Οι τρεις μεγάλες παρατάξεις βρίσκονται αντιμέτωπες με έντονες εσωτερικές αναταράξεις, καθώς τόσο η Νέα Δημοκρατία και το ΠαΣoΚ, όσο και ο Αλέξης Τσίπρας με το νέο του κόμμα, αναμετρώνται με τις δικές τους ενδοπαραταξιακές διαιρέσεις.
Οι παρεμβάσεις του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την πρόσφατη κοινή τους εμφάνιση στο Μέγαρο Μουσικής, πιστοποιούν ότι τα κομματικά στεγανά δεν αρκούν πλέον για να περιορίσουν τις ενδοπαραταξιακές φωνές. Η δημόσια διαφοροποίησή τους σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και θεσμών, σε συνδυασμό με τις αντιρρήσεις «γαλάζιων» βουλευτών σε κομβικά θέματα για το Μέγαρο Μαξίμου, με πιο πρόσφατο αυτό του επιτελικού κράτους, δημιουργεί ένα διαρκές μέτωπο κριτικής το οποίο η σημερινή ηγεσία δυσκολεύεται να τιθασεύσει με τις κλασικές μεθόδους της κομματικής πειθαρχίας.
Παράλληλα, οι εσωτερικοί κραδασμοί δεν λείπουν και από τη Χαριλάου Τρικούπη, με το θέμα μιας μελλοντικής σύμπλευσης ή μη με τη Νέα Δημοκρατία να ξεπροβάλλει κάθε τόσο, τροφοδοτώντας τη συζήτηση για τη στρατηγική του κόμματος, την οποία κλήθηκε να λύσει συνεδριακά.
Στο σημερινό, πολυδιασπασμένο επικοινωνιακό περιβάλλον, η παλιά αβερωφική αρχή, σύμφωνα με την οποία όποιος έβγαινε από το κομματικό μαντρί οδηγούνταν στην πολιτική έρημο, φαίνεται να έχει ξεπεραστεί σε μεγάλο βαθμό. Μέσα από το διαδίκτυο και την άμεση πρόσβαση που αυτό προσφέρει στη δημόσια σφαίρα, ισχυροί πολιτικοί παίκτες ή ιστορικά στελέχη έχουν πλέον τη δυνατότητα να συντηρούν το δικό τους αποτύπωμα, χωρίς να προηγείται η επίσημη κομματική σφραγίδα.
Την ίδια στιγμή, όμως, οι πρωταγωνιστές αυτού του μεταβατικού σκηνικού που διαμορφώνεται με τα νέα κόμματα κουβαλούν το διόλου ευκαταφρόνητο βάρος του παρελθόντος τους. Αυτό αφορά πρωτίστως τη Νέα Δημοκρατία, που συχνά πυκνά αντιμετωπίζει εσωτερικά μέτωπα, αλλά και τον Αλέξη Τσίπρα, καθώς, όπως αναφέρει ο ίδιος στις σελίδες του βιβλίου του, η ρίζα πολλών δεινών στο προηγούμενο κόμμα του ήταν ακριβώς εκείνα τα ενδοπαραταξιακά βαρίδια, από τα οποία τώρα επιχειρεί να απεμπλακεί μέσω του «ΕΛ.Α.Σ».
Σε κάθε περίπτωση, χωρίς τη λάμψη και την έλξη των προηγούμενων ετών, η απώλεια της πρότερης ηγεμονίας των πρωταγωνιστών, υπό το βάρος των νέων εσωτερικών μετώπων, αλλάζει ριζικά τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού και ως τέτοια θα σφραγίσει και τη μελλοντική τους πορεία στον δρόμο προς τις κάλπες.
