Παύλος Παυλίδης – Release Athens: «Η καλύτερη συναυλία της ζωής μου»

O Παύλος Παυλίδης δεν είναι φυσικά χθεσινός. Ούτε και το κοινό του. Στον σύντομο ποδαρόδρομο προς την Πλατεία Νερού και τη σκηνή του Release Athens, κατά την προσφιλή (μου) συνήθεια έστησα αυτί στη συζήτηση δύο ακροατών του, που με τις μαύρες βερμούδες τους και τα μακό τους μπλουζάκια βάδιζαν προς τον χώρο ελέγχου εισιτηρίων.

Θέμα συζήτησής τους δεν ήταν ούτε έρωτες, ούτε διακοπές, ούτε εξεταστικές, ούτε χρωστούμενα μαθήματα, αλλά η συμπλήρωση του μηχανογραφικού της κόρης ενός εκ των δύο.

«Περνάει σε σχολή επιλογής της, στην Πάτρα. Της λέμε “Πήγαινε” και αυτή λέει ότι δεν θυσιάζει την Αθήνα για τίποτα. Δεν βγάζεις άκρη Γιώργο…Δεν βγάζεις».

Μήπως όμως βγάζεις άκρη και με τον Παύλο Παυλίδη;

Γεννημένος στα μέσα των ‘60s και έχοντας εισέλθει και στα δικά του ηλικιακά ‘60s δεν σταματάει να κυριαρχεί στην ελληνική ροκ μουσική σκηνή. Όχι επαναλαμβάνοντας, αλλά δημιουργώντας.

Ξεκίνησε πριν από περίπου σαράντα χρόνια με τα Μωρά στη Φωτιά, ύστερα ήρθαν τα Ξύλινα Σπαθιά και από το 2003 που ο κύκλος του εμβληματικού αυτού συγκροτήματος έκλεισε, ο Παυλίδης δεν σταμάτησε να ανοίγει διαρκώς καινούργιους, δημιουργώντας μουσικά σχήματα, γράφοντας νέα τραγούδια, και γεμίζοντας αρένες, σε προβλήτες (όπως χθες), γήπεδα, θέατρα, χιονοδρομικά κέντρα, και όπου γενικώς μπορεί να στηθεί μια μουσική σκηνή.

Το line up, η λίστα δηλαδή των συμμετεχόντων, στη χθεσινή ημέρα του Release Athens, υποσχόταν πολλά.

Παιδί Τραύμα

Ήταν 18:50 όταν το «Παιδί Τραύμα», κατά κόσμον Τάσος Καρτέρης, βγήκε στην ηλιόλουστη ακόμα σκηνή και στην εύλογα, λόγω ώρας, όχι ακόμα γεμάτη αρένα, και με αφοπλιστική άνεση και δύναμη ξεκίνησε με το «Απόψε φυλάω τον εαυτό μου για σένα».

Tραγούδησε για 45 περίπου λεπτά και μέσα από τα 10 τραγούδια που παρουσίασε έχοντας μαζί του τους Δημήτρη Γρηγοριάδη (drums, spd-sx), Κώστα Γρούντα (μπάσο, πλήκτρα, φωνητικά), Ντένις Μόρφη (κιθάρα), Emi Path (πλήκτρα, φωνητικά) και Γιώργο Λιάπη, (ηχοληψία) έδειξε πως πολύ δικαιολογημένα συζητούν όλο και περισσότεροι για τη δουλειά και τις εμφανίσεις του.

Το κοινό, είτε στην αρένα είτε στις ουρές μπροστά στα περίπτερα για ποτά και άλλα είδη, είχε συντονιστεί με όσα άκουγε, ενώ το «Είστε σκέτη κ@υλ@!» που απηύθυνε προς το κοινό, δείχνει ότι και ο ίδιος ο Τάσος Καρτέρης απόλαυσε το live.

Pan Pan

Στις 19:50, και με τη μαθηματική ακρίβεια που μάς έχει συνηθίσει το Release Athens, την σκυτάλη πήρε ο Pan Pan, o οποίος μαζί με την Vassilina, την Καλλιόπη Μητροπούλου και την μπάντα τους, έδωσαν στη γεμάτη πια αρένα έναν ξεχωριστό ρυθμό για σχεδόν μία ώρα.

