Ο Alessandro Michele παρέδωσε χθες στο Παρίσι ένα καθαρό fashion statement. Το δεύτερο couture show του για τον οίκο Valentino ήταν μεγάλο, σκηνοθετημένο, έξυπνο και απολύτως εντυπωσιακό.
Λιγότερο από δέκα ημέρες μετά τον θάνατο του Valentino Garavani, ο Michele δεν πάγωσε τη δημιουργία του. Αντίθετα, ανέβασε τον πήχη και παρουσίασε μια συλλογή που έδειξε ξεκάθαρα ότι η couture μπορεί να είναι concept, εικόνα και μόδα μαζί — χωρίς να χάνει δύναμη.
Ξεχάστε την κλασική πασαρέλα. Οι καλεσμένοι τοποθετήθηκαν γύρω από έναν κυκλικό μηχανισμό εμπνευσμένο από το Kaiserpanorama, μια κατασκευή του 19ου αιώνα που προηγήθηκε του κινηματογράφου. Αντί για ανοιχτή θέα, υπήρχαν ανοίγματα στον τοίχο, μικρές θυρίδες μέσα από τις οποίες έπρεπε να κοιτάξεις.
Τα μοντέλα περνούσαν κυκλικά, εμφανίζονταν για λίγα δευτερόλεπτα και χάνονταν. Έβλεπες πρώτα ένα μανίκι, μετά ένα headpiece, μετά μια λάμψη από παγιέτες. Το μάτι έτρεχε, προσπαθώντας να «πιάσει» το σύνολο. Τα κινητά δεν μπορούσαν να αποδώσουν το look ολόκληρο — και αυτό ήταν το παιχνίδι.
Το opening look ήταν ξεκάθαρο μήνυμα: ένα βαθύ κόκκινο φόρεμα με batwing μανίκια, άνοιγμα στο στήθος και έντονη κίνηση — μια άμεση αναφορά στο εμβληματικό Valentino red. Από εκεί και πέρα, το show απογειώθηκε.
Οι σιλουέτες μεγάλωσαν, οι ώμοι άνοιξαν, τα υλικά έγιναν βαριά και πολυτελή. Βελούδα, λάκες, μεταλλικές επιφάνειες, παγιέτες, κεντήματα που αντανακλούσαν το φως με ένταση. Τίποτα διακριτικό, τίποτα “εύκολο”.
Τα headpieces —μεταλλικά, μυτερά, θεατρικά— έδιναν power στις εμφανίσεις. Κάπες, crinolines, γάντια με νύχια, φτερά που ξεπηδούσαν από τους ώμους. Showgirls, Art Deco, Erté, Golden Age Hollywood — όλα περασμένα από το φίλτρο του Michele και μεταφρασμένα σε φορέσιμη αλλά καθαρή couture υπερβολή.
Το styling έπαιζε με αντιθέσεις: αυστηρή ραπτική δίπλα σε διάφανες επιφάνειες, βαριά κεντήματα πάνω σε σώματα που κινούνταν ελεύθερα. Κάθε look είχε χαρακτήρα. Δεν έβλεπες απλώς φορέματα — έβλεπες ρόλους.
Η μουσική — από techno μέχρι Shostakovich και Saint-Saëns — κράτησε το tempo ψηλά και έκανε το show να μοιάζει περισσότερο με κινηματογραφικό set παρά με επίδειξη μόδας.
Στο κοινό: Lily Allen, Dakota Johnson, Kirsten Dunst, Tyla, Sir Elton John, Shay Mitchell, Freen Sarocha, Quenlin Blackwell. Όλοι ντυμένοι σαν να ήξεραν ακριβώς τι θα δουν. Όλοι, κομμάτι του vibe.
Ο Alessandro Michele έστησε ένα φανταστικό show, με concept που λειτούργησε, ρούχα που είχαν βάρος και εικόνες που έμειναν.
Ήταν θεαματικό. Ήταν έξυπνο. Ήταν μόδα. Και κυρίως: ήταν Valentino couture όπως πρέπει να είναι — μεγάλο, τολμηρό και αξέχαστο.
SHARE THE STORY
Από την τάξη στη Βουλή: Η Υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη σε μια κουβέντα εφ’ όλης της ύλης
Τι σημαίνει να έχεις υπάρξει δασκάλα πριν γίνεις Υπουργός Παιδείας; Η Σοφία Ζαχαράκη, Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού δεν μιλά ως επαγγελματίας πολιτικός αλλά ως εκπαιδευτικός που έχει διδάξει σε όλες τις βαθμίδες, έχει δουλέψει παράλληλα σε διαφορετικά σχολεία για να συμπληρώσει το ωράριο της, έχει κάνει μάθημα σε παιδιά διαφορετικών ηλικιών, δυνατοτήτων και κοινωνικού στάτους.
