Το δοχείο, που αποτελεί πεδίο έμπνευσης κι έρευνας αυτής της έκθεσης, λειτουργεί ως μια μεταφορά για την ίδια την δημιουργία. Το δοχείο ως κενός χώρος, ως χώρος που δέχεται, ως σχήμα πρώτης ύλης, υγρής και στερεής, ως χώμα και νερό, πηλός και χρώμα που αναπλάθονται σε νέα σχήματα και νέες εικόνες της ίδιας μορφής. Μια πηγαία δύναμη, που φανερώνεται άλλοτε ισορροπημένη και γενναιόδωρη, άλλοτε ορμητική κι ατίθαση, κι άλλοτε γεμάτη ευθραυστότητα.
Δοχεία που προήλθαν από χώμα και νερό, στο καμίνι χάνουν τα τελευταία ίχνη της υγρασίας τους για να γίνουν, εν τέλει, το αντικείμενο αυτό που συγκρατεί και δέχεται το νερό. Αυτό το παράδοξο περιέχει η πρακτική της μαρίνας: το να αφαιρείς νερό για να κάνεις χώρο για νερό. Τιμώντας τη φυσική μεταμορφωτική διαδρομή των στοιχείων και του χώρου που τα συγκρατεί.
Το νερό ως οδηγός˙ το νερό που απλώνεται, συγκεντρώνεται στο χρώμα, διαλύεται κι ανασχηματίζεται στο καμβά, διαμορφώνει την πρακτική του γιάννη. Από τη ρευστότητα αυτών των κινήσεων αναδύονται καινούργιες μορφές: άνθη που ποτέ δεν φυτρώσανε, πλάσματα που υπονοούνται, πρόσωπα που αχνοφαίνονται, εσωτερικά τοπία τόσο ποικίλα όσο και τα βλέμματα που πέφτουν πάνω τους.