Τα 13 κομμάτια, παιγμένα στο κατάλληλο tempo και ένταση, έδωσαν αυτό που χρειαζόταν λίγο πριν ανέβει στη σκηνή ο Παύλος Παυλίδης.

Για τους μη γνώστες του ρεπερτορίου του Pan Pan ίσως και να ήταν δύσκολο να αντιληφθούν πότε τελείωνε ένα τραγούδι και πότε ξεκινούσε το επόμενο. Μόνο κακό όμως δεν ήταν αυτό. Υπήρξε μια αβίαστη ροή στο live που όσο η ώρα περνούσε τόσο έπαιρνε τις διαστάσεις ενός χορευτικού πάρτι. Όπως έξαλλου αναφέρει και το ομώνυμο τραγούδι του Pan Pan «Τα παιδιά θέλουν χόρο».

H ώρα του Παύλου Παυλίδη

Η ώρα είναι 21:20 και στη σκηνή βγαίνει ο Παύλος Παυλίδης έχοντας μαζί του πολύ κόσμο. Ξεκίνησε με τα περσινά του «Παράθυρα» και στις 23:20 τελείωσε με το όχι και τόσο λαοπρόβλητο «Τροφή για τα Θηρία» των Ξύλινων Σπαθιών.

Μέσα σε αυτό το δίωρο χώρεσε και χάρισε τραγούδια από όλη του την πορεία. Από τη «Φωτιά στο Λιμάνι», τον «Βροχοποιό», τον «Βασιλιά της Σκόνης», τις «Συμμορίες της Ασφάλτου» και το «χαζοτράγουδο από τα παλιά» όπως χαρακτήρισε τις «Ρόδες», των Σπαθιών ως το «Μπρανκαλεόνε», το «Γκωγκέν» αλλά και τα νεογέννητα «Πανσέληνος» και «Πόσο ακόμη» του επικείμενου νέου του άλμπουμ.

Η ισχύς εν τη ενώσει

Το μουσικό σχήμα που έχει φτιάξει τα τελευταία χρόνια ο Παυλίδης με τους  Αλέκο Γεωργουλόπουλο (κιθάρα, synthesizers, φωνητικά), Αλέξη Σταυρόπουλο (τύμπανα, sample pads),  Θανάσης Τζίνγκοβιτς (μπάσο) και Χρήστο Λαϊνά (κιθάρα, πλήκτρα, φωνητικά) ήταν, όπως σε κάθε τους εμφάνιση, εξαιρετικό. Ζωντάνια, συντονισμός, έκδηλη χαρά που βρίσκονται εκεί και παίζουν οι τέσσερίς τους μαζί για να είναι και με χιλιάδες άλλους ακόμα μαζί.

Πρόκειται εξάλλου για μουσικούς που δεν είναι απλώς εκτελεστές, αλλά δημιουργοί, οι οποίοι είτε παράγουν δικές τους μουσικές (ο Θάνασης Τζίνγκοβιτς κυκλοφόρησε πρόσφατα το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ) είτε συμμετέχουν στην παραγωγή των νεών κομματιών του Παυλίδη (Χρήστος Λαϊνάς).

Σε αυτήν τη πολύ δυνατή ομάδα προστέθηκαν τέσσερα ακόμα νέα μέλη. Στα πλήκτρα και τα φωνητικά η Εύα Ντούρου και στα φωνητικά οι Νεφέλη Μπραβάκη, Νίκη Μπραβάκη και Μυρτώ Σταυρακίδου-Ζάχου.

Εικαστικό σύμπαν

Όλα αυτά αφορούν το μουσικό κομμάτι, γιατί ταυτόχρονα, και σε απόλυτη συμφωνία με όσα άκουγες, εξελισσόταν επί σκηνής και όλα όσα έβλεπες. Αυτά που ο εικαστικός Στέφανος Ρόκκος και ο σεναριογράφος – σκηνοθέτης Χάρης Λαγκούσης συνδημιούργησαν, προσφέροντας στο live ένα εξαιρετικό ψηφιακό περιβάλλον μέσα από τις γιγαντοοθόνες της σκηνής.

