Ο Valentino, ο Ηλίας, ο Σάκης, εγώ και μία φούστα

Κράτησα την ανάσα μου, γιατί ο μόδιστρος, με τη χαρακτηριστική αγαπημένη του μπλούζα μαρινιέρα, ήξερα πως είχε αράξει το σκάφος του στο ξενοδοχείο που μέναμε όλοι στον Ορνό, αλλά δεν είχα συναντήσει κάποιον από την παρέα τους. Ήταν τότε όλα πιο απλά, χωρίς πολυτελή εστιατόρια στα ξενοδοχεία, beach bars κ.λπ.

Φυσικά, όλοι αναγνωρίσαμε τον σχεδιαστή, εκτός από τον Σάκη και τον άντρα μου, που μονίμως δεν νοιαζόταν και δεν θυμόταν τους σχεδιαστές. Αντίθετα, δεν του ξέφευγε παίκτης τένις ή ποδοσφαίρου σε ακτίνα χιλιομέτρων.

Μας παρακολουθούσαν, τους παρακολουθούσαμε: ένα παιχνίδι θαυμασμού και δέους από την πλευρά μας, ώσπου εκεί, στο μέσον του φαγητού, ο Βίκινγκ καλλονός του απέναντι τραπεζιού ήρθε ανάμεσά μας – εγώ καθόμουν δίπλα στον Ηλία – και ρώτησε ευθέως, αφού μας ευχήθηκε καλή όρεξη, εάν ο Σάκης ήταν κάποιο γνωστό μοντέλο στην Ελλάδα, γιατί κέντρισε το επαγγελματικό ενδιαφέρον του σχεδιαστή.

Περιττό να σας γράψω τη σκηνή που ακολούθησε, με έναν Ηλία να εξηγεί στον κεραυνοβολημένο μοντέλο-γραμματέα-αγγελιοφόρο πως μπροστά του είχε τον μεγαλύτερο Έλληνα pop star και γενικότερα τον μεγαλύτερο σταρ του υπεργαλαξία. Ένας ήταν και είναι ο Ηλίας· ένας, και από τότε που γεννήθηκε έσπασε αυτό το καλούπι.

Σκηνές αλληλοθαυμασμού ακολούθησαν. Γνωριστήκαμε όλοι μεταξύ μας, και πρώτος φυσικά ο πανέμορφος Σάκης με τον Valentino, και κατόπιν όλοι οι υπόλοιποι. Μια παρέα που, σε χρόνο ρεκόρ, εννοείται πως συντόνιζε ο Ηλίας.

Η πρόσκληση για ποτό στο σκάφος του μετρ της υψηλής ραπτικής ήρθε απόλυτα φυσικά, αφού όλοι μέναμε στο ίδιο μέρος, στο ίδιο ξενοδοχείο: εμείς σε ένα δωμάτιο που πάντα διαλέγαμε με μεγάλη βεράντα μπρος στον κόλπο των σκαφών και οι άλλοι στα σκάφη τους, αρόδο.

Ο σύζυγος της άλλης κυρίας, που βαριόταν τη ζωή του για να πάει να συνεχίσει τη βραδιά στο σκάφος του Valentino, μας δήλωσε κατηγορηματικά στην επιστροφή πως θα την αράξει στο δικό του σκάφος, μια και οι συζητήσεις περί μόδας δεν τον απασχολούσαν. Για να φανεί ευγενικός μαζί του, ο άντρας μου έμεινε μαζί του, κάνοντάς του παρέα, ενώ ήξερε καλά, με ένα μου βλέμμα, πως εάν δεν με άφηνε να συνεχίσω τη βραδιά μου στο σκάφος του Ιταλού σχεδιαστή, δεν θα πήγαινε και πολύ καλά το ρομαντικό οικογενειακό μας Σαββατοκύριακο.

Όπερ και εγένετο.

Σε λίγο καθόμασταν όλοι στο σαλόνι του σκάφους του Valentino. Ένα ultra chic σαλόνι, που θύμιζε κάτι από την έπαυλή του στην Ιταλία, με αντίκες, πολυθρόνες, κλασικούς καναπέδες και τραπεζάκια όπου ακουμπήσαμε τα ποτά μας.

Στο κέντρο, ο ίδιος, αγκαλιά με τα μικρά σκυλάκια του, όλα ίδιας ράτσας pug, που έτρεχαν και έπαιζαν ανέμελα γύρω μας. Ο Ηλίας, στα μεγάλα του κέφια, βρήκε κοινούς γνωστούς αμέσως, ενώ εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ την ολιγόλεπτη συζήτηση με τον τελευταίο Μεγάλο των Μεγάλων της μόδας.

