Η Κλέλια Άνδραλη είναι από εκείνες τις σχεδιάστριες που δεν χρειάζονται δεύτερη ματιά για να τις αναγνωρίσεις. Η υπογραφή της είναι τόσο συγκεκριμένη, τόσο οπτικά “δική της”, που ένα print ή μια σιλουέτα της αρκεί για να σε μεταφέρει αμέσως στο δικό της σύμπαν. Σε μια εποχή όπου η μόδα συχνά κινείται σε γνώριμες, επαναλαμβανόμενες αισθητικές, η δουλειά της ξεχωρίζει γιατί δεν προσπαθεί να χωρέσει σε τάσεις, δημιουργεί δικές της.
Άκρως δημιουργική και πάνω απ’ όλα καλλιτεχνική προσωπικότητα, η Άνδραλη γεννήθηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε από τον χώρο της αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων. Αυτή η βάση του design, όμως, δεν έμεινε ποτέ εγκλωβισμένη σε στατικές φόρμες. Πολύ γρήγορα η πορεία της μετακινήθηκε προς τη μόδα, με εξειδίκευση στο digital print, ενώ η συνέχεια των σπουδών της στη Glasgow School of Art τής άνοιξε έναν πιο πειραματικό τρόπο σκέψης γύρω από την κατασκευή υφάσματος και την υλικότητα του ρούχου.
Τα ρούχα της λειτουργούν σαν μικρές ιστορίες, φαντασιακοί κόσμοι, σχεδόν σαν να ανήκουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα όπου η παιδική αθωότητα συναντά το έντονο, το παιχνιδιάρικο και το ελαφρώς υπερβολικό. Prints που θυμίζουν illustrations, χρώματα που μοιάζουν να έχουν βγει από animation, και μια γενικότερη διάθεση που ισορροπεί ανάμεσα στο ρομαντικό και το αλλόκοτο. Είναι αυτή η αίσθηση του “κάτι γνώριμο αλλά όχι ακριβώς” που κάνει τη δουλειά της να μένει στο μυαλό.
Σε επίπεδο τεχνικής, η Άνδραλη έχει χτίσει ένα πολύ συγκεκριμένο λεξιλόγιο γύρω από το χρώμα. Εξειδικεύεται στο color blocking, όχι ως διακοσμητική επιλογή, αλλά ως δομή πάνω στην οποία οργανώνεται ολόκληρο το σχέδιο. Όπως η ίδια έχει σημειώσει, τα έντονα και πολλά διαφορετικά χρώματα αποτελούν μια μορφή έκφρασης, όμως η σωστή ισορροπία τους είναι πάντα το δύσκολο σημείο και εκεί ακριβώς το color blocking λειτουργεί ως εργαλείο απλοποίησης και ελέγχου του οπτικού χάους.
Παράλληλα, η δουλειά της είναι βαθιά επηρεασμένη από την τέχνη και τα κοινωνικά κινήματα, με αναφορές που φτάνουν μέχρι τη λογική του Warhol και την pop art επανάληψη της εικόνας. Όλα τα prints της ξεκινούν χειροποίητα, με μολύβια, μαρκαδόρους και νερομπογιές, πριν μεταφερθούν σε digital μορφή, κάτι που δίνει στα σχέδιά της μια σχεδόν ζωγραφική, ανεπεξέργαστη ενέργεια, ακόμα κι όταν έχουν ολοκληρωθεί τεχνικά.
Αυτό το δημιουργικό σύμπαν βρήκε την απόλυτη έκφρασή του στη συνεργασία της με τον Akylas, για τα looks του εθνικού τελικού της Eurovision αλλά και για τη σκηνική του παρουσία στη Βιέννη. Εκεί, η μόδα δεν αντιμετωπίστηκε απλώς ως styling, αλλά ως εργαλείο αφήγησης. Ένα μέσο για να χτιστεί μια ολόκληρη σκηνική περσόνα.
Όταν της ζητήθηκε να περιγράψει τα looks, η απάντησή της στάθηκε χαρακτηριστική: “Pokémon”. Και κάπου εκεί ξεδιπλώνεται ολόκληρη η φιλοσοφία πίσω από τη δουλειά της. Για την Άνδραλη, τα ρούχα δεν είναι στατικά αντικείμενα· είναι χαρακτήρες. Έχουν ενέργεια, ταυτότητα, σχεδόν προσωπικότητα. Δεν “φοριούνται” απλώς, παίζονται, όπως θα έπαιζε κανείς έναν ρόλο.
Αυτή η προσέγγιση εξηγεί απόλυτα και το αποτέλεσμα στη σκηνή της Eurovision. Μαζί με τον στιλίστα Φίλιππο Μίσσα και τον ίδιο τον καλλιτέχνη, στόχος δεν ήταν ένα εντυπωσιακό outfit, αλλά η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης σκηνικής φιγούρας. Μιας μορφής που να μοιάζει ταυτόχρονα αναγνωρίσιμη και φανταστική, ένα είδος “χαριτωμένου σούπερ ήρωα”, με anime αναφορές και μια ξεκάθαρα camp αισθητική, απόλυτα εναρμονισμένη με τον ίδιο τον θεσμό της Eurovision.
Τα χρώματα, με το πορτοκαλί και το μαύρο να λειτουργούν σχεδόν σαν οπτική υπογραφή, αλλά και η υπερβολή στο styling, ενισχύουν αυτή την αισθητική, όπου η μόδα δεν χρειάζεται να είναι διακριτική για να είναι επιτυχημένη. Μπορεί να είναι θεατρική, παιχνιδιάρικη και απολύτως συνειδητή στην υπερβολή της.
Και αν κάτι μένει τελικά από τη συνεργασία της με τον Akyla, είναι ακριβώς αυτό. Ότι η μόδα μπορεί να είναι ταυτόχρονα performance, αφήγηση και προσωπική εμπειρία χωρίς να χάνει ούτε στιγμή το συναίσθημα και την ουσία της.
