«Έκανε καρδούλα στις φωτό των τοπίων αλλά όχι στη δική μου» λέει ο Μιλένιαλ συνάδελφος, με τα γυαλιά ηλίου σαν στέκα στα μαλλιά, αναφερόμενος σε έναν έρωτα αλλόκοτο που του στέλνει «breadcrumbing σημάδια» όπως χαρακτηριστικά συμπληρώνει, μπερδεύοντας «τα ψίχουλα με την ψυχούλα». «Μα, τι είναι πάλι αυτό το breadcrumbing; Να, αυτά δεν αντέχω, έχουμε πήξει στους νεολογισμούς και έχουμε χάσει το νόημα» παρατηρεί γελώντας με αγανάκτηση η τρίτη συνάδελφος της παρέας, μια γνήσια εκπρόσωπος της Gen Z.
Αφού ο Μιλένιαλ τής εξηγεί ότι πρόκειται για μια συμπεριφορά χειραγώγησης, «σκόπιμης ή μη» όπως προσθέτει, το θέμα παίρνει πιο φιλοσοφικές διαστάσεις. «Αλήθεια, τώρα, χρειαζόμαστε τόσο νέους όρους για να περιγράψουμε τόσο παλιές συμπεριφορές;».
Με αυτά και με αυτά, η κουβέντα φτάνει στις λέξεις της χρονιάς, που μόλις μας αποχαιρέτησε, έτσι όπως τις παρουσίασαν οι ειδήσεις που πέρασαν στο scroll down μας.
Στα timelines μας, ο θυμός δεν είναι πια συναίσθημα, είναι στρατηγική. Ένα καλοκουρδισμένο μοντάζ που ξέρει πότε να κόψει, πότε να ανεβάσει μουσική, πότε να ρίξει τίτλους τέλους με χορηγό.
«Ανάλογα με το λεξικό που συμβουλεύεστε, η λέξη που επιλέχθηκε για το 2025 ήταν είτε “vibe coding” του Collins, είτε “parasocial” των Cambridge Dictionaries, είτε “rage bait” του ανταγωνιστή τους Oxford University Press – με πολλές άλλες επιλογές εκτός από αυτές» γράφει ο Yassin El-Moudden στον Guardian και συνεχίζει:
«Από την προέλευσή του πριν από 35 χρόνια, όταν η American Dialect Society προσπάθησε να βρει μια λέξη ικανή να συνοψίσει τους τελευταίους 12 μήνες, αυτός ο συγκεκριμένος αμερικανισμός διέσχισε τον Ατλαντικό στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και έκτοτε έχει καθιερωθεί ως το πιο κοντινό πράγμα που έχει η αγγλική γλώσσα σε μια περίοδο απονομής βραβείων».
