Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο ακόμα κατηγορίες, ανάμεσα στα τόσα άλλα σύνολα και υποσύνολα στα οποία αρέσκονται να καταδύονται: σε αυτούς που ζουν για τις Απόκριες και σε εκείνους που τις μισούν. Σε αυτούς που πίνουν μαυροδάφνη σαν να μην υπάρχει αύριο στο Καρναβάλι της Πάτρας και σε εκείνους που κοροϊδεύουν τη φάση αναπαράγοντας τη φράση «λιλιπούτιοι, μικροί καρναβαλιστές» με την ανάλογη, προβλεπέ αχαϊκή ντοπιολαλιά. Ωστόσο, όλοι έχουν χορέψει το «κετελαπόνγκο» έστω και μία φορά στη ζωή τους, θέλοντας και μη.
Η μεταμφίεση, από την άλλη, δεν είναι απλώς ένα αστείο καπέλο ή μια φούξια, καρέ περούκα -είναι μια κουφόπιετα στην ταυτότητα. Ο Ρώσος φιλόσοφος Μιχαήλ Μπαχτίν, στο έργο του Rabelais and His World, περιγράφει το καρναβάλι ως μια στιγμή ανατροπής της ιεραρχίας, μια ριζοσπαστική πράξη, μια προσωρινή ανατροπή της τάξης, όπου όλα επιτρέπονται και όλα επανανοηματοδοτούνται: ο βασιλιάς γίνεται γελωτοποιός και ο γελωτοποιός βασιλιάς. Το γέλιο σηματοδοτεί την αντίσταση. Το σώμα, με τις υπερβολές και τις ατέλειές του, επιστρέφει στο κέντρο του σύμπαντος.
Από τον Διόνυσο μέχρι τον Σαίξπηρ, η «μουτσούνα» δεν ήταν ποτέ απλώς αξεσουάρ. Στις βακχικές τελετές και κατόπιν στο αρχαίο δράμα, η μεταμφίεση επέτρεπε την υπέρβαση της συμφωνίας. Ο άνθρωπος γινόταν κάτι άλλο για να μεταφέρει μηνύματα στην άρχουσα τάξη -να πει τα ανείπωτα.
Στη Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου του Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο αποκριάτικος χορός μετατρέπεται σε αλληγορία θανάτου. Η μάσκα δεν κρύβει απλώς, αποκαλύπτει μια αλήθεια που θέλουμε να αποφύγουμε.
Από τον Διόνυσο μέχρι τον Σαίξπηρ, η «μουτσούνα» δεν ήταν ποτέ απλώς αξεσουάρ. Στις βακχικές τελετές και κατόπιν στο αρχαίο δράμα, η μεταμφίεση επέτρεπε την υπέρβαση της συμφωνίας. Ο άνθρωπος γινόταν κάτι άλλο για να μεταφέρει μηνύματα στην άρχουσα τάξη -να πει τα ανείπωτα.
