Εκλεπτυσμένοι, αφοπλιστικά ειλικρινείς, πολύτιμα λιτοί – αυτοί ήταν οι Pet Shop Boys στο Release Athens και αν οι συναυλίες είχαν bios κομμένα και ραμμένα για το attention span των αλγοριθμικών ημερών μας, τότε οι 5 λέξεις στην αρχή του κειμένου θα κυμάτιζαν επιδέξια στην επιφάνεια του feed.
Μα δεν θα αρκούσε -ποτέ δεν αρκεί. Στη σκιά των φετινών sold-out και κάτω από το ραντάρ του «πρέπει να είμαι κι εγώ εκεί», το ντουέτο των Neil Tennant και Chris Lowe έπαιξε αδιαφορώντας για το buzzwords και τους λεκτικούς μαξιμαλισμούς. Οι Pet Shop Boys έφεραν στη σκηνή τα 45 χρόνια της κοινής τους διαδρομής όχι ως μια ασήκωτη προσδοκία αλλά ως κάτι απελευθερωτικό: την εμπειρία -και την αποδοχή- του χρόνου που κυλά και αφήνει τα σημάδια του πάνω μας και μέσα μας.
Αναζητώντας τον αναλογικό χρόνο
Το ίδιο ίσχυσε και για το κοινό που βρέθηκε χθες βράδυ στην Πλατεία Νερού. Παρά το γεγονός ότι ένα greatest hits tour, όπως το Dreamworld, το οποίο μετρά μάλιστα αρκετά χρόνια στα φεστιβαλικά και όχι μόνο line ups, είναι εξ ορισμού ένα clickbait (που φέρνει slots και bookings), οι φανς όχι μόνο γνώριζαν γιατί βρέθηκαν εκεί αλλά από την πρώτη κιόλας στιγμή του live ήταν έτοιμοι να συμμετάσχουν, να συνδεθούν -κάτι που επαίνεσαν πολλές φορές από τη σκηνή και ο Tennant. Κρίνοντας, μάλιστα, από το ηλικιακό εύρος των περισσοτέρων είχαν διάθεση και για κάτι ακόμα: να βρεθούν πιο κοντά στον παλιότερο αναλογικό εαυτό τους, τότε που «we had too much time to find for ourselves».
Ένα setlist γεμάτο επιτυχίες
Η αρχή έγινε με το Suburbia και λίγο αργότερα ήρθε η πρώτη έκπληξη της βραδιάς. Ο Tennant, κρεμασμένος από τον στύλο μια λάμπας φωτισμού δρόμου, μας εξήγησε το concept πίσω από το Dreamworld, «ένας τόπος που ποτέ δεν βαριέσαι και οι δρόμοι δεν έχουν όνομα» και αμέσως μετά ξεκίνησε το medley του «Streets have no name» και του «I can’t take me eyes off of you».
Στη διάρκεια του «Left my own devices» οι οθόνες πίσω τους σηκώθηκαν και αποκαλύφθηκαν και τα υπόλοιπα τρία μέλη της μπάντας με το ρετροφουτουριστικό styling. Ο Low βρέθηκε σε μια υπερυψωμένη θέση στο κέντρο της σκηνής και ο Tennant επέστρεψε στη σκηνή με νέο outfit -θα το έκανε δύο ακόμα φορές.
Το setlist δεν άφησε κάτι απ’ έξω: από το «Rent» μέχρι το «Always on mind», από το «Domino Dancing» μέχρι το «Jealousy» και από το «Go West» μέχρι το «It’s a sin». Ανάμεσά τους και η αρκετά κινηματογραφική εκτέλεση του «What I have done to deserve this» με την Clare Uchima που παίζει keyboards και κάνει φωνητικά στο show.
Οι Pet Shop Boys του 2026, όχι των 80s
Τις μεγαλύτερες επιτυχίες μάς υποσχέθηκαν και αυτές πήραμε. Στα τραγούδια δόθηκε χώρος και χρόνος να τα ακούσουμε, να τα χορέψουμε ή ακόμα και να κάνουμε μια παύση και να χαζολογήσουμε, να απολαύσουμε ανέμελα δυο γουλιές από το ποτό μας χωρίς να χρειαστεί να σηκώσουμε αμέσως το κινητό.
Θα ήταν πολύ εύκολο για όλους (τόσο για εκείνους πάνω όσο και για εκείνους κάτω από τη σκηνή) να γίνουμε συνένοχοι μιας αμήχανης αναπαράστασης του παρελθόντος, να δούμε μια θαμπή λάμψη των Pet Shop Boys από τα 80s και τα 90s. Ευτυχώς, είχαμε τους Pet Shop Boys του 2026, τους Pet Shop Boys στα 70˙ γκριζαρισμένους, με ρυτίδες να ερμηνεύουν σήμερα τα τραγούδια που σημάδεψαν το παρελθόν τους.
Τραγούδια που φωτίζουν τη νύχτα
Στο encore το ντουέτο ήταν μόνο του πάνω στη σκηνή, όπως στην αρχή της συναυλίας. Ο Tennant εμφανίστηκε με ένα μαύρο κομψό σακάκι για να τραγουδήσει δίπλα στον Newman το «West End Girls» και το «Being Boring». Ερμήνευσαν δύο από τις μεγαλύτερες επιτυχίες, αυτές που δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ, σαν να ήθελαν να μας φροντίσουν, να μας περιποιηθούν.
Πριν αποχωρήσουν από τη σκηνή στάθηκαν και οι δύο σιωπηλοί, με ένα ελαφρύ χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπό τους, και πλημμυρισμένοι από μια άρρητη πραότητα˙ πριν χρόνια μάς έδειξαν έναν αστερισμό μέσα στη νύχτα και έκτοτε όποτε σηκώνουμε το βλέμμα, τα αστέρια αυτά είναι εκεί πάντα για εμάς.
