Θα αρχίσω με τα γνωμικά «ένας κύκλος είναι η ζωή», «εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ’ρθεις», «τα πάντα ρει» και άλλα τέτοια του θυμόσοφου λαού μας. Τι θέλω να πω με τα παραπάνω; Ανοίγω το θέμα «διακοπές». Καίριο για κάθε ελληνική οικογένεια και για κάθε Έλληνα νομοταγή –και μη– πολίτη να συμπληρώσω. Οι διακοπές είναι η σανίδα σωτηρίας του πνιγμένου όλο το χρόνο εργαζόμενου, ο οποίος ελπίζει πως, μέσα στις 365 ημέρες απόγνωσης που ζει, θα υπάρχουν αυτές οι 15 που θα απελευθερωθεί από τα δεινά του. Τότε θα έρθει σαν όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό, ο θεός των ελληνικών διακοπών να τον μαγέψει, να τον φυγαδεύσει από τη δεινή καθημερινότητα, να τον ξεκουράσει. Σαν άλλη Πυθία, μασώντας παραισθησιογόνα φύλλα, θα ξεχάσει ταλαιπωρίες ενός ολόκληρου χρόνου και θα επιστρέψει τελικά στην παλιά του ζωή δριμύτερος, σαν να μην πέρασε μια μέρα, έτοιμος για νέες μάχες.
Όταν ήμουν παιδί, οι διακοπές για τη γενιά μου –ανήκω στη Γενιά Χ– ήταν κάτι σαν τον Αϊ-Βασίλη: ήθελες να πιστέψεις πως υπάρχει, αλλά πάντα κάποιος σου ψιθύριζε την τελευταία στιγμή «μην είσαι ηλίθιο, δεν υπάρχει Αϊ-Βασίλης, οι γονείς σου φέρνουν τα δώρα» και σου έκοβε τη χαρά. Εκεί όπου προετοίμαζες ψυχολογικά τον εαυτό σου για ατέλειωτες βουτιές, για κουλούρες, σωσίβια με κίτρινα αλογάκια, βατραχοπέδιλα και πυργίσκους στην παραλία, έτρωγες την ψυχρολουσία last minute. Πάλι στο καμπίσιο χωριό της μαμάς σου με τους 48 βαθμούς αυγουστιάτικα και τη γιαγιά σου να σε υποχρεώνει σε μεσημεριανό ύπνο, μπάμιες-φακές δύο φορές την εβδομάδα οπωσδήποτε και βραδινό ύπνο κατά τη δύση του ηλίου! Οδυρμός!
Τα καλύτερα των διακοπών μου συνέβησαν last minute και χωρίς προγραμματισμό, σαν ένας αυτοσχεδιασμός.
Διακοπές διαρκείας, ξενοιασιάς και κραιπάλης έκανα στις δύο τελευταίες τάξεις του λυκείου, όταν πήρα την κατάσταση στα χέρια μου και αφού είχα εξασφαλίσει το πολυπόθητο απολυτήριο με 18 για να πάρω το πράσινο φως από τον πατέρα μου. Αρσακειάς μεν, αλλά ο δεύτερος όρος ήταν να φιλοξενηθώ στο σπίτι της φίλης μου στα Γιάλτρα Ευβοίας. Την επόμενη χρονιά, για να πάρω την έγκριση του πατέρα μου, το αφήγημα ήταν να πάω με το φίλο μου, νέο, καλής οικογένειας και διαπιστευμένο με περγαμηνές –άλλο αν θα οδηγούσαμε κρυφά μηχανή στην Κέρκυρα–, και μαζί με πολλούς συμμαθητές κονβόι και με ξεχωριστές διαμονές για τα κορίτσια και τα αγόρια – οι δυο μας ήμαστε, σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο στην Παλιά Πόλη. Όλα αυτά πάλι κλείστηκαν last minute, μέχρι να πάρουμε τη συγκατάθεση του μπαμπά. Πρωτίστως, όμως, αφού προλάβω, πάλι τελευταία στιγμή, να μεθοδεύσω τη συνεργασία της μαμάς, που πάντα ήξερε κάτι παραπάνω, αλλά σώπαινε στωικά για να με έχει από κοντά και να της λέω τα μυστικά – τα δικά μου αλλά και, ως κυνική καταδότρια, εκείνα της μεγάλης μου αδελφής…
Έχω την εντύπωση ότι και τα επόμενα χρόνια οι ωραιότερες διακοπές μου ήταν πάλι last minute γιατί ακόμη αντιστεκόμασταν στη μαζικότητα. Η χαλαρότητα ήταν μέρος της ζωής μας, ο υπερτουρισμός δεν είχε εισβάλει ακόμη και ήμαστε όλοι πιο αθώοι και καλοί άνθρωποι γενικά – άλλο κεφάλαιο αυτό. Και ω του θαύματος! Πάντα, last minute, βρίσκαμε εισιτήρια, ξενοδοχείο, πανσιόν, αυτοκίνητο να νοικιάσουμε, επιπλέον δωμάτιο για τον/την ξέμπαρκο/η χωρισμένο/η φίλο/η ή, αργότερα, την νταντά, που έπρεπε να κοιμάται σε έξτρα χώρο-σαλονάκι, αλλά κοντά στα παιδιά όταν βγαίναμε τα βράδια στο νησί.
