Εφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 68 ετών, η ακτιβίστρια της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, Πάολα Ρεβενιώτη, ύστερα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Η ίδια ήταν γνωστή και απλά ως Πάολα, ενώ υπήρξε και από τις πρώτες ανοιχτά τρανς γυναίκες.
Τα τελευταία χρόνια είχε θέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές, αλλά και στις ευρωεκλογές, με το ΜέΡΑ25.
Την είδηση έκανε γνωστή με ανάρτησή της στο Facebook η δημοσιογράφος Δανάη Μαραγκουδάκη.
Η ανάρτηση
«Η αγαπημένη μας φίλη Paola Revenioti έφυγε από την ζωή χτες βράδυ στο νοσοκομείο Σισμανόγλειο μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο σε ηλικία 68 ετών.
Μας αφήνει ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια στην ιστορία της κουήρ κοινότητας. Με το Κράξιμο, με τις φωτογραφίες της, με τα ντοκιμαντέρ της και κυρίως με το πώς έζησε, υπερασπιζόταν σταθερά την ελευθερία, την καύλα, τη ζωή.
Την αποχαιρετούμε με βαθιά λύπη, αγάπη αλλά κι ευγνωμοσύνη για το αποτύπωμά της στις ζωές μας και κάθε τρανς και κουήρ ανθρώπου που ήρθε σε επαφή μαζί της, με το έργο και τον δημόσιο λόγο της.
Αναπνέουμε πιο ελεύθερα χάρη σε εκείνη. Θα μιλάμε πάντοτε για την παρακαταθήκη που μας αφήνει συλλογικά.
Θα ακολουθήσουν περισσότερες πληροφορίες για την κηδεία εντός της ημέρας.
Δανάη Μαραγκουδάκη
Ελίζα Τριανταφύλλου
Βασίλης Θανάσης», έγραψε στην ανάρτησή της η δημοσιογράφος συνοδεύοντάς τη με μία φωτογραφία της ακτιβίστριας.
Ποια ήταν η Πάολα Ρεβενιώτη
Η Πάολα Ρεβενιώτη ήταν Ελληνίδα τρανς γυναίκα, κινηματογραφίστρια, εκδότρια, καλλιτέχνης, ακτιβίστρια και πρωτοπόρα φυσιογνωμία του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος.
Από νεαρή ηλικία και λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού τρανς ατόμων από οποιαδήποτε εργασία, βιοπορίστηκε ως εργάτρια του σεξ.
Η συνεισφορά της στα δικαιώματα των ΛΟΑΤKI+ ατόμων στην Ελλάδα θεωρείται μεγάλη και μνημονεύεται συχνά ως «θρύλος» της αθηναϊκής τρανς κουλτούρας.
Γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Εισήχθη στη σχολή Πολεμικού Ναυτικού σε νεαρή ηλικία από όπου εκδιώχθηκε. Μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ασχολήθηκε με τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, συμμετέχοντας αρχικά στο Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας.
Είναι μια από τις πρωτοπόρες προσωπικότητες του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος. Από το 1980 συχνά συμμετείχε αλλά και οργάνωνε διαμαρτυρίες ενάντια στην περιθωριοποίηση, κρατική καταστολή και αστυνομική βία, ενώ πάλεψε για την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και την κοινωνική και σεξουαλική τους απελευθέρωση.
Εξέδωσε το περιοδικό Κράξιμο από το 1982 ως το 1993, προβάλλοντας άρθρα σχετικά με τα διεθνή και εγχώρια πολιτικά και κοινωνικά κινήματα αλλά και τις διεκδικήσεις ομοφυλόφιλων πολιτών, επιπλέον φιλοξενούσε μοναδικές συνεντεύξεις ανθρώπων του πνεύματος δίπλα από καλλιτεχνικές φωτογραφίες γυμνών αγοριών, που άφησαν εποχή, συνοδεύτηκαν όμως και από συλλήψεις και δικαστήρια. Το 1985 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Σαλτάρισμα στις εκδόσεις Σιγαρέτα (οδός Πανός).
Το 1990 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές ως υποψήφια των Οικολόγων Εναλλακτικών και λίγο αργότερα έγινε το πρώτο τρανς άτομο που έθεσε υποψηφιότητα στις εθνικές εκλογές. Το 1996 συζητήθηκε το όνομά της ως υποψήφια βουλευτής των Ελλήνων Οικολόγων, μια υποψηφιότητα που τελικά δεν ευόδωσε λόγω εσωκομματικών (τρανσφοβικών) αντιδράσεων.
Έθεσε υποψηφιότητα με το ΜέΡΑ25 στις βουλευτικές εκλογές του 2019 και του Μαΐου 2023 στην Α’ Αθηνών και σε αυτές του Ιουνίου 2023 στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, καθώς και στις ευρωεκλογές 2024.
Η ακτιβιστική δράση της και τα ντοκιμαντέρ
Τη δεκαετία του ’90 βοήθησε για την καταπολέμηση του AIDS ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ελληνικής ομάδας του διεθνούς ακτιβιστικού οργανισμού ACT UP. Επίσης, διοργάνωσε ένα από τα πρώτα ελληνικά Gay pride, στο πρώτο από τα οποία συμμετείχαν και οι Στέρεο Νόβα, το 1992 στο λόφο του Στρέφη στην Αθήνα. Το 2003 εξελέγη πρόεδρος του Σωματείου Αλληλεγγύης Τραβεστί Τρανσέξουαλ Ελλάδος (ΣΑΤΤΕ), μέσω του οποίου έδρασε υπέρ των δικαιωμάτων των τρανς ατόμων.
