Σχεδόν περίμενες την στιγμή που ο φακός θα πήγαινε στο νυχτερινό κέντρο και το αλησμόνητο ντουέτο Μανώλης Χιώτης και Μαίρη Λίντα, θα είχε εκεί τον πρώτο λόγο.
Στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, στα χρόνια της δεκαετίας του 1960. Το «διάλειμμα» του τραγουδιού στην ιστορία της ταινίας ήταν μια συνθήκη, ένας «άγραφος» νόμος σύμφωνα με τον οποίο μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού της εποχής, θα έκαναν το πέρασμά τους από την μεγάλη οθόνη για λογαριασμό της οποιασδήποτε ελληνικής ταινίας.
Ήταν ένας τρόπος ώστε οι τραγουδιστές να πλασάρουν τον εαυτό τους διαφημίζοντας τα τραγούδια τους και να προσφέρουν, συγχρόνως, το «τραγουδιστικό» κύρος που ήθελαν οι παραγωγοί των τότε ταινιών.
Το ντεμπούτο της Mαίρης Λίντα στο σινεμά
Η Μαίρη Λίντα και ο Μανώλης Χιώτης εμφανίστηκαν σε αρκετές ταινίες, τέσσερις εκ των οποίων ήταν της Φίνος Φιλμ. Στον «Ατσίδα» (1962) του Γιάννη Δαλιανίδη τραγουδούν δύο τραγούδια, τα «Η αγάπη μου για σένανε δεν σβήνει» και «Με κυνηγούν τ’ αδέρφια σου» στο οποίο συμμετέχει και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, Ντίνος Ηλιόπουλος.
Τραγουδώντας το «Πού γυρίζεις» στην ταινία του Κώστα Στράντζαλη «Σχολή για σωφερίνες»
Την ίδια χρονιά κάνουν ένα πέρασμα από τον «Δήμο Από Τα Τρίκαλα» επίσης του Δαλιανίδη με το τραγούδι «Ο Χασάν Αγάς» και το πασίγνωστο «Θάλασσα μόνο κι ουρανός» και έναν χρόνο αργότερα, ο Αλέκος Σακελλάριος τους καταγράφει στην αξεπέραστη ηθογραφική κωμωδία του «Ο φίλος μου, ον Λευτεράκης» όπου τραγουδούν το «Ας μην ξημερώσει». Ακολούθησε η «Βίλλα Των Οργίων» (1964) του Ντίνου Δημόπουλου και εκεί το ντουέτο ερμηνεύει μοναδικά το «Κόκκινο μαντήλι».
Το ντεμπούτο της Mαίρης Λίντα στο σινεμά έγινε στην εκπνοή της δεκαετίας του 1950, στην ταινία του Δαλιανίδη «Λαός και Κολωνάκι» (1959) όπου τραγουδά το τραγούδι του τίτλου (γραμμένο από τον Χιώτη) όπως και το «Πάρε με στο τηλέφωνο» (μαζί με τον Χιώτη). Το ντουέτο γύρισε αρκετές ταινίες και εκτός Φίνου.
Ανάμεσά τους οι «Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα» (1959) και «Τύφλα να’χει ο Μάρλον Μπράντο» (1964) του Ορέστη Λάσκου και αρκετές με σκηνοθέτη τον Κώστα Στράντζαλη: Στην «Σχολή για σωφερίνες» (1964) τους ακούμε να τραγουδούν τα τραγούδια «Που γυρίζεις» και «Τα κλειδιά» και στην (κάπως ξεχασμένη) μουσική ταινία «Παίξε μπουζούκι μου γλυκό» (1965) τραγουδούν την μεγάλη επιτυχία του τίτλου της ταινίας. Δύο ακόμη ταινίες που γύρισαν με τον Στράντζαλη είναι οι «Εκλεψα την γυναίκα μου» και ο «Καταφερτζής» όπου ερμηνεύουν το τραγούδι του Χιώτη «Δε σε ρωτώ» (και οι δύο ταινίες είναι του 1964).
Το αξέχαστο «Ξημερώνει» και η ιδιωτική τηλεόραση
Η Μαίρη Λίντα χώρισε από τον Μανώλη Χιώτη το 1966 και η συνέχεια της στον ελληνικό κινηματογράφο δεν είχε διάρκεια. Στα τέλη της δεκαετίας εξάλλου, ο ελληνικός λαϊκός κινηματογράφος άρχισε να διανύει μεγάλη κρίση, κάτι που φάνηκε στις ίδιες τις ταινίες.
Η Λίντα έκανε κάποιες εμφανίσεις σε ταινίες όπως «Πέντε γυναίκες για έναν άντρα» (1967) του Βαγγέλη Σειληνού, ή «Η περιπτερού» (1970) του Νίκου Αβραμέα που σήμανε και το τέλος της καριέρας της σε ό,τι αφορά τον ελληνικό κινηματογράφο.
Από τα ζενερίκ της ταινίας «Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα» του Ορέστη Λάσκου
Εκτός συνεργασίας της με τον Χιώτη, άξιο αναφοράς είναι το πέρασμά της από την ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Η Λίζα και η άλλη» (1961), όπου ερμηνεύει το αξέχαστο «Ξημερώνει» σε μουσική και στίχους Μάνου Χατζιδάκι, όπως και η ταινία «Κρουαζιέρα στη Ρόδο» (1960) και πάλι του Δαλιανίδη όπου ερμηνεύει το ρεμπέτικο «Είμαι παιδάκι έξυπνο», μια σύνθεση Στελλάκη Περπινιάδη.
Το 1959, μαζί με τον Χιώτη, εμφανίστηκε στην κωμωδία του Βασίλη Γεωργιάδη «Διακοπές στην Κολοπετινίτσα» όπου ερμηνεύουν ένα ακόμη θαυμάσιο κομμάτι τους το «Ο ουρανός ξημέρωσε».
Περισσότερο από είκοσι χρόνια μετά το 1970, όταν η ιδιωτική τηλεόραση άρχισε να αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς στην Ελλάδα, η Λίνα «πέρασε» από τις σειρές «Οι μεν και οι δεν» και «Η καλή πεθερά».