Εκτός από τον Σάκη, αυτό που μας ένωνε ήταν και τα σανδάλια μου, που ήταν της τελευταίας του συλλογής, συνδυασμένα με μια τσάντα από δερμάτινο πλεκτό δίχτυ με τιρκουάζ χερούλι – έργο τέχνης από προηγούμενη συλλογή του.

Μου έκανε εντύπωση που ήξερε δύο Ελληνίδες μοντέλα. Είχε δουλέψει μαζί τους: τη Βασιλική Κουλιανού, όπως μου την είπε, και την Έλενα Κουντουρά. Έτσι κι αλλιώς, καμία άλλη μέχρι τότε δεν είχε κάνει διεθνή καριέρα.

Η επόμενη έκπληξη ήταν όταν, ζητώντας από τον Φιλιππινέζο βοηθό στο σκάφος την ατζέντα του, μου έδειξε τα προσωπικά τηλέφωνα των τριών ωραιότερων Ελλήνων ανδρών μοντέλων εκείνης της εποχής. Είχε δουλέψει ή κάνει fitting (δοκιμαστικό για πασαρέλα ή φωτογράφιση) μαζί τους. Δεν θα αποκαλύψω ποιοι ήταν. Ήταν όμως όντως οι ωραιότεροι Έλληνες τότε. Και ο Σάκης το απόλυτο ελληνικό κάλλος.

Η βραδιά κύλησε ευχάριστα, τόσο ευχάριστα που δεν ήθελα να φύγω. Ήθελα να μείνω στο καλαθάκι του σκύλου του Valentino για τις υπόλοιπες διακοπές μου. Αλλά ο Αντώνης νύσταζε και έστειλε να με φωνάξουν να μπω στο tender και να βγω στην ακτή.

Ο Ηλίας με τον Σάκη συνέχισαν και έκαναν στενή παρέα και φιλία με κοινές διακοπές το καλοκαίρι στο σκάφος του Valentino.

Μετά, θυμόσαστε και μια φούστα που ήταν ουσιαστικά φούστα μπροστά, παντελόνι στο πίσω μέρος, που εμπνεύστηκε αργότερα το ίδιο καλοκαίρι για τον Σάκη ο Valentino.

Τη φόρεσε στις εμφανίσεις του ο Σάκης εκείνον τον χειμώνα και είχαν σοκαριστεί όλοι, λες και οι αρχαίοι Έλληνες δεν φορούσαν χιτώνες ή οι μετέπειτα φουστανέλες. Ο Σάκης μάς διέλυσε το «αντρικό μας κούτελο στην κοινωνία» τότε, στο μακρινό 1998, και τώρα σκέφτομαι και γελάω με τον ντόρο που είχε προκύψει στη μικρή μας Λιμνούπολη.

Ξανασυνάντησα τον σχεδιαστή άλλες δύο φορές στη ζωή μου: μία φορά σε σόου του στο Μιλάνο, ούσα διευθύντρια της ελληνικής Vogue, όπου του θύμισα τη μυκονιάτικη συνάντησή μας, και σε ένα όλο κάλεσμα κοινής μας φίλης μας Μαριάννας Λάτση, όπου, μαζί με τον Νίκο Κούρκουλο, στο ίδιο μέρος, στη Μύκονο σε μια ξάστερη πανσέληνο, έκαναν στο deck του σκάφους ένα υπέροχο δείπνο.

Θα μου πείτε αν έβγαλα φωτογραφίες… Θα σας απαντήσω πως ζούσαμε σε μια άλλη σφαίρα ζωής, όπου δεν είχαμε γίνει όλοι τόσο ξεδιάντροποι να κυνηγάμε και να κυνηγιόμαστε μεταξύ μας, γελώντας με ψεύτικα λευκά δόντια χωρίς ρυτίδες, διότι πολύ απλά δεν είχαν εφευρεθεί τα τηλέφωνα με κάμερες ακόμη. Εξ'ού και οι αδυσώπητες selfies με τα φίλτρα Photoshop του διαόλου.

Στιγμές, βραδιές που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Μια ζωή γεμάτη από αναρίθμητους ανθρώπους και ισχυρές προσωπικότητες, συζητήσεις που έμειναν για πάντα χαραγμένες στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου. Ίσως αυτές, κι άλλες πάρα πολλές που φτάνουν για δέκα ζωές, με κάνουν να νιώθω, στα δύσκολα παλιά και καινούργια, πλήρης, ήρεμη και με απίστευτη αυτοπεποίθηση, γεμάτη από μια ζωή. Πολλές φορές.

Καλό ταξίδι στο φως, τελευταίε Αυτοκράτορα της Μόδας.
Ήταν μεγάλη μου τιμή.