Πριν από μερικές ημέρες βρέθηκα σε ένα μικρό vintage μαγαζί της Αθήνας και έπεσα πάνω σε ένα σορτς που μάλλον δεν προοριζόταν ποτέ για μένα.
Ήταν σίγουρα ένα ή και δύο νούμερα μεγαλύτερο – ίσως ακόμη και ανδρικό. Έπεφτε περισσότερο σαν βερμούδα παρά σαν σορτς και, αντικειμενικά, δεν ήταν από εκείνα τα κομμάτια που δοκιμάζεις και λες αμέσως «μου πάει». Κι όμως, δεν μπορούσα να το αφήσω πίσω.
Είχε λεπτές πολύχρωμες ρίγες, σε αποχρώσεις που έμοιαζαν σαν να τις είχε ξεθωριάσει όμορφα ο ήλιος. Από εκείνες που δεν συναντάς εύκολα στα καινούργια ρούχα. Από τότε το φοράω συνέχεια. Με jelly sandals τις ημέρες που θέλω κάτι πιο παιχνιδιάρικο ή με boat shoes, όταν η διάθεση είναι λίγο πιο preppy.
Photo by Photo Media/ClassicStock/Getty Images
Κάθε φορά που το φοράω συμβαίνει κάτι παράξενο. Οι ρίγες του με γυρίζουν αυτόματα πίσω στα καλοκαίρια των '90s, όταν περνούσα τις διακοπές μου με τη μητέρα μου στα Μέθανα, σε ένα φιλικό σπίτι. Θυμάμαι τις πολύχρωμες πετσέτες που στέγνωναν στον ήλιο πάνω σε πλαστικές καρέκλες που είχαν ξεφτίσει, τις ριγέ τέντες που έτριζαν με τον αέρα, τα πλαστικά ποτήρια με τις πορτοκαλάδες, τα παγωτά μετά το μπάνιο και εκείνη την ανεμελιά που μόνο τα παιδικά καλοκαίρια μπορούν να έχουν.
