Μια πιο προσωπική και λιγότερο γνωστή πλευρά του έδειξε ο Σωτήρης Τσαφούλιας στο νέο επεισόδιο της εκπομπής «Πάμε μια βόλτα;» με τη Νίκη Λυμπεράκη στο MEGA. Το αφιέρωμα άφησε στην άκρη τη γραμμική αφήγηση και κινήθηκε περισσότερο μέσα από στιγμές, αναμνήσεις και συναντήσεις που φωτίζουν τον άνθρωπο πίσω από τις τηλεοπτικές και κινηματογραφικές επιτυχίες του σκηνοθέτη.
Κεντρικό σημείο της διαδρομής ήταν τα Ψαρά, ένας τόπος με τον οποίο ο ίδιος διατηρεί βαθιά συναισθηματική σύνδεση και που, όπως προκύπτει μέσα από τις αφηγήσεις της εκπομπής, αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς στη ζωή του. Μέσα από συζητήσεις με ανθρώπους του νησιού, αλλά και με την αδελφή του, ήρθαν στην επιφάνεια άγνωστες ιστορίες και χιουμοριστικά περιστατικά από τα παιδικά του χρόνια, ενώ ο στενός του φίλος και σημερινός δήμαρχος των Ψαρών μίλησε για μια σχέση που παραμένει ζωντανή και ουσιαστική μέχρι σήμερα.
Όταν σκηνοθέτησε το θάνατό του
«Είναι παράξενο να είσαι αδερφή του τώρα πια. Στις συνεντεύξεις του λέει και πόση διαφορά έχουμε! Τον καμαρώνω, είμαι περήφανη. Δεν τον καμαρώνω μόνο τώρα, αλλά από πάντα. Ήταν ξεχωριστός άνθρωπος. Από μικρός φαινόταν ότι θα πετύχαινε αυτό που ήθελε», είπε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι η σκηνοθετική του διάθεση ήταν εμφανής ήδη μέσα στο σπίτι, πολύ πριν αποφασίσει να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον κινηματογράφο.
«Σαν παιδιά με έβαζε να κρατάω κάμερα απέναντί του, καθόταν με σακάκι από πάνω και πιτζάμα από κάτω, έχουμε ακόμα τέτοιες κασέτες. Έπαιζε πολύ σκηνοθεσία στο σπίτι, εγώ ήμουν κάμερα», ανέφερε.
Η ίδια μάλιστα περιέγραψε και ένα περιστατικό από τα φοιτητικά του χρόνια που προκάλεσε αίσθηση. Όπως αποκάλυψε, ο Σωτήρης Τσαφούλιας είχε σκηνοθετήσει ακόμη και τον… υποτιθέμενο θάνατό του για να δει πώς θα αντιδρούσαν οι άνθρωποι γύρω του.
«Φοιτητής σκηνοθέτησε τον θάνατό του για να δει πόσοι θα στεναχωρηθούν και πόσοι θα κλάψουν. Δεν τους άφησε πολύ βέβαια. Έριξε είδηση, δεν θυμάμαι καν πώς, νομίζω από τροχαίο. Και έγινε χαμός. Μετά ένιωσε ικανοποίηση για το πόσο αγαπητός ήταν, έκλαψε πολύς κόσμος», είπε.
Η Αθηνά Τσαφούλια μίλησε επίσης για τον καθοριστικό ρόλο που έχει παίξει ο αδελφός της στη ζωή της και για τη στήριξη που της προσέφερε σε δύσκολες στιγμές.
«Ο Σωτήρης μου άλλαξε τη ζωή. Πήρα την απόφαση να αλλάξω τη ζωή μου και έβαλε πλάτη, με βοήθησε και είμαι πολύ ευτυχισμένη. Είναι μια ήρεμη δύναμη πίσω μας, ξέρεις ότι είναι πάντα δίπλα και σε βοηθάει με ό,τι μέσα μπορεί», είπε συγκινημένη.
Η απουσία του πατέρα του και η απόφαση να γίνει σκηνοθέτης
Στην Αθήνα, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης θυμήθηκε τη γνωριμία τους που εξελίχθηκε σε μακρόχρονη συνεργασία και στενή φιλία, ενώ η επανένωση του Σωτήρη Τσαφούλια με φίλους από τα φοιτητικά του χρόνια στο Λίβερπουλ αποκάλυψε μια άλλη, πιο απρόσμενη πλευρά του: τη σχέση του με τη μουσική, τη στιχουργική και το τραγούδι. Σε ένα από τα στιγμιότυπα της εκπομπής, ο σκηνοθέτης πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε μπροστά στην κάμερα.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο δημιουργός μίλησε εκτενώς για τα παιδικά του χρόνια και τη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος εργαζόταν ως καπετάνιος και έλειπε για μεγάλα χρονικά διαστήματα από το σπίτι. Ο ίδιος περιέγραψε πόσο δύσκολος ήταν αυτός ο αποχωρισμός για μια οικογένεια ναυτικών, καθώς, όπως είπε, υπάρχουν απώλειες που δεν αναπληρώνονται.
Αναφερόμενος στις αντιδράσεις του πατέρα του όταν του ανακοίνωσε τις επαγγελματικές του επιλογές, θυμήθηκε: «Θα γίνω σκηνοθέτης”, μου είπε “ούτε να το σκέφτεσαι”. Καλά, κάποια στιγμή του είχα πει ότι “σκέφτομαι να γίνω καπετάνιος” και μου είπε “ούτε να το σκέφτεσαι”. Γενικά, δεν νομίζω πως υπάρχει ναυτικός που θα ήθελε το παιδί του να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο».
Στη συνέχεια στάθηκε στο τίμημα της ζωής στη θάλασσα και στις χαμένες στιγμές που συνοδεύουν το επάγγελμα του ναυτικού. «Είναι ένα επάγγελμα, επειδή το έχω ζήσει ως γιος και εγγονός καπετανέων, που δεν πληρώνεται. Μπορεί να ακούγεται ότι οι μισθοί των ναυτικών είναι μεγάλοι, που είναι, αλλά η ζωή που χάνουν δεν πληρώνεται. Είναι ο αποχωρισμός, ότι αφήνουν πίσω μια κατάσταση συγκεκριμένη και όταν γυρνούν αυτή έχει αλλάξει», είπε χαρακτηριστικά.
Ο Σωτήρης Τσαφούλιας περιέγραψε επίσης μια έντονη ανάμνηση από την παιδική του ηλικία, όταν ο πατέρας του επέστρεψε έπειτα από τρία χρόνια απουσίας και δεν τον αναγνώρισε αμέσως στο αεροδρόμιο.
«Θυμάμαι μια φορά ότι είχαμε πάει με μεγάλη λαχτάρα στο αεροδρόμιο να τον πάρουμε, με τη μητέρα και την αδελφή μου και, με το που τον είδα, απομακρύνθηκα για λίγο από κοντά τους και πέρασε από δίπλα μου και έφυγε, δεν με γνώρισε», αφηγήθηκε.
Και συνέχισε: «Πήγε, αγκάλιασε τη μητέρα μου και μετά γύρισε και είδε ότι είμαι εγώ. Με άφησε δηλαδή 13 χρονών και με βρήκε 16 στα 17. Είναι πολύ άγριο πράγμα αυτό».
