Dior: H πρώτη couture συλλογή του Jonathan Anderson ήταν δροσερή και άγρια σαν φρεσκοκομμένο μπουκέτο λουλούδια

Η φύση αποτέλεσε τον κεντρικό αφηγηματικό άξονα της συλλογής, αλλά όχι με έναν αφελή ή διακοσμητικό τρόπο. Φουσκωτές σιλουέτες, όγκοι που άνοιγαν και έκλειναν γύρω από το σώμα, μεταξωτά πέταλα, οργανικά κοψίματα και αξεσουάρ που έμοιαζαν περισσότερο με αντικείμενα τέχνης παρά με μόδα. Τσάντες με «ουρές» σαν ψηλά χόρτα, εσάρπες που κρέμονταν θεατρικά από τα χέρια, μέσες που προεξέχουν σχεδόν γλυπτικά — όλα έδιναν την αίσθηση μιας couture που ενδιαφέρεται περισσότερο για την αφή και τη μνήμη παρά για την εντύπωση.

Ιδιαίτερα κομβική -και συναισθηματικά φορτισμένη- ήταν η παρουσία του John Galliano, όχι μόνο φυσικά στην πρώτη σειρά, αλλά και δημιουργικά. Η «ανάμειξή» του στη συλλογή δεν ήταν κραυγαλέα, ήταν όμως αισθητή. Τα κυκλάμινα που εμφανίστηκαν σαν σκουλαρίκια, δεμένα με μαύρες μεταξωτές κορδέλες, παρέπεμπαν άμεσα στο δώρο που είχε κάνει ο Galliano στον Anderson και λειτούργησαν σαν μια σιωπηλή γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν του οίκου. Σε ορισμένα bias-draped μαύρα φορέματα, υπήρχε μια σχεδόν μελαγχολική ρομαντικότητα, μια Belle Époque αύρα που θύμιζε καθαρά τη Galliano εποχή — χωρίς όμως να την αναπαράγει αυτούσια.

View this post on Instagram

A post shared by Jonathan Anderson (@jonathan.anderson)

Περισσότερο όμως από τον συμβολισμό, ήταν τα λόγια του Galliano που αποτυπώθηκαν βαθύτερα στον Anderson. «Όσο περισσότερο αγαπάς τον Dior, τόσο περισσότερο σου επιστρέφει», του είπε — όχι μόνο ως οίκο, αλλά ως σύνολο ανθρώπων, ιστορίας και μνήμης. Μια σκέψη που έμοιαζε να διαπερνά αθόρυβα ολόκληρη τη συλλογή, σαν ο ίδιος ο Dior να καθοδηγεί τη διαδικασία.

Παράλληλα, υπήρξαν στιγμές που έφερναν στο μυαλό τον Raf Simons. Η καθαρότητα ορισμένων μαύρων Bar jackets, η πειθαρχία στις γραμμές, η σχεδόν χειρουργική ακρίβεια της διακόσμησης σε πιο μινιμαλιστικά looks έμοιαζαν σαν ήσυχες αναφορές στη δική του θητεία στον Dior. Αυτές οι αναμνήσεις δεν λειτουργούσαν νοσταλγικά, αλλά περισσότερο σαν σημεία αναφοράς — σαν ο Anderson να αναγνωρίζει ότι η couture του Dior δεν ξεκινά από λευκό χαρτί.

Η φρεσκάδα της συλλογής ήταν αδιαμφισβήτητη. Υπήρχε μια ελαφρότητα που έλειπε από πολλές πρόσφατες couture παρουσιάσεις: ροζ μαλλιά που έπεφταν σαν πέπλο, ορχιδέες τοποθετημένες σαν κοσμήματα, υφές που θύμιζαν κεραμικά αγγεία. Η έμπνευση από το έργο της Magdalene Odundo έδωσε στα φορέματα μια σχεδόν χειροποίητη αίσθηση, σαν να είχαν πλάσει τα ρούχα με τα χέρια και όχι με πατρόν.

Και όμως, παρά όλη αυτή την ομορφιά, υπήρχαν στιγμές που η συλλογή έμοιαζε να ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στη φαντασία και την υπερφόρτωση συμβόλων. Σαν να ήθελε να πει πολλά ταυτόχρονα — για τη φύση, για την ιστορία, για την couture ως «εργαστήριο ιδεών» — χωρίς πάντα να επιλέγει ποιο από όλα είναι το πιο επείγον.

Το φινάλε με το νυφικό, στολισμένο με πέταλα και φορεμένο από τη Mona Tougaard, ήταν ποιητικό και ήσυχο, χωρίς μεγαλοστομίες. Ένα κλείσιμο που ταίριαζε στη συνολική διάθεση της συλλογής: ευαίσθητη, καλλιτεχνική, γεμάτη υποσχέσεις.

Η πρώτη haute couture συλλογή του Jonathan Anderson για τον Dior ήταν μια σοβαρή, καλοδουλεμένη και ειλικρινής προσπάθεια να βρει τη θέση του μέσα σε έναν οίκο με τεράστιο παρελθόν. Σαν φρεσκοκομμένο μπουκέτο λουλουδιών - όμορφη, ζωντανή και λίγο άγρια, με την αίσθηση πως τη βλέπουμε να ανθίζει μπροστά μας, ατελή αλλά ικανή να προκαλέσει σοκ και θαυμασμό μέσα από την ίδια τη διαδικασία.