Μάρω Κοντού: Ο συγκλονιστικός επικήδειος του Νικήτα Κακλαμάνη- «Απέδειξες ότι η ηλικία είναι απλώς δύο ψηφία, όχι η ουσία της ύπαρξής μας»

Ο επικήδειος που άγγιξε τους πάντες

Από τα πρώτα του λόγια, ο Νικήτας Κακλαμάνης έδωσε το στίγμα της συναισθηματικής φόρτισης που τον διακατείχε, μεταφέροντας το βάρος της απώλειας μέσα από μια καθημερινή, ανθρώπινη συνήθεια που πλέον δεν θα επαναληφθεί:

«Σήμερα γελάς για τελευταία φορά εκεί, στο συννεφάκι του έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά, από κοντά ή από τηλέφωνο, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα».

Τα λόγια αυτά αποτύπωσαν όχι μόνο τη θλίψη της στιγμής, αλλά και το βάθος μιας σχέσης που ξεπερνούσε τα όρια της δημόσιας ζωής.

Στον λόγο του, ο Νικήτας Κακλαμάνης σκιαγράφησε με ιδιαίτερη ευαισθησία τον χαρακτήρα της σπουδαίας ηθοποιού, δίνοντας έμφαση στην ανεξαρτησία και τη δύναμή της:

Η Μάρω Κοντού δεν υπήρξε μόνο μια εμβληματική καλλιτέχνιδα, αλλά και μια γυναίκα που δεν δίστασε να χαράξει τον δικό της δρόμο, παραμένοντας αυθεντική και δυναμική σε κάθε φάση της ζωής της.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη μακρά και πολυσχιδή πορεία της στον χώρο της τέχνης. Με δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, 61 κινηματογραφικές ταινίες και έντονη παρουσία στην τηλεόραση, η Μάρω Κοντού αποτέλεσε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπητά πρόσωπα του ελληνικού κοινού.

Παράλληλα, η δράση της δεν περιορίστηκε στην τέχνη. Η ενασχόλησή της με τα κοινά, η συμβολή της σε θεσμικούς ρόλους, αλλά και η αγάπη της για τη ζωγραφική, ανέδειξαν μια πολυδιάστατη προσωπικότητα με ουσιαστική προσφορά στην κοινωνία.

Ανάμεσα στις πιο δυνατές στιγμές του επικήδειου ήταν η φράση που συγκίνησε βαθιά όσους παρευρέθηκαν:

«Απέδειξες ότι η ηλικία είναι απλώς δύο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξής μας».

Μέσα σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται ο τρόπος με τον οποίο η Μάρω Κοντού αντιμετώπισε τη ζωή, με ενέργεια, πάθος και αδιάκοπη δημιουργικότητα, ανεξάρτητα από τον χρόνο.

Ο επίλογος του λόγου του Νικήτα Κακλαμάνη ήταν ίσως η πιο φορτισμένη στιγμή, καθώς αποχαιρέτησε τη φίλη του με λόγια που αντήχησαν σε ολόκληρο τον χώρο:

«Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κενό της απουσίας σου. Σήμερα ένας ακόμη Ιούλιος, που μας έδειξε κάποτε η Αλίκη, η Τζένη, η Ρένα, παίρνει σήμερα και εσένα. Είναι βαριά η ψυχή, Αλλά εσύ, αυτή τη λέξη θα στη πω εγώ για τελευταία φορά: Σ’ αγαπάμε, καλό ταξίδι».

Η αναφορά σε μεγάλες μορφές του ελληνικού κινηματογράφου ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το αίσθημα απώλειας μιας ολόκληρης εποχής.

Η Μάρω Κοντού δεν ήταν απλώς μια σπουδαία ηθοποιός. Ήταν μια γυναίκα που έζησε με ένταση, αυθεντικότητα και αξιοπρέπεια, αφήνοντας πίσω της ένα σπουδαίο έργο και μια βαθιά ανθρώπινη παρακαταθήκη.

Ο επικήδειος λόγος του Νικήτα Κακλαμάνη λειτούργησε ως ένας προσωπικός και συλλογικός αποχαιρετισμός, αποτυπώνοντας με ειλικρίνεια το μέγεθος της απώλειας. Και ίσως, μέσα από αυτά τα λόγια, να έγινε πιο ξεκάθαρο από ποτέ πως κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά, γιατί συνεχίζουν να ζουν μέσα από το έργο, τις μνήμες και την αγάπη που άφησαν πίσω τους.