Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων που λατρεύει να προφέρει τη λέξη «δεν μπορείς» με ύφος σχεδόν επιστημονικής βεβαιότητας. Είναι το ίδιο ύφος που χρησιμοποιείται όταν κάποιος έχει αποφασίσει το μέλλον σου χωρίς να έχει ρωτήσει ούτε το παρόν σου. Ας πούμε: «Δεν μπορείς να γίνεις πρωταθλητής με διαβήτη τύπου 1». «Δεν μπορείς να αντέξεις τον πρωταθλητισμό». «Δεν μπορείς να σταθείς στο ίδιο επίπεδο». Το «δεν μπορείς» είναι μια λέξη οικονομική: δεν κοστίζει τίποτα σε αυτόν που τη λέει, αλλά συχνά επιχειρεί να χρεώσει ολόκληρη ζωή σε αυτόν που τη δέχεται.
Και μετά εμφανίζεται ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ.
Όχι ως κάποιο μεταφυσικό σύμβολο υπέρβασης, ούτε ως αγιογραφία του αθλητισμού, αλλά ως κάτι πιο ενοχλητικό για τις βεβαιότητες: ως δεδομένο που δεν συμμορφώθηκε. Ένας αθλητής που δεν μπήκε ποτέ άνετα στο κουτάκι όπου τον τοποθετούσαν οι προβλέψεις.
Και, για να μην υπάρχει η παραμικρή παρεξήγηση ότι μιλάμε για αγιογραφία, αξίζει να ειπωθεί κάτι που συνήθως το κοινό των τροπαίων προσπερνά: οι ιστορίες των πρωταγωνιστών δεν είναι μονοδιάστατες. Ο Ζβέρεφ έχει βρεθεί στο παρελθόν αντιμέτωπος με σοβαρές καταγγελίες για κακοποιητική συμπεριφορά σε σύντροφό του τις οποίες ο ίδιος έχει αρνηθεί και οι οποίες δεν κατέληξαν σε δικαστική καταδίκη. Όταν το θέμα επανέρχεται στη δημόσια σφαίρα, ο ίδιος επιλέγει σταθερά να υπερασπίζεται τη θέση του χωρίς να ανοίγει περαιτέρω διάλογο, όπως συχνά συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις αθλητών υψηλού προφίλ. Αυτό δεν «καθαρίζει» ούτε ακυρώνει τίποτα, ούτε φυσικά επιτρέπει την εύκολη εξιδανίκευση: απλώς θυμίζει ότι οι ιστορίες που βλέπουμε μέσα από τρόπαια και επιδόσεις δεν είναι ποτέ ιδανικές, όσο κι αν θα μας βόλευε να είναι.
Ο Ζβέρεφ διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου 1 σε ηλικία τεσσάρων ετών. Από τότε, η καθημερινότητά του δεν ήταν ποτέ μόνο προπόνηση, τακτική, φυσική κατάσταση και ψυχική αντοχή. Ήταν και κάτι ακόμα πιο αθόρυβο και επίμονο: η διαχείριση μιας χρόνιας πάθησης που δεν κάνει διάλειμμα επειδή ξεκίνησε match point. Οι μετρήσεις σακχάρου, οι ρυθμίσεις ινσουλίνης, οι αποφάσεις μέσα στο σώμα που πρέπει να παρθούν ενώ το σώμα ήδη πιέζεται στα όρια: όλα αυτά δεν εμφανίζονται ποτέ στην τηλεοπτική μετάδοση. Δεν έχουν slow motion. Δεν έχουν επανάληψη. Ψέματα! Ο Ζβέρεφ φρόντισε κάποια πράγματα να φαίνονται στην τηλεοπτική μετάδοση: ανάμεσα στα σετ εκεί που ξεκουράζεται λίγο να δείχνει ότι κάνει ινσουλίνη.