Το 2008 συμμετείχε στο συλλογικό έργο “Η ιστορία του λεσβιακού, γκέι, αμφί και τρανς κινήματος στην Ελλάδα: μια πρώτη αποτίμηση”, το οποίο προέκυψε από συζήτηση που έλαβε χώρα στα πλαίσια του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας – Athens Pride[27] και στην ταινία μικρού μήκους «Κι αν είναι αλήθεια;».
Από το 2011 ασχολείται με τη δημιουργία σειράς ντοκιμαντέρ, κυρίως ακτιβιστικού χαρακτήρα, σε συνεργασία με διάφορους νέους κινηματογραφιστές, κάτω από την επωνυμία ‘ThePaolaProject’ και ThePaolaTeam. Παράλληλα καλύπτει με ρεπορτάζ της διάφορα πολιτιστικά δρώμενα της Αθήνας.
Τον Ιανουάριο του 2013 προχώρησε με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα και επιμελητή τέχνης Ανδρέα Αγγελιδάκη στην πρώτη της ατομική έκθεσηστην γκαλερί The Breeder, παρουσιάζοντας πλούσιο φωτογραφικό συλλεκτικό υλικό, ερωτικού, ιστορικού, κοινωνικοπολιτικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος.
Παράλληλα ως πρώτη Ελληνίδα τρανς καλλιτέχνιδα παραχώρησε συνεντεύξεις στο αμερικάνικο συλλεκτικό περιοδικό CANDY και στο βρετανικό περιοδικό Dazed.
Από τον Οκτώβριο του 2013 εκθέτει τη φωτογραφική της συλλογή στην περιοχή Σόχο του Λονδίνου. Το 2014 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ με τίτλο Καλιαρντά, το οποίο έχει προβληθεί σε πολλούς χώρους, μεταξύ αυτών στις Νύχτες Πρεμιέρας, στο Εθνικό Θέατρο και στο φεστιβάλ Globale του Βερολίνου.
Το 2021 δημιούργησε το ντοκιμαντέρ «Πικροδάφνες», στο οποίο συμπρωταγωνιστεί με την Εύα Κουμαριανού και την Μπέτυ Βακαλίδου.
Η ανακοίνωση του ΜέΡΑ25 για την Πάολα Ρεβενιώτη
«Το ΜέΡΑ25 αποχαιρετά την Πάολα Ρεβενιώτη
Με θλίψη και συγκίνηση το ΜέΡΑ25 αποχαιρετά μια σπουδαία γυναίκα και μια υπέροχη συνοδοιπόρο, την Πάολα Ρεβενιώτη, που έφυγε τα ξημερώματα από τη ζωή από ανακοπή.
Η Πάολα δεν υπήρξε απλά μια πρωτοπόρος ακτιβίστρια του κινήματος των τρανς, υπήρξε ένα ζωντανό υπόδειγμα θάρρους και περηφάνιας για χιλιάδες παιδιά που μπόρεσαν να μιλήσουν ανοιχτά για το φύλο τους, να σταματήσουν να κρύβονται και να αντιμετωπίσουν με προσωπική και συλλογική δύναμη τον θεσμικό, αλλά και τον κοινωνικό ρατσισμό.
Η Πάολα γεννήθηκε στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού στον Πόρο, χωρίς να αποφοιτήσει, καθώς διώχθηκε με ρατσιστικό τρόπο.
Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο κίνημα για την απελευθέρωση των τρανς, ούσα η πρώτη πρόεδρος του Σωματείου Αλληλεγγύης Τρανς Ελλάδας. Εξέδωσε το θρυλικό περιοδικό «Κράξιμο», το πρώτο μεγάλης εμβέλειας έντυπο που ασχολήθηκε με τα ζητήματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Παράλληλα με τη δράση της αυτή, υπήρξε πάντα πολιτικοποιημένη, συμμετείχε σε πολλά εγχειρήματα, ανάμεσά τους αυτό των Οικολόγων – Εναλλακτικών το 1989, με τους οποίους υπήρξε υποψήφια και από το 2019 στο ΜέΡΑ25 και το DiEM25. Υπήρξε υποψήφια βουλεύτρια και ευρωβουλεύτρια του ΜέΡΑ25 στις εκλογές του 2019, του 2023 και του 2024.
H ίδια η Πάολα, θύμιζε ότι «πήρε το πτυχίο της στη Λεωφόρο Συγγρού και έκανε μεταπτυχιακό στην οδό Αθηνάς και διδακτορικό στη Λεωφόρο Καβάλας».
Στη ζωή της, μέσα από τη δράση της και από το κινηματογραφικό της έργο, επέλεξε να μη σιωπήσει ποτέ για τα βιώματά της, ακόμα και τα πιο δύσκολα, τον ρατσισμό, τους εκβιασμούς και τις κακοποιήσεις που είχαν να αντιμετωπίσουν οι ΛΟΑΤΚΙ+ στον αγώνα τους για επιβίωση και χειραφέτηση, συμβάλλοντας να βγουν χιλιάδες ζωές από τη ντουλάπα. Ταυτόχρονα, συνέδεε πάντα αυτόν τον αγώνα με τον αγώνα των φτωχών, απέναντι στον κόσμο των προνομίων.
Μεγάλωνε εδώ και 20 χρόνια ένα παιδί.
Η απώλεια της Πάολας Ρεβενιώτη αφήνει φτωχότερο τον κόσμο των δικαιωμάτων, της αλληλεγγύης, της περηφάνιας και της χειραφέτησης. Όμως η πολιτεία της σε αυτόν τον κόσμο, τον έχει καταστήσει εδώ και χρόνια πολύ πιο πλούσιο.
Κρατάμε την παρακαταθήκη της για μια απενοχοποιημένη αριστερά, για μια ζωή γεμάτη αγάπη, ερωτισμό και περηφάνια.
Σε αποχαιρετάμε σπουδαία συντρόφισσα».
