Μέχρι σήμερα οι συλλογές του Jonathan Anderson για τον οίκο Dior έχουν κάτι κοινό. Σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι δεν τις παρακολουθείς, αλλά με έναν τρόπο σε παρασύρουν στην μαγεία τους. Η Cruise 2027 του οίκου Dior ήταν μια εμπειρία ατμοσφαιρική, που σε τυλίγει αθόρυβα, σαν αεράκι που μπαίνει από ανοιχτό παράθυρο καλοκαιρινού δωματίου.
Κι όμως, τίποτα εδώ δεν ήταν «καλοκαιρινό» με την προφανή έννοια. Αντί για έναν ηλιόλουστο προορισμό ή μια εξωτική απόδραση, ο Jonathan Anderson επέλεξε να μεταφέρει τον οίκο στο Λος Άντζελες και πιο συγκεκριμένα στο Los Angeles County Museum of Art, στήνοντας ένα σκηνικό που παρέπεμπε περισσότερο σε φιλμ νουάρ παρά σε resort σκηνικό. Τσιμέντο, νυχτερινός φωτισμός, σκιές και αυτοκίνητα, ένα αστικό τοπίο σχεδόν ψυχρό, που όμως λειτούργησε σαν καμβάς για κάτι απροσδόκητα ανάλαφρο.
Μέσα σε αυτή τη σκοτεινή, κινηματογραφική ατμόσφαιρα, η συλλογή δεν έχασε τίποτα από τη δαντελένια ελαφρότητά της.
Ο Anderson, στην πρώτη του cruise συλλογή για τον οίκο, κινήθηκε ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, η κληρονομιά του Dior , οι σιλουέτες, οι αναφορές, η αυστηρή κομψότητα. Από την άλλη, μια διάθεση πιο χαλαρή, σχεδόν ανεπιτήδευτη, που μοιάζει να αποδομεί την έννοια της πολυτέλειας χωρίς να την ακυρώνει. Αντίθετα, την κάνει να μοιάζει πιο σύγχρονη, πιο φορέσιμη, πιο ζωντανή.
Το show ξεκίνησε σαν σκηνή από ταινία. Η μουσική των Air και το “Sexy Boy” έδωσαν τον ρυθμό, ενώ τα μοντέλα εμφανίζονταν σαν χαρακτήρες μιας ιστορίας που εξελίσσεται μέσα στη νύχτα.
Στη συλλογή, τα floral στοιχεία ξέφυγαν από την κλασική τους διάσταση και μετατράπηκαν σε κάτι γλυπτικό. Υπερμεγέθη άνθη ξεπρόβαλλαν πάνω σε πανωφόρια και φορέματα, σαν τρισδιάστατα άνθη που κινούνται μαζί με το σώμα. Λεπτομέρειες σαν πέταλα στόλιζαν ώμους και τελειώματα, ενώ τα headpieces από τον θρυλικό milliner Philip Treacy που σχημάτιζαν λέξεις, έδιναν μια πιο ποιητική -στα όρια του σουρεαλισμού- διάσταση.
Το εμβληματικό Bar jacket επέστρεψε, αλλά χωρίς την αυστηρότητα του παρελθόντος. Πιο μαλακό, πιο ρευστό, σχεδόν αποδομημένο, ακολουθούσε το σώμα αντί να το ορίζει. Υφάσματα με υφή “φθαρμένη”, επιφάνειες με χάντρες που αντανακλούσαν το φως και γραμμές που έμοιαζαν να ρέουν, δημιούργησαν μια αίσθηση συνεχούς κίνησης, σαν το ρούχο να αναπνέει.
Τα αξεσουάρ ολοκλήρωναν την συλλογή με τον καλύτερο τρόπο. Κλασικές τσάντες του οίκου επανεμφανίστηκαν με νέα υλικά και μοτίβα, από houndstooth μέχρι πιο παιχνιδιάρικα prints που έσπασαν τη σοβαρότητα με έναν διακριτικό τρόπο. Υπήρχε μια ισορροπία ανάμεσα στην κληρονομιά και στην διάθεση για παιχνίδι.
Στις πρώτες σειρές, πρόσωπα όπως η Anya Taylor-Joy, η Taylor Russell και η Sabrina Carpenter παρακολουθούσαν ένα show που έμοιαζε περισσότερο με αφήγηση παρά με παρουσίαση.
Η Cruise 2027 του Dior δεν ήταν μια ωδή στο καλοκαίρι όπως το ξέρουμε. Ήταν μια πιο εσωτερική εκδοχή του, μια αίσθηση ελευθερίας, ροής και απαλότητας, ακόμα κι όταν το σκηνικό είναι σκοτεινό. Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της: ότι απέδειξε πως η ελαφρότητα δεν έχει να κάνει με το φως, αλλά με τον τρόπο που κινείται ένα ρούχο, μια εικόνα, μια ιδέα.