Έχω περιγράψει ξανά τις διακοπές της ζωής μου, που τα είχαν όλα: από τρεις το λάδι τρεις το ξίδι στα νιάτα μου μέχρι την απόλυτη χλιδή και πολυτέλεια σε όλα τα μέρη του κόσμου και σε όλες τις εποχές του χρόνου στην υπόλοιπη ζωή μου. Ρόδα είναι και γυρίζει... Μεγάλη ευλογία να τα έχεις ζήσει όλα.
Η χαλαρότητα ήταν μέρος της ζωής μας, ο υπερτουρισμός δεν είχε εισβάλει ακόμη και ήμαστε όλοι πιο αθώοι και καλοί άνθρωποι γενικά – άλλο κεφάλαιο αυτό.
Αν με ρωτήσετε ποιες ήταν οι ωραιότερες διακοπές μου, θα πω όλες, στην κυριολεξία. Αλλά θα απαντήσω ξανά περιγράφοντας κάποιες σκηνές καρέ καρέ, σαν μια απόπειρα καταγραφής των πιο αγαπημένων μου καλοκαιριών. Το σκάφος μας στις Αφάλες της Ιθάκης δεμένο καλά μια σπάνια ήρεμη μέρα χωρίς πολύ σουέλ – γιατί είναι η πιο επικίνδυνη, όπως και η πιο μπλε-τιρκουάζ παραλία στην Ελλάδα. Ο άντρας μου να παίζει βουτώντας και βγάζοντας με δύναμη από το νερό τα μικρά μας, Αλέξανδρο και Φιλίππα, κι εγώ να τους φωτογραφίζω από την ακτή. Αργότερα, τα αγόρια μας να δαμάζουν τα κύματα στα απόνερα της Φτελιάς σαν να βρίσκονταν στον Ατλαντικό κι εγώ να ουρλιάζω από φόβο καθώς ο Αντώνης μάς φωτογράφιζε και ο μυκονιάτικος αέρας λυσσομανούσε. Και η τρίτη σκηνή, όλοι μαζί στο μικρό μας φουσκωτό στις σπηλιές στο Τραγονήσι για εξερεύνηση, βουτιές με μάσκες, πρόχειρο φαγητό και τάπερ, με stop over την ταβέρνα του Μαθιού για προμήθειες –προτού αλλάξουν το μενού και το κάνουν άλλο ένα τουριστικό ταβερνείο–, με παγωμένο καρπούζι και πεπόνι στο πολύπαθο ψυγειάκι μας και με πολύ κούνημα και δέος από τα ξαφνικά ψηλά κύματα της επιστροφής. Τα καλύτερα των διακοπών μου συνέβησαν last minute και χωρίς προγραμματισμό, σαν ένας αυτοσχεδιασμός.
Αυτά ανήκουν πια στο παρελθόν καθώς τώρα, για να οργανώσεις οικογενειακές διακοπές, πρέπει να δηλώσεις Ε9, ομάδα αίματος, πρόσφατες ασθένειες και γνωμάτευση από οφθαλμίατρο. Αν είστε τυχεροί, θα βρείτε κάπου να μείνετε. Όχι στο ξενοδοχείο που θέλατε, σε άλλο –εννοείται–, με διπλή τιμή, και όχι με το καράβι που θέλατε, με άλλο –εννοείται–, για να μη σας πω ούτε και με την παρέα που θέλατε, με άλλη. Εννοείται...
Το «τα πάντα ρει» που λέγαμε στην αρχή ταιριάζει και σε μένα αφού πλέον, τα δύο τελευταία καλοκαίρια, ως single, για να το πω κομψά, ή ως «κυρία ατυχήσασα», για να θυμηθώ μια ελληνική ταινία του Κωνσταντάρα, αποφασίζω διακοπές όταν θέλω, όποτε και όπως θέλω. Μόνη; Με φίλους; Με φίλη; Λίγο με τα παιδιά; Χωρίς κανένα παιδί; Μόνο με την κόρη μου, φωτεινό αστέρι και αιώνια φίλη μου; Όπως κι αν είναι, είμαι μια πιστοποιημένη last minute traveler που έχει το προνόμιο –ή το μειονέκτημα– να δέχεται ή να απορρίπτει μόνη της ό,τι της προτείνουν και να κάνει ό,τι της κατέβει στο κεφάλι ως διακοπές. Διαλέγω και παίρνω. Κι αυτό, τελικά, είναι και μια μορφή απίστευτης ελευθερίας και τόλμης. Ναι, αυτή είμαι η νέα εγώ. Τολμηρή όσο και φοβισμένη. Θαρραλέα, χαρούμενη όσο και λυπημένη. Εγώ, μόνη μου, αυτάρκης, γεμάτη από εμπειρίες και με πολλούς που αγαπώ και που με αγαπούν. A great pretender and last minute traveler αγγλιστί.
Σας εύχομαι ατρόμητες διακοπές!
