Το σκηνικό του couture show του Valentino στο Παρίσι δεν ήταν απλώς εντυπωσιακό — ήταν βασισμένο σε έναν πραγματικό μηχανισμό θέασης του 19ου αιώνα: το Kaiserpanorama. Και όσο πιο πολύ το καταλαβαίνεις, τόσο πιο καθαρό γίνεται γιατί λειτούργησε τόσο δυνατά.
Τι είναι το Kaiserpanorama
Το Kaiserpanorama ήταν μια μορφή στερεοσκοπικής ψυχαγωγίας που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και θεωρείται άμεσος πρόδρομος του κινηματογράφου. Το επινόησε ο Γερμανός August Fuhrmann γύρω στο 1890 και γνώρισε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη.
Η κατασκευή ήταν κυκλική και ξύλινη, με περίπου 25 σταθμούς θέασης. Σε κάθε θέση, ο θεατής έσκυβε και κοίταζε μέσα από δύο φακούς, βλέποντας στερεοσκοπικές γυάλινες εικόνες που εναλλάσσονταν αργά μέσω ενός εσωτερικού περιστρεφόμενου μηχανισμού. Το αποτέλεσμα ήταν τρισδιάστατο, πολύ πριν υπάρξει ο κινηματογράφος όπως τον ξέρουμε.
Μέχρι το 1910, ο Fuhrmann είχε πάνω από 250 ενεργά Kaiserpanorama σε όλη την Ευρώπη και ένα αρχείο σχεδόν 100.000 εικόνων — ταξίδια, πόλεις, τοπία, άλλους πολιτισμούς. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος «έβλεπε τον κόσμο» χωρίς να μετακινηθεί.
Wikipedia
Πώς λειτουργούσε η εμπειρία
Το βασικό στοιχείο του Kaiserpanorama ήταν ότι δεν έβλεπαν όλοι το ίδιο πράγμα ταυτόχρονα. Κάθε θεατής είχε το δικό του παράθυρο θέασης. Έβλεπες εικόνες σε κύκλο, σε συγκεκριμένο ρυθμό, χωρίς δυνατότητα επιτάχυνσης ή επιλογής. Δεν υπήρχε πλήρης έλεγχος. Δεν υπήρχε instant εικόνα. Υπήρχε μόνο εστίαση, αναμονή και αποσπασματική εμπειρία.
Και αυτό ακριβώς μετέφερε ο Alessandro Michele στο couture show του Valentino.
Από το Kaiserpanorama στο Valentino show
Στο show, αντί για πασαρέλα, υπήρχε ένας κυκλικός μηχανισμός με ανοίγματα στον τοίχο. Οι καλεσμένοι έπρεπε να σκύψουν και να κοιτάξουν μέσα από σχισμές, όπως ακριβώς στο Kaiserpanorama. Και φυσικά να τραβήξουν βίντεο με τα smartphone. Τα μοντέλα περνούσαν κυκλικά και εμφανίζονταν για λίγα δευτερόλεπτα.
Γιατί ήταν τόσο έξυπνο fashion concept
Το Kaiserpanorama δεν ήταν απλώς μια ιστορική αναφορά. Ήταν ένα σχόλιο για τον τρόπο που καταναλώνουμε την εικόνα σήμερα. Σε έναν κόσμο όπου όλα είναι άμεσα, διαθέσιμα και επαναλαμβανόμενα, το show του Valentino επέβαλε έναν μικρό περιορισμό.
Ο Alessandro Michele πήρε έναν μηχανισμό του 1890 και τον χρησιμοποίησε για να κάνει την υψηλή ραπτική το 2026 να μοιάζει φρέσκια, δύσκολη και επιθυμητή.
Και κάπως έτσι, ένα μηχάνημα που προηγήθηκε του κινηματογράφου, έγινε η βάση για ένα από τα πιο σύγχρονα, πρωτότυπα και εντυπωσιακά στησίματα πασαρέλας των τελευταίων χρόνων.
