Το σώμα σου, η γνώμη μου

«Έχω χάσει πάρα πολλές φορές βάρος, έχω πάρει πάρα πολλές φορές βάρος… και μου πάτησε έτσι ένα πολύ λεπτό κουμπάκι.». Και έθεσε το πιο απλό, αλλά και πιο ουσιαστικό ερώτημα: «Πότε σταματάμε να σχολιάζουμε τα σώματα των άλλων;»Η ίδια ξεκαθάρισε κάτι που συχνά “ξεχνάμε” όταν μιλάμε για δημόσια πρόσωπα: ότι αυτό που δέχτηκε δεν ήταν σχόλιο για το τραγούδι της. Ήταν επίθεση στην εμφάνισή της. Το είπε μάλιστα με ειρωνεία που πονάει: «Τι ρούχα πιστεύετε ότι πρέπει να βάλω, αφού δεν έχω το υπέροχο σώμα;».

Κάπου εδώ θα περίμενε κανείς μια καθαρή συγγνώμη. Μια αναγνώριση του λάθους. Αντ’ αυτού, ήρθε η γνώριμη ελληνική απάντηση: μετατόπιση της συζήτησης στον εαυτό μας.

Η Εύη Δρούτσα λοιπόν επανήλθε λέγοντας: «Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι έχει περάσει ο άλλος». Μια φράση σωστή — αλλά ειρωνικά αντίθετη με το αρχικό της σχόλιο. Για να ενισχύσει τη θέση της, μοιράστηκε και μια προσωπική εμπειρία: «Όταν ήμουν στη δραματική σχολή, με άφησαν στην ίδια τάξη γιατί ήμουν χοντρή».

Και εδώ βρίσκεται ο πραγματικός πυρήνας του προβλήματος. Αν έχεις βιώσει απόρριψη για το σώμα σου, αν αυτό σε πλήγωσε, τότε γιατί επιλέγεις να αναπαράγεις την ίδια συμπεριφορά; Από πότε το προσωπικό τραύμα λειτουργεί ως άλλοθι για να πληγώνεις δημόσια κάποιον άλλον;

Το «κι εμένα μου το έκαναν» δεν είναι επιχείρημα. Είναι παραδοχή ότι ο κύκλος συνεχίζεται. Ότι αντί να σπάσει, περνά απλώς στην επόμενη γενιά — με καλύτερο φωτισμό, κάμερα και τηλεοπτικό βήμα.

Και ας μην ξεχνάμε κάτι βασικό: όταν μιλάς δημόσια, δεν μιλάς μόνο ως άτομο. Μιλάς ως φωνή με επιρροή. Και όταν λες σε μια νέα γυναίκα ότι «δεν έχει το σώμα» για να φορέσει κάτι, δεν απευθύνεσαι μόνο σε εκείνη. Απευθύνεσαι σε όλες όσες μεγάλωσαν μαθαίνοντας ότι το σώμα τους είναι πάντα υπό κρίση. Πάντα «λίγο λάθος».

Η ειρωνεία είναι ότι η Eurovision, με όλα της τα προβλήματα, είναι ένας από τους λίγους χώρους που εδώ και χρόνια χωράνε διαφορετικά σώματα και εικόνες. Κι όμως, καταφέραμε να μεταφέρουμε εκεί την πιο παλιά, σκονισμένη νοοτροπία: «ναι, αλλά το σώμα σου».

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν το σχόλιο ειπώθηκε «άτσαλα» ή «χωρίς κακή πρόθεση». Το ζήτημα είναι ότι ειπώθηκε. Και είχε αποτέλεσμα. Γιατί, όπως σωστά υπενθύμισε η Marseaux, «ποτέ δεν ξέρεις τι περνάει ο άλλος» — ειδικά όταν του μιλάς για το σώμα του.

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από αυτή την ιστορία, είναι το εξής: η άποψη δεν είναι ασπίδα. Και το τραύμα δεν είναι δικαιολογία. Αν δεν θέλουμε να μας κρίνουν για το σώμα μας, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην το κάνουμε κι εμείς στους άλλους. Αλλιώς, δεν μιλάμε για ειλικρίνεια. Μιλάμε απλώς για ανακύκλωση της ίδιας παλιάς κακοποίησης — με σύγχρονο λεξιλόγιο.