Πέρα από τις πανελλήνιες: Όσα δεν βαθμολογούνται

Κάθε μέρα είναι ίδια. Τα πρωινά σου δεν έχουν τις μελωδίες της ξεγνοιασιάς όπως στο δημοτικό, δεν ανυπομονείς να δεις τους συμμαθητές σου όπως στο γυμνάσιο. Ξέρεις πως όλοι είστε κουρασμένοι και πλέον το έχεις αποδεχτεί. Οι οχτώ ώρες περνάνε γρήγορα και εσύ απλά σκέφτεσαι πόσες ώρες διάβασμα πρέπει να βγάλεις. Γυρνάς σπίτι, δεν προλαβαίνεις να φας, παίρνεις έναν καφέ και τρέχεις να ανέβεις στο λεωφορείο γιατί έχεις τέσσερις ώρες μάθημα. Οι μόνες ευχάριστες στιγμές είναι τα διαλείμματα ανάμεσα από τα μαθήματα και τα αστεία που κάνετε μεταξύ σας ή ακόμα και ο καφές που θα τρέξετε να πάρετε πριν ξεκινήσει η επόμενη ώρα.

Μάθαμε να εκτιμάμε αυτές τις μικρές στιγμές όμως. Σαν να μας γλύκαιναν κάπως ανάμεσα στο τόσο χάος και το άγχος μας. Ξεκινήσαμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον λίγο καλύτερα και αποκτήσαμε την πολυπόθητη ενσυναίσθηση. Λέγαμε ο ένας στον άλλον πόσο δυνατοί είμαστε, πως ακόμα και αν δεν τα καταφέρουμε στο τέλος εμείς προσπαθήσαμε. Συνεχίζαμε να παλεύουμε παρόλο που μέσα μας είχαμε σπάσει, δεν είχαμε άλλα να δώσουμε. Στην τελική πάντα κρύβαμε μέσα μας εκείνη την φωνή που μας θύμιζε ότι ο αγώνας δεν τελειώνει εάν ο δρομέας δεν φτάσει στο finish line.

Όταν ήρθε εκείνη η μέρα όπου η γραμμή τερματισμού έμοιαζε πολύ κοντά, το σφίξιμο στο στομάχι είχε γίνει πλέον οικείο. Βούλιαξες στη σκέψη μίας αποτυχίας που δεν είχε έρθει ακόμα. Μπαίνεις σε μία σχολική αίθουσα και αναμένεις υπομονετικά εκείνα τα φύλλα χαρτιού που ίσως κρίνουν το μέλλον σου. Περνάνε από μπροστά σου για μία τελευταία φορά όλες οι θυσίες και οι αγώνες που έκανες για να φτάσεις στο finish line. Μπορεί και να φοβάσαι πώς όλα έχουν τελειώσει, πως μόλις παραδώσεις τα γραπτά όλα είναι προκαθορισμένα και δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα.

Η φωνή που έχεις μέσα σου όμως γνωρίζει πολύ καλά πως τέσσερα διαγωνίσματα δεν είναι αυτά που θα σε κρίνουν. Ούτε ως μαθητή και κυρίως ούτε ως άνθρωπο. Η γραμμή τερματισμού σου δείχνει τελικά μία καινούρια αρχή που μόλις γεννήθηκε μπροστά σου. Ακολούθησε την όπως έκανες πάντα αλλά μην χαθείς στον δρόμο. Πλέον φτιάχνεις τη δική σου διαδρομή!