Έτσι, εκεί που έβλεπες σε κοντινό πλάνο τον Παυλίδη, όπως συνηθίζεται να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στους μεγάλους συναυλιακούς χώρους, ξαφνικά έβλεπες την εικόνα του να περικυκλώνεται, να καλύπτεται, να χάνεται και να επανεμφανίζεται μέσα και πίσω από ψηφιακές εικαστικές παρεμβάσεις. Ήταν σαν να δημιουργείται live μπροστά σου ένα καινούργιο video clip.

Από τα πρώτα κιόλας τραγούδια, είχες την αίσθηση ότι όλα θα κυλήσουν ελεύθερα και δυναμικά. Κι αυτήν την ελευθερία την έβλεπες και γύρω σου και πάνω στη σκηνή.

Σπάνια συναυλιακή εμπειρία

Ο Παυλίδης δεν έχει κανένα πρόβλημα να ανοίξει τη βαλίτσα με τα έργα του και με την ίδια ευκολία να σου παίξει είτε ένα γκραν σουξέ (που έλεγε και ο Σαββόπουλος) είτε ένα σχεδόν ξεχασμένο τραγούδι του, που όμως ο ίδιος αγαπάει και θέλει να του ξαναδώσει ζωή το 2026.

Δεν ήξερες τι να περιμένεις. Δεν σε πολυένοιαζε όμως αν θα παίξουν το αγαπημένο σου.

Ένιωθες την απόλυτη βεβαιότητα πως ό,τι και αν παίξουν είσαι μάρτυρας και μέρος μιας ξεχωριστής συναυλιακής εμπειρίας με απόλυτη επικοινωνία των πάνω (στη σκηνή) και των κάτω (από αυτήν).

Και το ένιωσε και ο ίδιος ο Παυλίδης αυτό.

«Παιδιά, τι βραδιά είναι αυτή;» είπε ύστερα από το «Αερικό», στη μέση περίπου της συναυλίας, και λίγο πριν το τέλος, με έναν στεγνό λυγμό: «Η καλύτερη συναυλία της ζωής μου».

Ο Παυλίδης θα μπορούσε να μείνει καβάλα στο κύμα όσων έχει ήδη δημιουργήσει.  Η ορμή τους παραμένει τέτοια που με άνεση επαρκεί για δεκάδες ακόμα σεζόν και live, είναι όμως καλλιτέχνης και δημιουργός πραγματικός.

Έχει την ανησυχία, την περιέργεια, την κάψα να φτιάχνει κάτι καινούργιο, είτε αυτό είναι τραγούδι, είτε ένα live.  Έτσι, κάθε φορά το μουσικό του σύμπαν ανανεώνεται και εξαπλώνεται, κρατώντας σε εγρήγορση τους παλιούς του κατοίκους και προσελκύοντας κάθε φορά και νέους.

Γι’ αυτό και σε όλα τα live του, όπως και χθες, συναντάς όλες τις γενιές. Γονείς που παλεύουν να συνετίσουν τα παιδιά τους για τα μηχανογραφικά τους, παιδιά που, στα πρόθυρα της ενηλικίωσης, έχουν βαρεθεί να συνετίζονται, μικρότερα παιδιά που μακριά από τέτοια (ακόμα) προβλήματα αγχώνονται για θέματα άλλα, εξίσου βέβαια γι’ αυτά σοβαρά, όπως το αν έχουν μείνει μάρκες και για δεύτερο παγωτό, αλλά και παιδιά πολύ πιο μικρά. Τόσο μικρά που ακόμα χωράνε στον μάρσιπο. Κι έτσι θέλουν – δε θέλουν (μάλλον θέλουν) λικνίζονται στους ρυθμούς που λικνίζεται και ο μπαμπάς τους κρατώντας στο ένα χέρι μπιμπερό και στο άλλο μπύρα.