Η Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου μοιράστηκε πρόσφατα μια συγκινητική ανάμνηση από τα ταξίδια με τη μητέρα της, Ζωή Λάσκαρη, μέσα από ένα προσωπικό ποστ που ξυπνά νοσταλγία και τρυφερά συναισθήματα. Στη φωτογραφία που συνόδευε το μήνυμα, μαμά και κόρη ποζάρουν αγκαλιασμένες και χαμογελαστές στο Μονακό, το καλοκαίρι του 2002, πολύ πριν οι selfie γίνουν μόδα και όταν οι φωτογραφίες γίνονταν ακόμα με μηχανές μίας χρήσης ή κανονικές, όπως σημειώνει στην ανάρτηση. Η Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου περιγράφει την ανακάλυψη αυτής της φωτογραφίας κατά τη διάρκεια ενός ξεκαθαρίσματος φωτογραφιών και εξομολογείται ότι πρόκειται για θησαυρούς της καρδιάς της από τα ταξίδια που έκαναν μαζί, τα περισσότερα εκτός Ευρώπης.
Το μήνυμά της ξεδιπλώνει την αίσθηση ελευθερίας και περιπέτειας που συνόδευε τις οικογενειακές τους αποδράσεις: εισιτήρια χωρίς ημερομηνία επιστροφής, ζωή σαν ντόπιοι στις χώρες που επισκέπτονταν, γνωριμία με ανθρώπους και μυρωδιές κάθε τόπου. «Ταξιδιώτες ΖΩΗΣ και ψυχής», γράφει, υπογραμμίζοντας ότι αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν τη δική της κοσμοθεωρία και την ικανότητα να βλέπει τη ζωή ως συνεχή ανακάλυψη.
Η Λυκουρέζου τονίζει ότι το ταξίδι δεν είναι επίδειξη αλλά τέχνη, μια διαδικασία που ανοίγει το μυαλό και προσφέρει τη δυνατότητα να βρει κανείς τον εαυτό του μέσα από τον κόσμο. «Αγαπώ να χάνομαι σε χώρες. Αγαπώ να γεμίζω από εμπειρίες. Με αυτό δημιουργείς», γράφει, τονίζοντας πως η αληθινή εκπαίδευση και η προσωπική εξέλιξη έρχονται μέσα από την παρατήρηση, την αφομοίωση και την εμβάπτιση σε νέες κουλτούρες.
Το ποστ της Μαρία-Ελένης Λυκουρέζου γίνεται όχι μόνο μια ωδή στη μητέρα της και στις στιγμές που μοιράστηκαν, αλλά και μια υπενθύμιση για τη μαγεία και τη σημασία των ταξιδιών στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της δημιουργικότητας. Μέσα από την ανακάλυψη νέων τόπων, όπως γράφει η ίδια, ανακαλύπτει κανείς και τον ίδιο του τον εαυτό – και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να αφήσει πίσω του η ζωή με έναν άνθρωπο που αγαπάμε.
