Όταν μια σχέση περνά κρίση, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την ίδια σχεδόν αυθόρμητη αντίδραση: έναν μεγάλο καβγά, μια δραματική συζήτηση, την αίσθηση πως «κάτι έχει χαλάσει» ή πως ίσως ήρθε το τέλος. Ωστόσο, δύο πρόσφατες έρευνες στην ψυχολογία των σχέσεων δείχνουν ότι οι δεσμοί που αντέχουν στον χρόνο σπάνια σώζονται από θεαματικές κινήσεις ή μεγάλες δηλώσεις. Εκείνο που φαίνεται να κάνει πραγματικά τη διαφορά είναι οι μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις της καθημερινότητας.
Ο ψυχολόγος Μενέλαος Αποστόλου ανέλυσε τις απαντήσεις περίπου 100 ατόμων, ζητώντας τους να αξιολογήσουν διαφορετικούς τρόπους βελτίωσης μιας ερωτικής σχέσης. Από όλες τις επιλογές, δύο ξεχώρισαν καθαρά: η ουσιαστική προσπάθεια να κατανοήσει κανείς τις ανάγκες του συντρόφου του και η διάθεση να συζητά τα προβλήματα αντί να τα αποφεύγει ή να τα σπρώχνει κάτω από το χαλί.
Η έρευνα κατέγραψε και κάτι ακόμη ενδιαφέρον. Οι σχέσεις ενισχύονται περισσότερο όταν η αγάπη εκφράζεται έμπρακτα, μέσα από συγκεκριμένες κινήσεις φροντίδας και ενδιαφέροντος, παρά όταν κάποιος επικεντρώνεται αποκλειστικά στον εαυτό του, την εικόνα του ή το πώς φαίνεται προς τα έξω. Με άλλα λόγια, μεγαλύτερη σημασία έχει αυτό που προσφέρεις στον άλλον παρά αυτό που κάνεις για να δείχνεις καλύτερος ο ίδιος.
Παράλληλα, η μελέτη ανέδειξε ορισμένους άγραφους κανόνες που φαίνεται να χαρακτηρίζουν τις σχέσεις με διάρκεια: η ικανότητα να αναγνωρίζεις και να εκφράζεις τις ανάγκες σου, η δημιουργία κοινών εμπειριών, η εμπιστοσύνη, ο σεβασμός στον προσωπικό χώρο του άλλου, η αποδοχή της κριτικής χωρίς αμυντικότητα, η αυτοσυγκράτηση στις συγκρούσεις και η διάθεση για συμβιβασμό.
