χριστιανισμού.
Τα τατουάζ αυτά χαράζονταν κυρίως στα χέρια, στους καρπούς, στο μέτωπο ή στο στήθος νεαρών κοριτσιών -και σε ορισμένες περιπτώσεις αγοριών- ήδη από την παιδική ηλικία. Οι σταυροί, οι κύκλοι, τα κλαδιά και τα γεωμετρικά μοτίβα λειτουργούσαν ταυτόχρονα ως σύμβολα πίστης, προστασίας, κοινωνικής ταυτότητας και ομορφιάς. Στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, ειδικά στις χριστιανικές κοινότητες των Βαλκανίων, το «στίξιμο» απέκτησε και χαρακτήρα αντίστασης: πολλοί πίστευαν ότι τα εμφανή χριστιανικά σύμβολα θα απέτρεπαν εξισλαμισμούς, αρπαγές, βιασμούς ή βίαιες μετακινήσεις κοριτσιών σε χαρέμια.
Στους βλάχικους πληθυσμούς της Ελλάδας, το σταυροτύπωμα αποτελούσε επίσης μια βαθιά ριζωμένη γυναικεία πρακτική. Οι μεγαλύτερες γυναίκες που φέρουν ακόμη σταυρούς ανάμεσα στα φρύδια ή στα χέρια τους αποτελούν τις τελευταίες ζωντανές μνήμες ενός εθίμου που μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά. Το τατουάζ γινόταν με αυτοσχέδιες χρωστικές από κάρβουνο και αλκοόλ, ενώ οι βελόνες χάραζαν το δέρμα πάνω σε σχέδια που συχνά παρέπεμπαν στη φύση, στη θρησκεία ή στην οικογενειακή ταυτότητα. Η διαδικασία ήταν επώδυνη και τελετουργική.
