Το 2026 προδιαγράφεται ως μια από τις πιο πυκνές και φιλόδοξες κινηματογραφικές χρονιές των τελευταίων ετών. Τα μεγάλα στούντιο επιστρέφουν δυναμικά με συνέχειες εδραιωμένων franchises, ενώ παράλληλα σημαντικοί δημιουργοί του σύγχρονου σινεμά παρουσιάζουν πρωτότυπα ή υψηλών απαιτήσεων πρότζεκτ, σχεδιασμένα ξεκάθαρα για τη μεγάλη οθόνη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει από καθαρόαιμο horror και επιστημονική φαντασία μέχρι gothic ρομαντικές ιστορίες, λογοτεχνικές μεταφορές, βιογραφίες και οικογενειακά φιλμ, με την ισορροπία ανάμεσα στο εμπορικό και το auteur να είναι πιο εμφανής από ποτέ.
Το 2026 μοιάζει να επαναφέρει τη συζήτηση γύρω από το σινεμά ως εμπειρία κι όχι απλώς ως περιεχόμενο. Αυτό αποκτά βαθύτερο νόημα μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο των πρόσφατων εξελίξεων στη βιομηχανία του κινηματογράφου, ειδικά μετά την πολύκροτη συμφωνία μεταξύ Warner Bros. και Netflix, που περιγράφεται από τα μέσα ως «σεισμός» για ολόκληρο το Χόλιγουντ. Το deal δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, καθώς οι δύο εταιρείες έχουν υπογράψει μεν μια δεσμευτική συμφωνία εξαγοράς, αλλά η μεταβίβαση των περιουσιακών στοιχείων δεν έχει ακόμη κλείσει οριστικά.
Σε κάθε περίπτωση, τα παραπάνω αλλάζουν εντελώς το κινηματογραφικό τοπίο, πιθανότατα για πάντα και για τον λόγο αυτό πολλοί σινεφίλ ανά τον κόσμο έχουν εκφράσει τις ανησυχίες τους. Για χρόνια, το Netflix είχε μια στρατηγική που δεν προωθούσε απαραίτητα τις κυκλοφορίες στις κινηματογραφικές αίθουσες, προτιμώντας να διαθέτει πρώτα τις ταινίες στην πλατφόρμα του, για να προσελκύσει και να διατηρήσει συνδρομητές. Αυτή η προσέγγιση, που για πολλούς αντιπροσωπεύει τον θάνατο του παραδοσιακού μοντέλου των κινηματογράφων, έχει αναδειχθεί σε σημείο τριβής με εταιρείες και δημιουργούς που θεωρούν την αίθουσα ως αναπόσπαστο μέρος της κινηματογραφικής εμπειρίας και της τέχνης της αφήγησης.
Παρά τις διαβεβαιώσεις του Netflix ότι θα συνεχιστούν κάποιες κινηματογραφικές προβολές (τουλάχιστον για τις ταινίες που ήδη είχαν προγραμματιστεί), η γενικότερη αβεβαιότητα και οι αντιδράσεις δείχνουν ότι η συζήτηση για το μέλλον του σινεμά δεν είναι απλώς για το τι βλέπουμε, αλλά για πώς και πού το βλέπουμε. Σε αυτό το πλαίσιο, το σινεμά ως εμπειρία -η σκοτεινή αίθουσα, η ομαδική θέαση, η οπτικοακουστική επένδυση για το μεγάλο πανί- επανέρχεται στο επίκεντρο. Η τεχνολογική και επιχειρηματική μεταμόρφωση δημιουργεί ερωτήματα για το αν οι κινηματογραφικές αίθουσες θα συνεχίσουν να αποτελούν τον φυσικό χώρο όπου οι ταινίες «πρέπει» να προβάλλονται, ή αν θα δούμε μια μετατόπιση όπου η κινηματογραφική προβολή θα είναι απλώς μια επιλογή ανάμεσα σε πολλές ψηφιακές πλατφόρμες. Αυτή η συζήτηση για την ουσία του σινεμά ως κοινή και υλική εμπειρία, αντί για καθαρά ψηφιακό περιεχόμενο, είναι που καθιστά την κινηματογραφική χρονιά του 2026 τόσο σημαίνουσα.
Ακολουθούν μερικές από τις ταινίες που ανυπομονούμε να δούμε τη νέα χρονιά («όσο ακόμη υπάρχουν ταινίες», όπως λένε οι πιο κυνικοί των σινεφίλ).
